Λαμίν Γιαμάλ: «Έβλεπα τους γονείς μου να παλεύουν» – Η συγκινητική αναφορά στην οικογένειά του
Μόλις στα 18 του χρόνια, ο Λαμίν Γιαμάλ είναι ήδη κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλώς υποσχόμενο ταλέντο. Οι εμφανίσεις του με τη Μπαρτσελόνα και την εθνική ομάδα της Ισπανίας τον έχουν τοποθετήσει ανάμεσα στους κορυφαίους ποδοσφαιριστές της γενιάς του.
Το «διαμάντι» της Μασία μεγάλωσε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του στο Ματαρό, και συγκεκριμένα στη γειτονιά Ροκαφόντα. Ως ένδειξη περηφάνειας για τις ρίζες του, πανηγυρίζει συχνά τα γκολ του σχηματίζοντας με τα χέρια τον αριθμό 304, που αντιστοιχεί στα τρία τελευταία ψηφία του ταχυδρομικού κώδικα της περιοχής όπου μεγάλωσε.
Παρότι η καριέρα του εξελίσσεται με εντυπωσιακή ταχύτητα, η διαδρομή του δεν ήταν εύκολη. Ο ίδιος έχει μιλήσει αρκετές φορές για τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπισε η οικογένειά του στα παιδικά του χρόνια.
Πριν από λίγες εβδομάδες, σε συνέντευξή του στην εκπομπή «60 Minutes», αναφέρθηκε στις ρίζες του:
«Όπως πολλές υποβαθμισμένες γειτονιές, η Ροκαφόντα έχει ξεχαστεί. Δεν είμαστε σαν τη Σαριά ή το Πασέιγ ντε Γκράσια. Αγωνιζόμαστε όσο πιο σκληρά μπορούμε για να ζήσουμε καλά και το απολαμβάνουμε μαζί. Ξέρουμε από πού προερχόμαστε και είμαστε περήφανοι γι’ αυτό».
Ο επιθετικός των Καταλανών στάθηκε επίσης στη σημασία των γονιών του στη ζωή του:
«Βλέπεις τους γονείς σου να δουλεύουν και να μην μπορούν πάντα να είναι μαζί σου και αυτό σε στεναχωρεί. Νιώθω ότι οι γονείς μου είχαν μεγάλη πίεση. Ήταν νέοι όταν με απέκτησαν. Πρέπει να φροντίσεις την οικογένεια, να δουλέψεις, να κάνεις το παιδί σου χαρούμενο, να του αγοράσεις δώρα. Όλα αυτά είναι μεγάλη πίεση».
Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο ESPN, τόνισε ότι, παρά τη διεθνή αναγνώριση, η καθημερινότητά του παραμένει απλή: «Κάνω ό,τι κάνει κάθε 18χρονος: βγαίνω με τους φίλους μου, προσέχω τον μικρό μου αδερφό, παίζω PlayStation, πηγαίνω βόλτες… τέτοια πράγματα».
Ο Γιαμάλ θυμάται με νοσταλγία και τα παιδικά του χρόνια, όταν έπαιζε με κάρτες Pokémon με τους φίλους του στο σχολείο: «Όταν ήμουν μικρός δεν είχαμε τη δυνατότητα να αγοράσουμε PlayStation ή Nintendo. Έτσι παίζαμε στην αυλή με κάρτες, που κόστιζαν μόλις ένα ευρώ».