Σχολικό μπούλινγκ στο βίντεο της χρονιάς που σπάει ρεκόρ: Το «Storm» του ράπερ Λιν και του σκηνοθέτη Ρομέν Γαβρά

Χωρίς ενήλικες, χωρίς όρια, χωρίς προοπτική, μια ομάδα πρωταγωνιστεί στο «Storm», όπου ο Ρομέν Γαβράς σκηνοθετεί τον ράπερ Yung Lean, με την εκρηκτική χορογραφία του Νταμιέν Ζαλέ, μετατρέποντας το σχολείο σε πεδίο όπου η συλλογικότητα αποκτά μορφή, ρυθμό και βάρος.

Υπάρχει μια στιγμή στο βίντεο κλιπ του τραγουδιού «Storm» όπου η εικόνα αλλάζει φύση μπροστά στα μάτια σου -όχι βίαια, αλλά σχεδόν οργανικά- και αυτό που μέχρι τότε έμοιαζε με αφήγηση, έμοιαζε σχεδόν με ντοκιμαντερίστικη καταγραφή, μετατρέπεται σε εμπειρία.

Μέσα σε ένα καταθλιπτικό σχολικό κτίριο κάπου στο Λιντς του 2034, ανάμεσα σε αγόρια που κινούνται διαρκώς ανάμεσα στην πλήξη, την επιθετικότητα και μια ακαθόριστη επιθυμία διαφυγής, αρχίζει να σχηματίζεται ένας κόσμος που μοιάζει γνώριμος και ταυτόχρονα βαθιά αποσταθεροποιημένος. Το βίντεο έκανε 4.500.000 views μέσα σε λιγότερο από oκτώ ημέρες.

Η συνεργασία του σκηνοθέτη Ρομαίν Γαβράς στο πλαίσιο του πρότζεκτ Gener8ion -που συνυπογράφει μαζί με τον Γάλλο παραγωγό Surkin- με τον Σουηδό ράπερ, στιχουργό και συνθέτη Yung Lean εγγράφεται σε μια συγκεκριμένη καλλιτεχνική διαδρομή: εκεί όπου η βία, η νεανική ενέργεια και η πολιτική εικόνα συνυπάρχουν, από τα πρώιμα έργα του Γαβρά μέχρι τις πιο πρόσφατες κινηματογραφικές του απόπειρες, και εδώ συμπυκνώνονται με έναν τρόπο πιο ώριμο, πιο ελεγχόμενο.

Στην ουσία, το διάρκειας 7,35 λεπτών βίντεο είναι το πρελούδιο για ένα μεγαλύτερο πρότζεκτ που ετοιμάζει το Gener8tion. Οι εικόνες στο βίντεο κλιπ συσσωρεύονται σαν παραμορφωμένες αναμνήσεις. Πρόσωπα σπρωγμένα σε νιπτήρες, σώματα που δοκιμάζουν τα όριά τους, καπνός που γεμίζει άδειες αίθουσες, μια αίσθηση επικείμενης έκρηξης που διαπερνά τα πάντα. Και όμως, τίποτα δεν προετοιμάζει πραγματικά για τη σκηνή της αναμνηστικής φωτογραφίας της τάξης του 2034, αυτή την τόσο γνώριμη στιγμή που υπόσχεται υλοποίηση ονείρων και διατήρηση μιας μνήμης κατασκευασμένης για να μυρίζει όπως η ευτυχια.

Τα αγόρια στήνονται σε σειρές, κοιτούν μπροστά, η σύνθεση θυμίζει κάθε σχολική φωτογραφία που έχουμε δει, και στο κέντρο στέκεται ο Yung Lean, σαν ένα σημείο βαρύτητας που συγκρατεί το βλέμμα. Η κάμερα κρατά αυτή τη διάταξη για λίγο, όσο χρειάζεται για να αναγνωρίσεις τη συνθήκη. Περιμένεις τη στιγμή που ο χρόνος θα παγώσει.

Αυτό που ακολουθεί μετατοπίζει τα πάντα. Η εικόνα δεν μένει ακίνητη, αρχίζει να σπάει, πρώτα σχεδόν ανεπαίσθητα και στη συνέχεια με έναν ρυθμό που εξαπλώνεται σε όλο το σύνολο, τα σώματα συγχρονίζονται, επαναλαμβάνουν κινήσεις, χτυπούν το έδαφος, προχωρούν μπροστά σαν ένα ενιαίο σώμα, και σε εκείνο ακριβώς το σημείο η εικόνα παύει να λειτουργεί ως αφήγηση, δεν παρακολουθείς πια γεγονότα, δεν υπάρχει πλοκή, υπάρχει μόνο ένταση, ρυθμός, μια ενέργεια που κυκλοφορεί από σώμα σε σώμα και μετατρέπει τη σχολική φωτογραφία σε τελετή μύησης ή θυσίας.

Εκπληκτική η χορογραφία του Νταμιέν Ζαλέ, καθηλωτική, υπνωτική, αντλεί από βαθιά εγγεγραμμένους κώδικες της εφηβείας, από την κουλτούρα των ανδρικών ομάδων, από την πειθαρχία που μετατρέπεται σε εκτόνωση, και αυτό έχει σημασία, γιατί η σκηνή δεν είναι απλώς εντυπωσιακή. Είναι μια ακριβής μελέτη του πώς συγκροτείται μια αγέλη, πώς παράγεται η συνοχή μέσα από επανάληψη και συγχρονισμό, πώς η ατομικότητα υποχωρεί μπροστά σε έναν κοινό ρυθμό που μπορεί να γίνει τόσο απελευθερωτικός όσο και επικίνδυνος.

Εδώ βρίσκεται και το πολιτικό βάθος του έργου.Το σχολείο στο «Storm» δεν είναι απλώς ένα σκηνικό παρακμής, είναι ένας θεσμός που έχει αδειάσει από νόημα, ένας χώρος χωρίς ενήλικη παρουσία, χωρίς δομές που να παράγουν προοπτική, και τα αγόρια κινούνται μέσα του σαν να δοκιμάζουν τα όρια ενός κόσμου που δεν τους προσφέρει καμία σταθερότητα. Η βία δεν εμφανίζεται ως σοκ, λειτουργεί ως καθημερινή γλώσσα, ως μηχανισμός ιεράρχησης.

Η σκηνή της φωτογραφίας αποκτά έτσι μια δεύτερη ανάγνωση. Η αναμνηστική φωτογραφία είναι κατεξοχήν ένα εργαλείο του θεσμού για να δημιουργήσει μια ταυτότητα, που λέει «ανήκεις εδώ», που οργανώνει το σύνολο σε μια αναγνωρίσιμη μορφή. Στο «Storm» αυτή η μορφή καταρρέει εκ των έσω. Το σύνολο δεν διαλύεται, ενεργοποιείται. Η ομάδα μετατρέπεται σε σώμα που κινείται με δικούς του κανόνες.

Αυτή η μετατόπιση αγγίζει κάτι βαθύτερο στη σύγχρονη πολιτική συνθήκη. Σε μια εποχή όπου οι συλλογικές ταυτότητες επαναδιαπραγματεύονται, όπου οι νέοι άνθρωποι καλούνται να συγκροτήσουν τον εαυτό τους μέσα σε εξαιρετικά ασταθείς και διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες, η εικόνα μιας ομάδας που αποκτά φωνή μέσα από το σώμα, κουβαλά μια αμφίσημη δύναμη. Μπορεί να διαβαστεί ως χειραφέτηση, ως ανάγκη για κοινότητα, μπορεί να διαβαστεί και ως μηχανισμός που παράγει πειθαρχία, που μετατρέπει το πλήθος σε ομοιογενή μάζα.

Στο επίπεδο της εικόνας, η σκηνή αυτή λειτουργεί και ως σχόλιο για την ίδια την εποχή της κυκλοφορίας της εικόνας. Το πιο αναγνωρίσιμο απόσπασμα του «Storm», αυτή η στιγμή του συγχρονισμένου χορού με τον Yung Lean να καπνίζει ατάραχος στο κέντρο, διασπάται σε αποσπάσματα, γίνεται loop, κυκλοφορεί απομονωμένο από το σύνολο, αποκτά δική του ζωή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το «Storm» καταφέρνει να υπάρξει και μέσα και έξω από αυτή τη συνθήκη.

Λειτουργεί ως πλήρες έργο, με διάρκεια και ανάπτυξη, και ταυτόχρονα παράγει εικόνες που μπορούν να αποσπαστούν και να κυκλοφορήσουν αυτόνομα, χωρίς να χάνουν την έντασή τους. Αυτή η διπλή ύπαρξη δεν είναι τυχαία, είναι μέρος της σκηνοθετικής στρατηγικής, μιας κατανόησης του τρόπου με τον οποίο η εικόνα σήμερα διακινείται, καταναλώνεται και επανερμηνεύεται.

Και ίσως εκεί βρίσκεται και ο λόγος που το «Storm» έχει προκαλέσει αυτή την παράξενη διέγερση, μία εμμονή που σε παρασέρνει και θες να το βλέπεις ξανά και ξανά. Συγκροτεί έναν κόσμο, τον αφήνει να ραγίσει, και μέσα από αυτή τη ρωγμή επιτρέπει να φανεί κάτι βαθύτερο: μια γενιά που αναζητά μορφή, έναν θεσμό που αδυνατεί να τη συγκρατήσει, μια συλλογικότητα που γεννιέται μέσα από ένταση και ρυθμό, και μια εικόνα που επιμένει να επιστρέφει, όχι ως θέαμα, αλλά ως εμπειρία που ζητά να διαβαστεί ξανά.