Η εθνική Βραζιλίας είναι ένα πραγματικό φαινόμενο γιατί σε (σχεδόν) κάθε Παγκόσμιο Κύπελλο κατεβαίνει με παικταράδες αλλά χωρίς προπονητή, οπότε το Μουντιάλ 2026 αποκτά έξτρα ενδιαφέρον επειδή αυτή τη φορά θα έχει στον πάγκο της τον πιο επιτυχημένο όλων, τον Κάρλο Αντσελότι…
Με πέντε κατακτήσεις, η Σελεσάο είναι πρώτη στη σχετική λίστα και το επίτευγμά της γίνεται ακόμη μεγαλύτερο αν σκεφτεί κανείς ποιοι ήταν οι προπονητές της σε αυτούς τους θριάμβους. Ο Βισέντε Φεόλα το 1958, ο Αϊμορέ Μορέιρα το 1962, ο Μάριο Ζαγκάλο το 1970, ο Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα το 1994, ο Λουίζ Φελίπε Σκολάρι το 2002… Από αυτούς, εν εξαιρέσουμε ίσως τον Ζαγκάλο για να μην είμαστε και απόλυτοι, κανείς δεν κατάφερε να κάνει μεγάλη, επιτυχημένη καριέρα ως προπονητής. Είχαν όμως παικταράδες στη διάθεσή τους.
Αυτό αποτελεί ευχή και κατάρα για τους Βραζιλιάνους, καθώς η ιστορία τους, τα τρόπαια και οι παίκτες που βγάζουν, έχει ως αποτέλεσμα κάθε φορά να θεωρείται πως οτιδήποτε λιγότερο από την κατάκτηση του τροπαίου αποτελεί αποτυχία. Δεν υπήρχε καμία αποτυχία το 2006, το 2010, το 2014, το 2018 και το 2022, γιατί πολύ απλά εκείνες οι ομάδες δεν ήταν οι καλύτερες, οι πιο δυνατές. Ήταν αυτές που εκπροσωπούσαν τη Βραζιλία όμως, οπότε… έπρεπε να νικήσουν.
Τώρα, ενόψει του Μουντιάλ 2026, οι Βραζιλιάνοι θα πρέπει να αντιλήφθηκαν καλύτερα την πραγματικότητα βλέποντας την εθνικής τους ομάδα να… ματώνει για να προκριθεί στα τελικά της διοργάνωσης. Η Σελεσάο προκρίθηκε παίρνοντας την 5η θέση στον όμιλο της Ν. Αμερικής, δεν έπεισε ποτέ ότι είναι μία από τις καλύτερες ομάδες και η μεγαλύτερη απόδειξη για το πόσο δυνατό ήταν το καμπανάκι που χτύπησε, είναι το γεγονός ότι η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της χώρας αποφάσισε να προσλάβει προπονητή. Κανονικό προπονητή. Τον πιο επιτυχημένο όλων, βασικά.
Με πέντε κατακτήσεις Champions League, πρωταθλήματα σε πέντε διαφορετικές χώρες (Ιταλία, Ισπανία, Αγγλία, Γερμανία) και κάμποσα κύπελλα, Σούπερ Καπ, ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ και Διηπειρωτικά, ο «Καρλέτο» είχε μία καριέρα που δεν θα περίμενε ούτε ο ίδιος. Άνθρωπος χαμηλών τόνων, αν και τις έκανε κι αυτός, ως Ιταλός, τις… τρέλες του στην προσωπική του ζωή, χαρακτήρας που προσαρμόζεται εύκολα σε κάθε περιβάλλον και μια μοναδική ικανότητα να γίνεται φίλος με τους παίκτες και να κερδίζει τον σεβασμό τους χωρίς να χρειαστεί να βάλει τις φωνές, ο Αντσελότι θα μπορούσε να αποσυρθεί και να απολαύσει τις αγαπημένες του μακαρονάδες με παρμεζάνα.
Ο ίδιος όμως, στα 67 του χρόνια πλέον, αποφάσισε πως δεν έχει έρθει ακόμη η ώρα για απόσυρση, ήρθε όμως αυτή για μια εμπειρία σε πάγκο εθνικής ομάδας. Όχι σε αυτόν της Ιταλίας, όπως θα ήθελαν οι συμπατριώτες του, αλλά σε αυτόν της Βραζιλίας, αντιμετωπίζοντας την πρόταση που του έγινε ως την τελευταία μεγάλη πρόκληση της καριέρας του: Να πετύχει και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Δεν θα είναι εύκολο, δεν είναι και ακατόρθωτο όμως για έναν προπονητή που έχει αποδείξει πολλές φορές ότι μπορεί να πείσει τους παίκτες του για τα πάντα και ότι έχει πάντα με το μέρος του την τύχη.
Το έχει πει άλλωστε και ο Φάμπιο Καπέλο, ο οποίος είχε ως παίκτη τον Αντσελότι στη Μίλαν, στις αρχές της δεκαετίας του ’90. «Ο Κάρλο, του το έχω πει πολλές φορές, είναι εκπληκτικός προπονητής και παράλληλα ο πιο τυχερός που έχει κάτσει ποτέ σε πάγκο ομάδας. Η τύχη του Αντσελότι δεν υπήρχε, δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά στο ποδόσφαιρο».
Θα είναι δίπλα του και στο Μουντιάλ 2026; Αν ναι, τότε η Βραζιλία μπορεί να ζήσει και κατάκτηση Μουντιάλ χωρίς να έχει κάποιον απίθανο στον πάγκο της…