Η φετινή σοδειά υποψηφιοτήτων παρουσιάζει μια σειρά από δύσκολους, αμφιλεγόμενους ή ακόμη και απωθητικούς χαρακτήρες που βρίσκονται στο επίκεντρο της προσοχής της Ακαδημίας.
Η φετινή περίοδος των βραβείων Όσκαρ φαίνεται να σηματοδοτεί μια αξιοσημείωτη αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο αναγνωρίζονται οι κινηματογραφικές ερμηνείες. Παραδοσιακά, οι ηθοποιοί που κατακτούσαν το χρυσό αγαλματίδιο υποδύονταν χαρακτήρες εύκολα αγαπητούς ή τουλάχιστον «αγαπητά αντιπαθητικούς». Ωστόσο, η φετινή σοδειά υποψηφιοτήτων δείχνει, σύμφωνα με τον Guardian, να απομακρύνεται από αυτή τη συνταγή, παρουσιάζοντας μια σειρά από δύσκολους, αμφιλεγόμενους ή ακόμη και απωθητικούς χαρακτήρες που βρίσκονται στο επίκεντρο της προσοχής της Ακαδημίας.
Πρόσωπα που το κοινό μπορούσε εύκολα να συμπαθήσει
Στην ιστορία των Όσκαρ, οι νικητές των ερμηνευτικών κατηγοριών συχνά ενσάρκωναν πρόσωπα που το κοινό μπορούσε εύκολα να συμπαθήσει ή να κατανοήσει. Υπήρχαν φυσικά και εξαιρέσεις. Ερμηνείες όπως εκείνη του Anthony Hopkins στο «The Silence of the Lambs», της Louise Fletcher στο «One Flew Over the Cuckoo’s Nest» ή του JK Simmons στο «Whiplash» παρουσίαζαν χαρακτήρες με έντονα σκοτεινά χαρακτηριστικά. Ωστόσο ακόμη και αυτές οι περιπτώσεις διατηρούσαν μια ιδιαίτερη κινηματογραφική γοητεία που επέτρεπε στο κοινό να παρακολουθεί με ενδιαφέρον τις πράξεις τους.
Από την άλλη πλευρά, πολλές από τις πιο χαρακτηριστικές βραβευμένες ερμηνείες της ιστορίας των Όσκαρ συνδέθηκαν με χαρακτήρες που απέπνεαν αμεσότητα και συμπάθεια. Η Diane Keaton στο «Annie Hall», ο Tom Hanks στο «Forrest Gump» και η Gwyneth Paltrow στο «Shakespeare in Love» αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα. Στις περιπτώσεις αυτές, η επιτυχία συνδεόταν με την ταύτιση του κοινού με τον χαρακτήρα.
Η έννοια της συμπάθειας σε επίπεδο στρατηγικής
Η έννοια της συμπάθειας λειτουργεί συχνά και σε επίπεδο στρατηγικής. Όπως συμβαίνει και στις πολιτικές εκστρατείες, έτσι και στην κούρσα των Όσκαρ η εικόνα ενός ηθοποιού και του χαρακτήρα που ενσαρκώνει παίζει σημαντικό ρόλο. Οι ερμηνευτές ουσιαστικά προωθούν όχι μόνο τον εαυτό τους αλλά και το πρόσωπο που υποδύονται. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους οι βιογραφικές ταινίες συχνά ευνοούνται στα βραβεία. Όταν ένας ηθοποιός υποδύεται μια ιστορική προσωπικότητα που το κοινό ήδη θαυμάζει, όπως τον Freddie Mercury, τον Winston Churchill, τον Stephen Hawking, τον Abraham Lincoln ή τη Judy Garland, το ενδιαφέρον και η συμπάθεια μεταφέρονται πιο εύκολα στην ερμηνεία.
Η φετινή χρονιά όμως παρουσιάζει μια διαφορετική εικόνα. Παρότι υπάρχουν ακόμη χαρακτήρες που προκαλούν θετική ανταπόκριση, πολλοί από τους υποψήφιους ρόλους χαρακτηρίζονται από μια πιο σκληρή και αντιφατική προσωπικότητα. Στην ταινία «Sinners», για παράδειγμα, ο Michael B Jordan υποδύεται δύο γκάνγκστερ της δεκαετίας του 1930 με ιδιαίτερη γοητεία, καταφέρνοντας να διαφοροποιήσει τις προσωπικότητες των δύο χαρακτήρων. Παράλληλα, ο Benicio del Toro στο «One Battle After Another» παρουσιάζει έναν ακτιβιστή με σταθερό χαρακτήρα που παραμένει ιδιαίτερα συμπαθής.
Ωστόσο αρκετές από τις άλλες υποψηφιότητες ακολουθούν διαφορετική κατεύθυνση. Στην κατηγορία του γυναικείου ρόλου, η Emma Stone προτάθηκε για την ερμηνεία της στο «Bugonia», όπου ενσαρκώνει μια ψυχρή διευθύνουσα σύμβουλο που προσπαθεί να ξεφύγει από έναν απαγωγέα ο οποίος πιστεύει ότι είναι εξωγήινη. Η ταινία δημιουργεί αρχικά μια αίσθηση συμπάθειας προς το πρόσωπό της, αλλά στη συνέχεια υπονομεύει συστηματικά αυτή την εικόνα, παρουσιάζοντάς την ως μια αλαζονική και σκληρή επιχειρηματία.
Παρόμοια αμφιλεγόμενη είναι και η ηρωίδα που υποδύεται η Rose Byrne στην ταινία «If I Had Legs I’d Kick You». Η ιστορία επικεντρώνεται στις δυσκολίες της μητρότητας, όμως η ταινία παρουσιάζει μια γυναίκα που, παρά τις τραγικές συνθήκες της ζωής της, παίρνει επανειλημμένα αποφάσεις που μοιάζουν λανθασμένες, δημιουργώντας μια έντονα αντιφατική εικόνα.
Στην κατηγορία του ανδρικού ρόλου, ο Timothée Chalamet στο «Marty Supreme» βρίσκεται επίσης στο επίκεντρο συζητήσεων. Ο χαρακτήρας του περνά μέσα από μια σειρά κακών επιλογών και αυτοκαταστροφικών συμπεριφορών, γεγονός που έχει προκαλέσει συζητήσεις σχετικά με το κατά πόσο το κοινό μπορεί να ταυτιστεί μαζί του.
Αντίστοιχα παραδείγματα εμφανίζονται και στις δευτερεύουσες κατηγορίες. Ο Stellan Skarsgård στο «Sentimental Value» υποδύεται έναν ψυχρό και εγωκεντρικό πατέρα, ο οποίος ακόμη και μετά τη συμφιλίωση με τα παιδιά του δεν φαίνεται να έχει αλλάξει ουσιαστικά. Στο «One Battle After Another», η Teyana Taylor παρουσιάζει μια επαναστάτρια που προδίδει τους συντρόφους της και εγκαταλείπει το παιδί της, δημιουργώντας μια ηρωίδα γεμάτη αντιφάσεις. Στην ταινία «Weapons», η Amy Madigan υποδύεται μια σκοτεινή και απωθητική φιγούρα, έναν χαρακτήρα που δεν διαθέτει την κλασική γοητεία των κινηματογραφικών κακών.
Παρά τη γενική αυτή τάση, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Η Kate Hudson στην ταινία «Song Sung Blue» παρουσιάζει έναν ιδιαίτερα συμπαθή χαρακτήρα, ενώ ο Delroy Lindo στο «Sinners» ερμηνεύει έναν άνθρωπο που παλεύει με τον αλκοολισμό με τρόπο που προκαλεί συμπόνια. Παράλληλα, η Jessie Buckley θεωρείται φαβορί για την κατηγορία του γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της ως Agnes Shakespeare στην ταινία «Hamnet», αν και ακόμη και ο χαρακτήρας αυτός παρουσιάζεται με μια πιο σκληρή και αντιφατική διάσταση από ό,τι συνήθως συμβαίνει σε παρόμοιες ιστορίες.
«Η παρουσία τόσο πολλών σύνθετων χαρακτήρων στις φετινές υποψηφιότητες έχει οδηγήσει ορισμένους παρατηρητές να μιλούν για μια αλλαγή στο κινηματογραφικό τοπίο. Η απομάκρυνση από τους καθαρούς ήρωες και τους ξεκάθαρους κακούς ίσως αντανακλά μια ευρύτερη τάση προς πιο περίπλοκες αφηγήσεις και χαρακτήρες που θυμίζουν περισσότερο την πραγματική ζωή», καταλήγει με νόημα το δημοσίευμα της Guardian.
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο