25 χρόνια «Can’t Get You Out of My Head» – Το τραγούδι της Κάιλι Μινόγκ που είδε το μέλλον της ποπ

Το 2001 συνέβη μια σπάνια συναστρία για την Κάιλι Μινόγκ. Και μπροστά από όλα βρέθηκε το υπνωτικό και αιθέριο pop anthem «Can’t Get You Out of My Head».

Τις ημέρες λίγο μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ «Introspective» το 1988, ο Νιλ Τέναντ των Pet Shop Boys επινόησε τον όρο «αυτοκρατορική φάση», για να περιγράψει την συγκεκριμένη εκείνη περίοδο στην ζωή μιας μπάντας κατά την οποία το σπουδαίο electro-pop δίδυμο «καταλάβαινε την ουσία της ποπ και ένιωθε ότι μπορούσε να κάνει ό,τι ήθελε».

Το 2010 ο μουσικοκριτικός Τομ Γιούινγκ πρόσθεσε στον ορισμό του Τέναντ ακόμη τρία κριτήρια: κυριαρχία, δηλαδή τη δύναμη ενός καλλιτέχνη να σπρώχνει τα όρια· άδεια, δηλαδή την καλή πίστη του κοινού· και αυτοπροσδιορισμό, τον τρόπο που η φάση αυτή ορίζει όλη την υπόλοιπη καριέρα.

Για την Κάιλι Μινόγκ, η «αυτοκρατορική φάση» της ήρθε με το άλμπουμ «Fever». Το 2001 και το 2002 όλα… κούμπωσαν, σε μια σπάνια, για την ίδια αλλά και την ποπ μουσική, συναστρία: τα βίντεο, οι επιλογές των σινγκλ, η περιοδεία, η μόδα. Και μπροστά από όλα, σαν ηχητική ναυαρχίδα του όλου οικοδομήματος, βρέθηκε το υπνωτικό, αιθέριο και αναμφίβολα παράξενο «Can’t Get You Out of My Head», που κλείνει 25 χρόνια.

Το τραγούδι γεννήθηκε ένα φθινοπωρινό Σαββατοκύριακο του 2000, στο στούντιο που είχε στήσει σε ένα γκαράζ στο Σάρεϊ ο πρώην κιθαρίστας των Mud, Ρομπ Ντέιβις, ο οποίος είχε ενθαρρυνθεί από τον μάνατζερ Σάιμον Φούλερ να γράψει με την ποπ σταρ που είχε γίνει τραγουδοποιός, Κάθι Ντένις. Την Κυριακή, με το Cubase σε έναν Mac, στήθηκε μια λούπα στα ντραμς και προστέθηκε κιθάρα. Η Ντένις έγραψε το ρεφρέν του τίτλου, ενώ το περίφημο «λα λα λα» ήταν ιδέα του Ντέιβις. Το ντέμο ολοκληρώθηκε σε τρεις ώρες και τα φωνητικά της Ντένις είχαν γραφτεί ως τις επτά το απόγευμα.

Ποια τραγουδίστρια το απέρριψε

Ο Φούλερ το άκουσε από το τηλέφωνο και το έδωσε πρώτα στους S Club 7, που το απέρριψαν. Το ίδιο έκανε και η, τότε μοδάτη και «καυτή» μουσικά, Σόφι Έλις-Μπέξτορ. Ήταν ιδέα του Φούλερ να σταλεί στην Κάιλι. «Και σκεφτόμουν: μα αυτό το τραγούδι δεν είναι αυτό που κάνει η Κάιλι», θυμήθηκε η Ντένις. Η Κάιλι, πάντως, έγραψε το 2002 ότι «ήξερε από τα πρώτα μέτρα ότι ήταν για εκείνη». Έφτασε στο Σάρεϊ, προς έκπληξη του Ντέιβις που είχε πειστεί ότι δεν θα εμφανιζόταν, και η διαδικασία ολοκληρώθηκε σε λίγες ώρες. «Δεν πιστεύω ότι κάποιος άλλος θα έκανε την απίστευτη δουλειά που έκανε εκείνη», είπε η Ντένις.

Ο τίτλος του τραγουδιού γίνεται αυτοεκπληρούμενη προφητεία

Την ίδια εποχή η ποπ «απορροφούσε» ακόμη τις τολμηρές παραγωγές των Neptunes και του Timbaland, με το «I’m a Slave 4 U» της Μπρίτνεϊ να κυκλοφορεί τον ίδιο μήνα. Το τραγούδι της Κάιλι ακουγόταν σαν dance-pop σταλμένη από το μέλλον: την πρώτη φορά απορείς, τη δεύτερη ξαφνιάζεσαι, την τριακοστή πέμπτη αρχίζεις να ανησυχείς ότι δεν θα ακούσεις ποτέ τίποτε άλλο. Ο τίτλος του τραγουδιού γίνεται αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Ο αισθησιακός φουτουρισμός του καθόρισε και την εικόνα της εποχής. Για το εξώφυλλο, που φωτογράφισε ο Βενσάν Πίτερς, ο στιλίστας Γουίλιαμ Μπέικερ εμπνεύστηκε από τις φωτογραφίες του Ζαν-Πολ Γκουντ με την Γκρέις Τζόουνς, τυλίγοντας γύρω από το σώμα της Κάιλι το μαύρο καλώδιο ενός μικροφώνου.

Στο βίντεο της Ντον Σάντφορθ, οι ουτοπίες της χιλιετίας απλώνονταν σε σχολαστικά περιποιημένα αστικά τοπία, και το λευκό φόρεμα με την κουκούλα και το άνοιγμα ως τον αφαλό έγινε αντικείμενο μίμησης για δεκαετίες. Στο «Top of the Pops», ο παραγωγός Κρις Κάουι θυμάται ότι τα κόκκινα φίλτρα φωτισμού εξαφανίζονταν, επειδή όλοι τα τύλιγαν στο κεφάλι τους και «έκαναν μεθυσμένοι μιμήσεις της Κάιλι».

Το σινγκλ κυκλοφόρησε στις 17 Σεπτεμβρίου 2001, την ίδια μέρα με το «Not Such an Innocent Girl» της Βικτόρια Μπέκαμ. Το πρώην Spice Girl δεν έκρυψε την (αρνητική) γνώμη της: «Όταν το πρωτάκουσα, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν μου άρεσε». Στο βρετανικό τσαρτ της 23ης Σεπτεμβρίου, όμως, η Κάιλι μπήκε στο νούμερο ένα με 306.000 αντίτυπα, όπου έμεινε έναν μήνα, το ίδιο και στην Αυστραλία. Η Μπέκαμ αρκέστηκε στην έκτη θέση με 35.000. «Η Βικτόρια είναι ευχαριστημένη που έχει μια επιτυχία στο Top 10», δήλωσε εκπρόσωπός της.

Έγινε βάλσαμο μετά την 11η Σεπτεμβρίου

Όλα αυτά συνέβαιναν λίγες μέρες μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Η Τζούλι Μπέρτσιλ έγραψε στον Guardian ότι ο Μπιν Λάντεν και η Κάιλι αντιπροσώπευαν τους δύο αντίθετους πόλους της ανθρώπινης φύσης, «ο πρώτος σκληρότητα χωρίς ομορφιά, η δεύτερη ομορφιά χωρίς σκληρότητα», ενώ η Daily Mail τη βάφτισε «μάστιγα των Ταλιμπάν». Η ίδια έμεινε άναυδη: «Μην γράφετε τέτοια πράγματα!».

Στην Αμερική, όπου το τραγούδι μπήκε στα τσαρτ τον Ιανουάριο του 2002, ο δημοσιογράφος Λάρι Φλικ θυμάται: «Ήρθε σε μια στιγμή που χρειαζόμασταν την Κάιλι. Υπήρξαν μερικά πράγματα που μας βοήθησαν να ξεπεράσουμε την 11η Σεπτεμβρίου: η επιστροφή των Friends, ο Ντέιβιντ Λέτερμαν και ο δίσκος της Κάιλι». Στο κλαμπ Roxy ο DJ το έπαιζε για 20 λεπτά και «το πλήθος τρελάθηκε».

Το τραγούδι έφτασε στην κορυφή ακόμη και σε Βέλγιο, Ρουμανία, Ελβετία και Ουγγαρία, και την επανέφερε στο Billboard Hot 100 για πρώτη φορά από το 1988. Στο Saturday Night Live, ο οικοδεσπότης Ίαν ΜακΚέλεν κάθισε στην άκρη της σκηνής «σαν μικρό παιδί που την παρακολουθούσε», όπως θυμάται ο θαυμαστής Ντέιβιντ Ράσελ.

Στα Brit Awards του 2002 κέρδισε δύο βραβεία και έμεινε στην ιστορία με ένα μάσαπ με το «Blue Monday» των New Order, ξαπλωμένη πάνω σε ένα γιγαντιαίο CD. «Νιώθω σαν να είμαι πάνω σε ένα κύμα και ξέρω πια πώς να στέκομαι στη σανίδα», είπε τότε. «Δεν ξέρω πού με πηγαίνει, αλλά όλα μου φαίνονται υπέροχα».