Τι φέρνουν οι θεατρικές πρεμιέρες της εβδομάδας -Θρυλικό «Τζένη Τζένη» και το ΚΘΒΕ στην Αθήνα

Με μία μεγάλη πολυαναναμενόμενη θεατρική παραγωγή, την παράσταση Τζενη-Τζένη στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά συνεχίζονται οι θεατρικές πρεμιέρες του Απριλίου.

Νέες παραγωγές, τολμηρές σκηνοθετικές προσεγγίσεις και επιστροφές αγαπημένων έργων συνθέτουν ένα ζωντανό μωσαϊκό που αποτυπώνει τον παλμό της σύγχρονης θεατρικής δημιουργίας.

Θεατρικές πρεμιέρες της εβδομάδας

Η αγάπη άργησε μια μέρα, Πτι Παλαί

Μετά τις εξαιρετικές κριτικές και την πολύ μεγάλη αποδοχή των θεατών σε Θεσσαλονίκη, Κοζάνη, Βέροια, Καβάλα καθώς και σε άλλες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας, «Η αγάπη άργησε μια μέρα» του ΚΘΒΕ, σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι ο οποίος συνυπογράφει μαζί με τη Ροδή Στεφανίδου και τη διασκευή- δραματουργική επεξεργασία θα παρουσιαστεί στην Αθήνα για λίγες παραστάσεις.

Η παράσταση, που βασίζεται στο ομώνυμο εμβληματικό βιβλίο της Λιλής Ζωγράφου και αποτελεί έναν ύμνο στην ελευθερία και τον έρωτα, θα φιλοξενηθεί στο θέατρο «Πτι Παλαί», στην Αθήνα από την Παρασκευή 24 Απριλίου έως και την Κυριακή 10 Μαΐου.

Οι θεατές γίνονται ένα με τις ηρωίδες και το δράμα που περνάει η καθεμία ξεχωριστά, αναδεικνύοντας δύσκολα κοινωνικά θέματα που κυριαρχούσαν περασμένες δεκαετίες, όπως η ελευθερία και η αποδοχή της διαφορετικότητας, και τα οποία όμως απασχολούν και τη σύγχρονη κοινωνία.

Η άκρως ατμοσφαιρική παράσταση με τις εξαιρετικές και πολύ δυνατές ερμηνείες των ηθοποιών κρατούν σε εγρήγορση τους θεατές, καθόλη τη διάρκειά της. Οι άψογες παρεμβάσεις με τα βίντεο και τον λόγο της Λιλής Ζωγράφου δίνουν το στίγμα του έργου της. Στο έργο σκιαγραφείται αριστοτεχνικά η απάνθρωπη σκληρότητα της πατριαρχικής οικογένειας, οι κοινωνικές συμβάσεις και η ευλογία της αγάπης.

Διανομή: Υρώ Λούπη, Ιωάννα Παγιατάκη, Λίλιαν Παλάντζα, Πολυξένη Σπυροπούλου, Δανάη Σταματοπούλου, Άννη Τσολακίδου, Μαρία Χατζηιωαννίδου. *Κατάλληλο για θεατές άνω των 13 ετών

Τζένη-Τζένη, Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Με αρχική έμπνευση το “Τζένη Τζένη”, την κλασική ταινία της Φίνος Φίλμς, ο Νίκος Καραθάνος στρέφει το βλέμμα του στην μυθική πλέον αφήγηση των ελληνικών ταινιών, την αφήγηση μιας Ελλάδας φωτός, καλοκαιριού, ελαφρότητας και ομορφιάς που στην σύγχρονη εποχή φαντάζει όλο και πιο μακρινή.

Με νοσταλγία για την χαμένη αυτή αφέλεια των καλοκαιρινών βραδιών, και με ένα θίασο “σκιών”, φαντασμάτων των ηρώων της κλασικής ταινίας, στήνει ένα καλοκαιρινό, ηλιόλουστο ρέκβιεμ, έναν θρήνο για το τέλος αυτής της εποχής και συνάμα μια γιορτή για την αθανασία που της χάρισε η ασημένια οθόνη. Μέσα σε αυτό το γιορτινό και πένθιμο κλίμα,  οι ηθοποιοί του θιάσου αναζητούν αυτές τις θεϊκές μορφές που συνόδεψαν τα κυριακάτικα τραπέζια των παιδικών τους χρόνων, σε μια Ελλάδα που να καταδύεται καθημερινά στο πέλαγος των αναμνήσεων της, αναζητώντας τον εαυτό της, ξανά και ξανά. Από 23 Απριλίου

Το ΣΚΟΥΤΑΡΕΪΚΟ: · Τζένη Σκούταρη: Γαλήνη Χατζηπασχάλη

· Κοσμάς Σκούταρης: Νίκος Καραθάνος · Ματίνα Σκούταρη: Άγγελος Παπαδημητρίου

Το ΚΑΣΑΝΔΡΕΪΚΟ: · Νίκος Μαντάς: Χρήστος Λούλης · Ντιάνα Κασανδρή: Χάρις Αλεξίου · Μίλτος Κασανδρής: Κώστας Μπερικόπουλος

ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΕΣ: · Υβόννη Καρίπη: Ζέτα Μακρυπούλια · Κλάρα Καρίπη: Ιωάννα Μαυρέα

ΑΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ: · Ανδρέας Δερμέζης, Στράτος, μπράβος: Γιάννης Κότσιφας

· Μίμης Φραγκόπουλος, νησιώτης, αστυνομικός: Αλέξανδρος Σκουρλέτης

· Σοφία η υπηρέτρια: Ιωάννα Μπιτούνη. Και 4μελής ορχήστρα

«Η Αλήθεια Είναι…» Θέατρο 104

Όταν το διαφορετικό γίνεται στόχος, όταν οι γονείς χάνουν την πίστη τους στο παιδί τους, όταν η έξωθεν καλή μαρτυρία ομολογεί την αλήθεια, την ψυχή μας, τότε «Η Αλήθεια Είναι…» πως το κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη είναι ένα μικρό ευαγγέλιο των επίκτητων συμπλεγμάτων που όλοι μας κουβαλάμε.

Τοποθετημένο σε ένα σύγχρονο περιβάλλον, το νεοελληνικό έργο του Δημήτρη Δημητριάδη, τολμά να αποκαλύψει πόσο σκοτεινή μπορεί να είναι η αλήθεια μας, πόσο μαύρη μπορεί να είναι η ψυχή μας, πόσο δύσκολη μπορεί να είναι η καθημερινότητα μας όταν κλείσει η πόρτα του σπιτιού μας.

Δύο απλοί καθημερινοί άνθρωποι, δύο καλοί μετρημένοι σύντροφοι, δύο κανονικοί και ευυπόληπτοι γονείς στην ύστατη προσπάθειά τους να διασώσουν το παιδί τους. Το φαινομενικά άσπιλο περιβάλλον τους, η λιτή και σεμνή οικογένεια τους, η θεοσεβούμενη εικόνα τους καταρρέουν όταν το παιδί τους επιλέγει να είναι «διαφορετικό». Οι αξίες τους και η ηθική τους κλωνίζονται σε τέτοιο βαθμό που αποφασίζουν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Ερμηνεύουν: Γιάννης Δρακόπουλος, Ηρώ Κισσανδράκη. Πρεμιέρα τη Δευτέρα 20 Απριλίου

«Οι Από Κάτω» ΘΕΑΤΡΟ AUDITORIUM

Η Ζέτη Φίτσιου επιστρέφει με την νέα της κωμωδία «Οι Από Κάτω» (Κρατικό Βραβείο Συγγραφής Θεατρικού Έργου, 2022) με τον Κώστα Σιλβέστρο ξανά στη σκηνοθεσία. Στήνουν μια σύγχρονη, αιχμηρή κωμωδία που ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στο γέλιο και τη συγκίνηση. Με καυστικό χιούμορ αλλά και ευαισθησία, παίζουν ανάμεσα στο λογικό και το παράλογο και φωτίζουν – με βαθιά ανθρώπινη και διεισδυτική ματιά – τις ρωγμές των ανθρώπων που παλεύουν να ακουστούν και να γίνουν ορατοί.

Επί σκηνής συναντιούνται οι Ερρίκος Λίτσης, Κώστας Καζάκας και Άνδρη Θεοδότου, σε μια παράσταση που – με όπλο το χιούμορ, την τρυφερότητα και την αλήθεια – στρέφει το βλέμμα κάτω από την επιφάνεια, εκεί όπου καταλήγουν όσα ο «επάνω» κόσμος θεωρεί άχρηστα.

Ποιοι είναι οι «Από πάνω» και ποιοι οι «Από κάτω»; Το δίπολο δεν είναι μόνο θέμα χωροταξίας, αλλά ιεραρχίας: ποιος φαίνεται, ποιος ακούγεται, ποιος έχει πρόσβαση και ποιος μένει εκτός κάδρου. Πρεμιέρα: Πέμπτη 23 Απριλίου

Αμπλετ, θέατρο Πορεία

Μια νέα δραματουργία που συνδυάζει τον Άμλετ του Ουίλιαμ Σαίξπηρ με τη Μηχανή Άμλετ του Χάινερ Μύλλερ παρουσιάζεται στο Θέατρο Πορεία, σε σκηνοθεσία Σοφίας Αντωνίου.

Ο Άμλετ επιστρέφει ως το δικό μας φάντασμα και ζητά να μην τον ξεχάσουμε. Σκηνοθετεί την παράσταση της ίδιας του της ζωής. Μαζί του, μια ομάδα ηθοποιών αφηγείται ξανά και ξανά την ιστορία ενός ανθρώπου που προσπαθεί να υπάρξει μέσα σε έναν κόσμο που καταρρέει. Ο Άμλετ γίνεται ένα πεδίο έρευνας, ένα πεδίο μάχης∙ μια ανοιχτή αναμέτρηση με τα φαντάσματά μας – τα προσωπικά, τα συλλογικά, τα ιστορικά.

Η Σοφία Αντωνίου, συνεχίζοντας την ερευνητική της πορεία πάνω στα κλασικά έργα και τη σύγχρονη δραματουργία, αναμετριέται με τον Άμλετ, τοποθετούμενη ανάμεσα στον Ουίλιαμ Σαίξπηρ και τον Χάινερ Μύλλερ, ως μια αναγκαία διαπραγμάτευση του παρελθόντος με το παρόν, σε έναν κόσμο που επαναλαμβάνεται μηχανικά. Μαζί με μια δημιουργική ομάδα νέων καλλιτεχνών, που μοιράζονται ένα κοινό όραμα και μια κοινή ανάγκη για έρευνα, επιχειρεί να επαναδιαπραγματευτεί τη θέση του ανθρώπου μέσα σε αυτόν τον κόσμο.

Παίζουν: Μιχάλης Αφολαγιάν, Δημήτρης Καπουράνης, Γιάννης Κόραβος, Λωξάνδρα Λούκας, Aurora Marion, Κωνσταντίνος Μαυρόπουλος, Γιώργης Παρταλίδης

AI-MILIA, Θέατρο Αργώ

Η παραστασιακή αφήγηση της Αιμιλίας Υψηλάντη ξεκινά από μια απλή, σχεδόν καθημερινή συνθήκη: μια ηθοποιός που δεν φεύγει από τη σκηνή μετά το τέλος της παράστασης. Μένει. Και αρχίζει να μιλά.

Ανασύρει εικόνες, μνήμες, θραύσματα ζωής. Παιδικά χρόνια, οικογένεια, έρωτες, κοινωνικές επιταγές, σώμα, ελευθερία. Όμως τίποτα δεν επιστρέφει όπως ήταν. Κάθε ανάμνηση μετασχηματίζεται τη στιγμή που την αφηγείται. Κάθε ιστορία γίνεται μια νέα εκδοχή της.

Μια ζωή που ξεκίνησε στη μεγάλη οθόνη της δεκαετίας του ’60 φτάνει ως τη σημερινή εποχή, μεταφράζοντας το παρελθόν με το λεξιλόγιο του σήμερα. Το προσωπικό διασταυρώνεται με το συλλογικό, και η ιδιωτική μνήμη με την ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς. Από τις κοινωνικές απαγορεύσεις και τα στερεότυπα, μέχρι τις κατακτήσεις και τις ελευθερίες που σήμερα θεωρούμε δεδομένες, ενώ εξακολουθούν να επαναπροσδιορίζονται.

Μέσα σε αυτήν την αφήγηση υπάρχει ένας κύκλος που επαναλαμβάνεται: άνθιση, φθορά, αναγέννηση. Κάθε εποχή αφήνει το αποτύπωμά της πάνω στο πρόσωπο, στη φωνή, στο σώμα. Και η φωνή εξακολουθεί να αντηχεί.

Στον πυρήνα της παράστασης βρίσκεται ένα ερώτημα που αφορά άμεσα το σήμερα: είμαστε αυτό που ζήσαμε ή αυτό που επιλέγουμε να θυμόμαστε και να αφηγούμαστε; Από 25 Απριλίου

Μάκβεθ, Από Μηχανής Θέατρο – Πάνω Σκηνή

Η νέα θεατρική πρόταση του Παναγιώτη Εξαρχέα κάνει πρεμιέρα στο Από Μηχανής Θέατρο – Πάνω Σκηνή στις 23 Απριλίου και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Ο σκηνοθέτης φέρνει τον «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ αντιμέτωπο με τα όρια της ανδρικής φύσης και της εξουσίας. Σε μια διασκευή που βασίζεται στην εμβληματική μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά, τέσσερις άνδρες ηθοποιοί στήνουν ένα βίαιο «παιχνίδι» ενηλικίωσης, μετατρέποντας τη σκηνή σε ένα πεδίο διερεύνησης των ανθρώπινων ορίων.

Ο «Μάκβεθ» ως απόπειρα εξερεύνησης της σχέσης του αρσενικού υποκειμένου με την εξουσία. Τρεις άνδρες θέτουν στο κέντρο τον τέταρτο, τον Μάκβεθ, για να του υποβάλουν όλους τους όρους αυτής της διαδικασίας και να τον εξωθήσουν στα άκρα. Αυτό που ξεκινά ως ένα «αθώο» παιχνίδι μεταξύ αγοριών, εξελίσσεται σε ένα γενικευμένο σφαγείο, στο οποίο ο φόνος παύει να είναι παιχνίδι και γίνεται η απόλυτη έκφραση της ψυχής και η ουσιαστική επιβολή της εξουσίας. Η εξουσία ως χαρακτηριστικό της αρρενωπότητας και η αρρενωπότητα ως χαρακτηριστικό της εξουσίας.

Μέσα σε μια διαρκή νύχτα, το ερώτημα παραμένει: Πόσο μπορείς να προβλέψεις την έκβαση ενός τέτοιου παιχνιδιού; Ποιοι θα αντέξουν μέχρι το τέλος και πόσο θα έχουν αλλάξει; Παίζουν: Βαγγέλης Αμπατζής, Θανάσης Ζερίτης, Άρης Μπαλής, Γιώργος Χριστοδούλου.

Δεσποινίς Μαργαρίτα, θεατρο Αλκμήνη

Ο Γιώργος Παπαπαύλου στην πρώτη του σκηνοθεσία αναμετριέται με το εμβληματικό έργο του Ρομπέρτο Ατάιντε «Δεσποινίς Μαργαρίτα» σε μια τολμηρή και σύγχρονη σκηνική εκδοχή.

Η Δεσποινίς Μαργαρίτα, δασκάλα δημοτικού, βρίσκεται μέσα στην τάξη της παραδίδοντας ένα μάθημα που εξελίσσεται σε εκτενή μονόλογο. Κατά τη διάρκειά του, αναφέρεται στη σημασία της γνώσης, στη λειτουργία της κοινωνίας, στους κανόνες συμπεριφοράς και στη θέση του ατόμου μέσα σε ένα οργανωμένο σύστημα. Σταδιακά, ο λόγος της αποκαλύπτει μια βαθιά ανάγκη για έλεγχο. Παρότι πολλές από τις θέσεις που διατυπώνει αναγνωρίζονται ως ορθές ή κοινώς αποδεκτές, ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται απο την ίδια χαρακτηρίζεται από αυστηρότητα, αυταρχικότητα, επιβολή και μηδενική δυνατότητα διαλόγου.

Στη σκηνική αυτή εκδοχή ο μονόλογος διασπάται και ανασυντίθεται μέσα από επτά ερμηνευτές/τριες οι οποίοι/ες συνυπάρχουν επί σκηνής, συγκροτώντας ένα συλλογικό σώμα που ενσαρκώνει τόσο τη δασκάλα -άλλοτε ως αυθεντία, άλλοτε ως θύμα, άλλοτε ως φορέα βίας και άλλοτε ως αγωνιώδη ύπαρξη που παλεύει να επιβάλει νόημα στον κόσμο-όσο και τους μαθητές της, αποκαλύπτοντας τη λεπτή γραμμή που χωρίζει αυτόν που διδάσκει από εκείνον που διαμορφώνεται.

Παίζουν: Φρύνη Αγραφιώτη Σπανούδη, Αγγερού Κουλουλία, Νίκη Κουτελιέρη, Δήμητρα Λυγήρου, Λουκία Μεϊδάνη, Θάνος Ρούμπος, Βασίλης Τσιάκας