Σολωμός Κορινθίας: Μια τραγική σελίδα της Κατοχής χωρίς μνημείο μνήμης – 82 χρόνια μετά ζητά δικαίωση η ιστορική μνήμη

Ο Αύγουστος του 1944 αποτελεί μία από τις πιο σκοτεινές περιόδους στην ιστορία της Κορινθίας. Μέσα στη δίνη της γερμανικής Κατοχής και της εμφύλιας βίας, μια σειρά αιματηρών γεγονότων σημάδεψε για πάντα χωριά της περιοχής, αφήνοντας πίσω τους ανθρώπινες απώλειες, καταστροφές και τραύματα που πέρασαν από γενιά σε γενιά.

Σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες και αφηγήσεις συγγενών των θυμάτων, στις 4 Αυγούστου 1944 ένοπλη ομάδα εισήλθε στον Σολωμό Κορινθίας, όπου συνελήφθησαν μέλη δύο οικογενειών, ενώ ακολούθησε λεηλασία των περιουσιών τους και πυρπόληση των κατοικιών τους.

Κατά τις ίδιες μαρτυρίες, οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν εκτός χωριού και την επόμενη ημέρα, 5 Αυγούστου 1944, έξι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους με βίαιο τρόπο σε περιοχή κοντά στο Καλέντζι. Ανάμεσα στα θύματα βρισκόταν και μία έγκυος γυναίκα, καθώς και μία νεαρή κοπέλα, γεγονότα που έχουν παραμείνει βαθιά χαραγμένα στη συλλογική μνήμη των κατοίκων.

Οι ίδιες αφηγήσεις αναφέρουν ακόμη ότι λίγο πριν την αποχώρηση των ενόπλων τοποθετήθηκε εκρηκτικός μηχανισμός σε μικρή σιδηροδρομική γέφυρα κοντά στον Σολωμό. Η έκρηξη σημειώθηκε την επόμενη ημέρα κατά τη διέλευση γερμανικής αμαξοστοιχίας και ακολούθησαν αντίποινα από τις κατοχικές δυνάμεις, με την εκτέλεση Ελλήνων ομήρων που μεταφέρονταν στο τρένο.

Οι μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν εκείνες τις ημέρες ως παιδιά περιγράφουν εικόνες τρόμου, καμένα σπίτια, φόβο και απώλειες, αποτυπώνοντας το βαρύ τίμημα που πλήρωσε η τοπική κοινωνία στα τελευταία χρόνια της Κατοχής.

Το ερώτημα που παραμένει

Ογδόντα δύο χρόνια μετά, ένα ερώτημα εξακολουθεί να τίθεται από κατοίκους, απογόνους των θυμάτων και ανθρώπους που ασχολούνται με την τοπική ιστορία:

Γιατί δεν υπάρχει στον Σολωμό ένας χώρος μνήμης ή ένα μνημείο που να τιμά όλους όσοι έχασαν τη ζωή τους στα τραγικά γεγονότα εκείνων των ημερών;

Η ιστορική μνήμη δεν αποτελεί πράξη εκδίκησης ούτε αναζωπύρωσης των παθών του παρελθόντος. Αντίθετα, αποτελεί χρέος απέναντι στους ανθρώπους που χάθηκαν και πολύτιμο μάθημα για τις επόμενες γενιές.

Η καταγραφή των γεγονότων, η ανάδειξη των μαρτυριών και η διατήρηση της ιστορικής μνήμης συμβάλλουν στην κατανόηση μιας δύσκολης περιόδου της ελληνικής ιστορίας, με σεβασμό στα θύματα και χωρίς λήθη.

Ίσως έχει έρθει η στιγμή ο Σολωμός να αποκτήσει ένα μνημείο που θα υπενθυμίζει στις επόμενες γενιές τις ανθρώπινες τραγωδίες που βίωσε ο τόπος κατά τα χρόνια της Κατοχής και θα αποτελεί φόρο τιμής σε όλους όσοι χάθηκαν, ανεξάρτητα από τις συνθήκες και τις διαιρέσεις της εποχής.

Η ιστορία δεν αλλάζει. Η μνήμη όμως μπορεί και πρέπει να διατηρείται ζωντανή, ώστε τέτοιες τραγωδίες να μη βρουν ποτέ ξανά θέση στον τόπο μας.

ΠΗΓΗ:ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΠΟΥΓΑΣ