Η Γιουβέντους βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπη με μια κατάσταση που δεν είχε να κάνει μόνο με το ποδόσφαιρο. Η ήττα από τη Σασουόλο στο Ρέτζιο Εμίλια είχε αφήσει αμφιβολίες, ενώ οι συνεχόμενοι τραυματισμοί σημαντικών ποδοσφαιριστών επιβάρυναν ακόμη περισσότερο το κλίμα. Ο Κενάν Γιλντίζ, ο Κεφρέν Τουράμ, ο Μανουέλ Λοκατέλι και στη συνέχεια ο Βόιτσεχ Σέζνι αποτέλεσαν διαδοχικά πλήγματα, σε μια περίοδο κατά την οποία η ομάδα προσπαθούσε να βρει σταθερότητα.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ο Λουτσιάνο Σπαλέτι κατάλαβε ότι πριν αλλάξει το αγωνιστικό πλάνο έπρεπε να αλλάξει το κλίμα. Ο Ιταλός προπονητής ανέλαβε ουσιαστικά ρόλο ψυχολόγου, προσπαθώντας να απομακρύνει από τους ποδοσφαιριστές του τον φόβο που μπορεί να δημιουργήσει μια σειρά αρνητικών συγκυριών.
Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η προετοιμασία πριν από την αναμέτρηση με την Αταλάντα δεν ακολούθησε την κλασική διαδικασία. Ο Σπαλέτι αποφάσισε μαζί με τους παίκτες του να μην πραγματοποιήσουν κανονική προπόνηση, αλλά να δουλέψουν περισσότερο πάνω στις θέσεις και στις κινήσεις τους, χωρίς ένταση και χωρίς να επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο το ήδη φορτισμένο περιβάλλον.
«Δεν κατεβαίνουμε ούτε τα σκαλιά των αποδυτηρίων», ήταν χαρακτηριστικά η σκέψη που περιέγραψε ο ίδιος, αποτυπώνοντας με γλαφυρό τρόπο την ανάγκη να αποφορτιστεί η ομάδα.
Το σημαντικότερο, ωστόσο, ήρθε από την αντίδραση των παικτών. Ο Σπαλέτι ζήτησε από τους ποδοσφαιριστές του να δοκιμάσουν ένα διαφορετικό αγωνιστικό σχήμα και εκείνοι ανταποκρίθηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη. Ο Νίκο Γκονζάλες κινήθηκε σε πιο απαιτητικό ρόλο στην πλευρά, ενώ ο Αλαϊμπέγκοβιτς τοποθετήθηκε πίσω από τους Κόλο Μουανί και Κονσεϊσάο.
Δεν ήταν τόσο η συγκεκριμένη τακτική επιλογή που είχε σημασία όσο η διάθεση των ποδοσφαιριστών να υπηρετήσουν το πλάνο. Ο Σπαλέτι στάθηκε ιδιαίτερα σε αυτή την ανταπόκριση, θεωρώντας την ένδειξη ότι η ομάδα παραμένει ενωμένη και έτοιμη να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες.
Άλλωστε, από την πρώτη ημέρα της παρουσίας του στο Τορίνο ο Ιταλός τεχνικός είχε διαπιστώσει ότι το μεγαλύτερο βάρος δεν βρισκόταν απαραίτητα στα πόδια των παικτών, αλλά στο μυαλό τους. Η φανέλα της Γιουβέντους κουβαλά τεράστιες απαιτήσεις και η πίεση για το αποτέλεσμα μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε ανασταλτικό παράγοντα.
Αυτό είχε φανεί και στο προηγούμενο πρωτάθλημα, με τα αποτελέσματα απέναντι στη Βερόνα και τη Φιορεντίνα, αλλά και με τον τρόπο που ήρθε η ήττα στο Ρέτζιο Εμίλια. Η ομάδα έδειχνε σε ορισμένες στιγμές να εγκλωβίζεται στις ίδιες της τις σκέψεις.
Απέναντι στην Αταλάντα, όμως, η εικόνα ήταν διαφορετική. Η Γιουβέντους πήρε τη νίκη με 2-0 και, κυρίως, έδειξε ότι μπορεί να αντιδράσει όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.
Για τον Σπαλέτι, αυτό ήταν το πραγματικό κέρδος. Όχι μόνο οι τρεις βαθμοί, αλλά η επιστροφή της αυτοπεποίθησης και της συλλογικότητας.