Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ο Σφαιρόπουλος: Οι αποφάσεις να παραμείνουν αγκυροβολημένες στην Ευρώπη

Ο Γιάννης Σφαιρόπουλος ήταν ομιλητής στη διάσκεψη ανάμεσα στα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Euroleague Basketball, για το παρόν και το μέλλον του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Πρόκειται για ένα θέμα που τέθηκε προς συζήτηση για τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου μετά τα όσα έγιναν γνωστά για τη δημιουργία νέας λίγκας από το NBA και τη FIBA, με τον Σφαιρόπουλο, ως αντιπρόεδρος της Ένωσης Προπονητών Euroleague, να είναι ομιλητής.

Αναλυτικά όσα είπε στην ομιλία του…

«Αξιότιμα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, εκλεκτοί προσκεκλημένοι και αγαπητοί φίλοι του αθλητισμού,

Σας ευχαριστώ που μου δίνετε την ευκαιρία να βρίσκομαι εδώ σήμερα. Είναι τιμή μου να στέκομαι στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ένα μέρος όπου οι αποφάσεις διαμορφώνουν το μέλλον των κοινοτήτων μας. Για μένα, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να μιλήσω για το άθλημα που έχει καθορίσει τη ζωή μου.

Ερωτεύτηκα το μπάσκετ σε πολύ νεαρή ηλικία – πρώτα ως παίκτης και στη συνέχεια ως προπονητής. Η προπονητική έγινε το κάλεσμά μου και αφιέρωσα τη ζωή μου σε αυτό. Από τότε που ξεκίνησα το ταξίδι μου ως προπονητής το 1986, το μπάσκετ με έχει ταξιδέψει σε χώρες, πολιτισμούς και γενιές. Μου έχει δώσει εμπειρίες που ξεπερνούν κατά πολύ το ίδιο το παιχνίδι. Και όλα αυτά τα χρόνια, έχω μάθει κάτι απλό, αλλά ισχυρό: όταν μιλάμε για μπάσκετ στην Ευρώπη, δεν μιλάμε μόνο για ένα άθλημα. Μιλάμε για πολιτισμό. Για ταυτότητα. Για κάτι που ανήκει στους ανθρώπους.

Στην Ευρώπη, ο αθλητισμός δεν είναι απλώς ψυχαγωγία. Είναι δημόσιο αγαθό. Φέρει κοινωνική και εκπαιδευτική αξία. Βασίζεται σε αρχές – αθλητική αξία, αλληλεγγύη, ομαδική εργασία, πειθαρχία, νοημοσύνη και συλλογική προσπάθεια.

Αυτές είναι επίσης οι αξίες του Συμβουλίου Προπονητών της EuroLeague, όπου υπηρετώ ως Αντιπρόεδρος. Το EHCB δημιουργήθηκε για να δώσει στους προπονητές μια ενιαία φωνή, να προωθήσει την ιδέα ότι ο αθλητισμός ενώνει και να αφήσει μια ουσιαστική κληρονομιά. Κάθε μέρα, εργαζόμαστε για να μεταδώσουμε αυτές τις αξίες. Σε μόλις έξι χρόνια, περισσότεροι από 700 προπονητές έχουν αποφοιτήσει από την Ακαδημία μας, μεταφέροντας αυτή τη γνώση πίσω στις χώρες και τις κοινότητές τους.

Πέρα όμως από τα συστήματα και τις δομές, υπάρχει κάτι βαθύτερο. Το μπάσκετ έχει μια μοναδική δύναμη – συνδέει τους ανθρώπους. Συνδέει γενιές. Χτίζει κοινότητες. Διδάσκει ανθεκτικότητα. Από πολλές απόψεις, το μπάσκετ είναι μια αντανάκλαση της ζωής. Αντιμετωπίζεις δυσκολίες, πέφτεις και πρέπει να σηκωθείς ξανά, πιο δυνατός.

Ως προπονητές, κατανοούμε πόσο εύθραυστη μπορεί να είναι η ανάπτυξη. Σε κάθε επίπεδο – από μικρά παιδιά έως επαγγελματίες – δεν διδάσκουμε μόνο τακτικές. Διδάσκουμε κουλτούρα. Σεβασμό για το παιχνίδι. Σεβασμό για τον αντίπαλο. Τη σημασία του fair play. Την κατανόηση ότι ο αθλητισμός είναι πάντα μεγαλύτερος από το άτομο. Αυτή η κουλτούρα είναι το θεμέλιο της ανάπτυξης ευρωπαϊκών ταλέντων. Οι νέοι παίκτες αναπτύσσονται επειδή υπάρχει μια πραγματική πορεία. Επειδή υπάρχει κάτι να επιδιώξεις. Η Ευρώπη δεν πρέπει να γίνει μόνο ένας αγωγός που στέλνει ταλέντο αλλού. Πρέπει να παραμείνει ένας προορισμός – ένα μέρος όπου το ταλέντο αναπτύσσεται, γιορτάζεται και επιτρέπεται να αναπτυχθεί.

Σε έναν κόσμο που συχνά αισθάνεται διχασμένος, ο αθλητισμός μας υπενθυμίζει τι μοιραζόμαστε. Ως Έλληνες, κουβαλάμε την ιστορία της Ολυμπιακής εκεχειρίας – στιγμές όπου ακόμη και η σύγκρουση σταμάτησε για κάτι μεγαλύτερο. Με τον δικό του τρόπο, το μπάσκετ συνεχίζει αυτή την ιδέα. Δίνει στους ανθρώπους έναν κοινό σκοπό, ένα κοινό συναίσθημα, μια αίσθηση ότι ανήκουν κάπου.

Και αυτό που συμβαίνει στο γήπεδο είναι μόνο ένα μέρος της ιστορίας. Ο πραγματικός αντίκτυπος του μπάσκετ γίνεται αισθητός έξω από το γήπεδο – στις γειτονιές, στις οικογένειες, στους νέους που βρίσκουν κατεύθυνση και έμπνευση μέσα από το παιχνίδι. Οι παίκτες και οι προπονητές γίνονται πρότυπα. Δείχνουν ότι υπάρχει μια πορεία-από τη βάση στο υψηλότερο επίπεδο-που βασίζεται στην προσπάθεια, την πειθαρχία και την πίστη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το ευρωπαϊκό μπάσκετ πρέπει να γίνεται κατανοητό όχι απλώς ως προϊόν, και όχι απλώς ως ψυχαγωγία, αλλά ως ένα ζωντανό οικοσύστημα. Η δύναμή του προέρχεται από την πλήρη δομή του: επαγγελματικοί σύλλογοι, εγχώρια πρωταθλήματα, ακαδημίες, προγράμματα βάσης και η επόμενη γενιά παικτών, προπονητών και οπαδών. Αυτή η πυραμίδα δίνει στο ευρωπαϊκό μπάσκετ τη νομιμοποίηση και την ανθεκτικότητά του. Και αν ένα μέρος αυτής της πυραμίδας αποδυναμωθεί, επηρεάζεται ολόκληρο το σύστημα.

Οποιαδήποτε προσπάθεια που εστιάζει μόνο στη βραχυπρόθεσμη εμπορική αξία, ενώ ασκεί πίεση στα εγχώρια πρωταθλήματα ή στην ανάπτυξη των νέων, κινδυνεύει να βλάψει τις ίδιες τις ρίζες που στηρίζουν το παιχνίδι. Το ευρωπαϊκό μπάσκετ -και ο ευρωπαϊκός αθλητισμός γενικότερα- αντιπροσωπεύει κάτι αυθεντικό. Αντανακλά την ταυτότητα των πόλεων, τις παραδόσεις των συλλόγων και τη βαθιά σύνδεση μεταξύ αθλητισμού και κοινότητας. Αυτή η αυθεντικότητα πρέπει να προστατευθεί.

Η ανάπτυξη είναι σημαντική. Η οικονομική ισχύς είναι σημαντική. Αλλά πρέπει να παραμείνουν συνδεδεμένες με τις αξίες και με τους ανθρώπους. Αυτή η ισορροπία είναι που έχει φέρει το ευρωπαϊκό μπάσκετ εκεί που βρίσκεται σήμερα. Και η διακυβέρνηση παίζει βασικό ρόλο εδώ. Οι αποφάσεις σχετικά με τις διοργανώσεις, τα ημερολόγια, τους κανόνες και τις μακροπρόθεσμες προτεραιότητες πρέπει να παραμείνουν “αγκυροβολημένες” στην Ευρώπη και να διαμορφώνονται από τα ευρωπαϊκά ενδιαφερόμενα μέρη – συλλόγους, πρωταθλήματα, παίκτες, προπονητές, οπαδούς και δομές βάσης. Δεν πρόκειται για το κλείσιμο της πόρτας στον κόσμο. Πρόκειται για τη διατήρηση της ευθύνης απέναντι στις κοινότητες που στηρίζουν το παιχνίδι.

Σήμερα, το μπάσκετ βρίσκεται σε ισχυρή θέση. Το ενδιαφέρον αυξάνεται. Η συμμετοχή αυξάνεται. Είμαστε ακόμα μόνο στην αρχή αυτού που είναι δυνατό. Αυτή είναι μια στιγμή ευκαιρίας. Αλλά και μια στιγμή ευθύνης.

Η συνεργασία είναι δυνατή – και η συνεργασία είναι πάντα καλύτερη από την αντιπαράθεση. Αλλά πρέπει να βασίζεται στην κοινή ευθύνη και σε σαφείς διασφαλίσεις. Πρέπει να προστατεύσουμε τα εγχώρια πρωταθλήματα. Πρέπει να διατηρήσουμε την αθλητική αξία. Πρέπει να σεβόμαστε τις εθνικές ομάδες. Και πάνω απ ‘όλα, πρέπει να σεβόμαστε τους πρωταγωνιστές του παιχνιδιού – τους παίκτες και τους προπονητές.

Η ανάπτυξη δεν πρέπει να αποσπά αξία από την Ευρώπη. Πρέπει να δημιουργεί αξία εντός της Ευρώπης και να την επανεπενδύει στο οικοσύστημα.

Και τέλος, το ευρωπαϊκό μπάσκετ πρέπει να παραμείνει χωρίς αποκλεισμούς. Η Ευρώπη αντιπροσωπεύει την ολοκλήρωση, όχι τη διαίρεση. Ο αθλητισμός δεν πρέπει να διαχωρίζει μεγαλύτερες και μικρότερες αγορές, ή την Ανατολή και τη Δύση. Πρέπει να αντικατοπτρίζει το πνεύμα της ίδιας της Ευρώπης – ανοιχτή, φιλόδοξη, συνδεδεμένη και βασισμένη στην αλληλεγγύη.

Αν υπάρχει ένα πράγμα που χρειαζόμαστε για το μέλλον, είναι η ενότητα του σκοπού. Όλοι μας – παίκτες, προπονητές, σύλλογοι, πρωταθλήματα, θεσμοί και οπαδοί – πρέπει να συνεργαστούμε για να προστατεύσουμε την ταυτότητα του μπάσκετ και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για να ευδοκιμήσει σε κάθε επίπεδο.

Ελπίζω ότι η σημερινή συγκέντρωση είναι ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Γιατί αν προστατεύσουμε το οικοσύστημα, αν υπερασπιστούμε την αξία, αν επενδύσουμε στην ανάπτυξη και αν διατηρήσουμε το μπάσκετ συνδεδεμένο με τις κοινότητές του – τότε το μέλλον του ευρωπαϊκού μπάσκετ όχι μόνο θα είναι μεγαλύτερο.

Θα είναι ισχυρότερο. Πιο ουσιαστικό. Και αντάξιο των γενεών που το έχτισαν.

Σας ευχαριστώ πολύ».