Το ΕΜΣΤ μόλις κέρδισε το Art Museum Award 2026! Άφησε πίσω του το Rijksmuseum και τέσσερα ακόμη μουσεία – Kορυφαία στιγμή

Το ΕΜΣΤ κέρδισε το βράδυ του Σαββάτου στο Αλικάντε της Ισπανίας το Art Museum Award της European Museum Academy. Στην τελική εξάδα βρέθηκαν μαζί του το Rijksmuseum, το FENIX του Ρότερνταμ και τρία ακόμη μουσεία. Εντυπωσιασμένη δηλώνει η επιτροπή.

Μέχρι την πανδημία, το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης ήταν ακόμη ένα μουσείο που κουβαλούσε περισσότερο την ιστορία των καθυστερήσεών του παρά το εκθεσιακό του αποτύπωμα. Το βράδυ του Σαββάτου 26 Σεπτεμβρίου, στο Αλικάντε κέρδισε το Art Museum Award 2026 της European Museum Academy, σε μια τελική εξάδα όπου βρισκόταν και το Rijksmuseum του Άμστερνταμ.

Το Art Museum Award δεν αφορά το μέγεθος μιας συλλογής ούτε τη δύναμη ενός ονόματος – διαφορετικά η συνύπαρξη του ΕΜΣΤ με το Rijksmuseum, το FENIX του Ρότερνταμ, το Hastings Contemporary, το Museum Gugging και την Εθνική Πινακοθήκη της Σλοβενίας θα ήταν μια παράξενη εξίσωση. Η European Museum Academy κοιτάζει κυρίως τον τρόπο με τον οποίο ένα μουσείο τοποθετείται μέσα στην κοινωνία, ποιο κοινό επιλέγει να αφορά και πώς χρησιμοποιεί την τέχνη για να μιλήσει για όσα συμβαίνουν έξω από τους τοίχους του.

Στην ανακοίνωση του βραβείου η επιτροπή ανέφερε ότι εντυπωσιάστηκε από την τόλμη και όραμα του ΕΜΣΤ και τον τρόπο του να βλέπει την τέχνη ως βασικό μέσο για την σκέψη και την εξέλιξη του ανθρώπου, κυρίως σε αυτές τις ταραχώδεις εποχές που ζούμε.

Αυτό είναι και το νήμα που διατρέχει την πενταετία της διευθύντριας του ΕΜΣΤ Κατερίνας Γρέγου, η οποία για πρώτη φορά δήλωσε άφωνη, κάλεσε στη σκηνή τη διοικητική και οικονομική διευθύντρια Αθηνά Ιωάννου και ευχαρίστησε την υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη για την υποστήριξή της τονίζοντας ότι το ΕΜΣΤ είναι ένα δημόσιο μουσείο..

Περισσότερες από 60 εκθέσεις και επιμελητικά πρότζεκτ, μια συλλογή που άρχισε να ξαναγράφεται και να αποκτά σπονδυλική στήλη και συνέχεια και ένα πρόγραμμα που έφερε επίμονα στο προσκήνιο το φύλο, την εξουσία, τη δημοκρατία, την οικολογία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και γεωγραφίες που συνήθως μένουν έξω από τον δυτικό κανόνα της σύγχρονης τέχνης.

Το «Κι αν οι γυναίκες κυβερνούσαν τον κόσμο;», με όλους τους ορόφους του μουσείου αφιερωμένους επί έναν χρόνο σε γυναίκες καλλιτέχνιδες, ήταν η πιο σαφής εκδήλωση αυτής της κατεύθυνσης. Τώρα, με το «South by Southeast», το βλέμμα στρέφεται προς τα Βαλκάνια, την Τουρκία, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, τοποθετώντας την Αθήνα μέσα σε μια διαφορετική γεωγραφία της σύγχρονης τέχνης.