Βαθιά συγκίνηση προκαλεί η τελευταία ανάρτηση του Αλέξη Σταμάτη στο Instagram, μόλις πέντε ημέρες πριν φύγει από τη ζωή σε ηλικία μόλις 67 ετών.
- Στο κείμενό του, ο Αλέξης Σταμάτης παρομοιάζει την αναμονή με ναό και σφαγείο ταυτόχρονα. Πρόκειται για έναν χώρο όπου η ελπίδα συνυπάρχει με την αποσύνθεση, όπως τα άνθη σε ένα φέρετρο που ευωδιάζουν αγνοώντας τον νεκρό.
- Το αίμα ορίζεται ως η μόνη αριστοκρατία που δεν αναγνωρίζει τίτλους, ένας ανώνυμος περιπλανώμενος που αδιαφορεί για τα σύνορα, τις σημαίες και τις ανθρώπινες φιλοδοξίες. Κυκλοφορεί σιωπηλά, περιγελώντας τις κοινωνικές συμβάσεις και ιεραρχίες.
- Η μετάγγιση αίματος παρουσιάζεται ως ένα βαθύ μυστήριο, όπου ένας άγνωστος επισκέπτης κατοικεί προσωρινά στο σώμα του λήπτη. Ο δότης γίνεται ένας αθέατος συνοδοιπόρος που θα φύγει χωρίς ποτέ να μάθει την ταυτότητα του αποδέκτη.
- Υμνείται η ευγένεια της ανωνυμίας ως μια μορφή αγάπης που δεν επιθυμεί αντάλλαγμα. Τονίζεται πως δεν υπάρχει αυτάρκεια αλλά μόνο ανταλλαγή, καταλήγοντας ότι ο τελευταίος άνθρωπος ίσως σωθεί από το αίμα ενός ξένου.
Ο σπουδαίος συγγραφέας, ο οποίος έδινε μάχη με μια σπάνια αιματολογική ασθένεια, επέλεξε να μοιραστεί με τους διαδικτυακούς του φίλους ένα βαθιά προσωπικό και λογοτεχνικό κείμενο για την αξία της ανώνυμης αιμοδοσίας, της ελπίδας και της ανθρώπινης αλληλεγγύης.
Το μήνυμα μέσα από το δωμάτιο του νοσοκομείου
Με τη χαρακτηριστική δύναμη της γραφής του, ο Αλέξης Σταμάτης μίλησε για τους άγνωστους ανθρώπους που προσφέρουν αίμα χωρίς να γνωρίζουν ποιος θα το χρειαστεί.
Μέσα από τα λόγια του ανέδειξε τη σημασία της ανιδιοτελούς προσφοράς και της αλληλεγγύης, περιγράφοντας την αιμοδοσία ως μια αθέατη ανθρώπινη αλυσίδα που μπορεί να χαρίσει ελπίδα και χρόνο ζωής σε έναν άγνωστο συνάνθρωπο.
Η τελευταία ανάρτηση του Αλέξη Σταμάτη
Η ανάρτησή του, που δημοσιεύτηκε μόλις πέντε ημέρες πριν από τον θάνατό του, αποκτά πλέον ιδιαίτερη συναισθηματική βαρύτητα.
Ο Αλέξης Σταμάτης έγραψε: «Οι παλιοι αλχημιστές περίμεναν την πρώτη σταγόνα του ελιξιρίου με απελπισία που εμοιαζε ήδη με πίστη. Η αναμονή έχει κάτι από ναό και από σφαγείο. Στον ίδιο χώρο ελπίδα και αποσύνθεση, όπως τα άνθη σε ένα φέρετρο συνεχίζουν να ευωδιάζουν χωρίς να αντιλαμβάνονται τον νεκρό.
Το αίμα. Η μόνη αριστοκρατία που δεν αναγνωρίζει τίτλους. Η μόνη βασιλεία που αλλάζει σώματα χωρίς επανάσταση. Οι άνθρωποι επινόησαν σύνορα, σημαίες, επώνυμα, τραπεζικούς λογαριασμούς, γενεαλογικά δέντρα. Το αίμα γελάει σιωπηλά με όλες αυτές τις δηθενιες Κυκλοφορεί στις φλέβες σαν ανώνυμος περιπλανώμενος, αδιάφορος για την ηθική μας, για τις φιλοδοξίες μας, για τις μικρές αισχρότητες με τις οποίες και καλά στολίζουμε τη λέξη «χαρακτήρας». Ένας άγνωστος θα κατοικήσει για λίγο μέσα σου
Κανένα μυστήριο της Εκκλησίας δεν υπήρξε πιο κυριολεκτικό.
Κοιτάζω το άδειο μεταλλικό στήριγμα που σε λίγο θα κρατά τη σακούλα του αίματος,
δεν περιμένω ένα φάρμακο αλλά έναν επισκέπτη. Έναν αθέατο συνοδοιπόρο που θα περάσει από κάθε γωνιά του σώματός μου, θα ακουμπήσει τα πιο σκοτεινά τοπία της ύπαρξής μου και θα φύγει χωρίς να μάθει ποτέ το όνομά μου. Η ευγένεια της ανωνυμίας. Μορφή αγάπης που δεν επιθυμεί να αγαπηθεί πίσω.
Πόσο αλλόκοτο Περάσαμε αιώνες υμνώντας την αυτάρκεια, ενώ το σώμα γνώριζε πάντοτε την αλήθεια. Δεν υπάρχει αυτάρκεια. μόνο ανταλλαγή.
Ο πρώτος άνθρωπος γεννήθηκε από το αίμα μιας γυναίκας. Ο τελευταίος ίσως σωθεί από το αίμα ενός ξένου».
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο