Ο Ρονάλντο Λουίς Ναζάριο ντε Λίμα συμπληρώνει σήμερα, 18 Σεπτεμβρίου, μισό αιώνα ζωής. Οι στιγμές που χάρισε στα γήπεδα έχουν περάσει στην ιστορία και ο ίδιος συνεχίζει να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο κουβαλώντας μαζί του έναν μύθο που δεν ξεθωριάζει.
«Πυγμάχος με τα πόδια του Φρεντ Αστέρ»
«Ο Ρονάλντο είναι ένας πυγμάχος με νοκ άουτ στα πόδια του Φρεντ Αστέρ. Κάθε βιομηχανία χρειάζεται να ανανεώνει τους θεούς της και μαζί του το ποδόσφαιρο απέκτησε έναν θεό για τα επόμενα δέκα χρόνια». Με αυτά τα λόγια ο συγγραφέας Μανουέλ Βάσκεθ Μονταλμπάν περιέγραφε το φαινόμενο που μάγευε τη Βαρκελώνη στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90. Ήταν η μεταβατική στάση στην καριέρα του που συνέδεσε τρεις από τους σημαντικότερους σταθμούς της: Αϊντχόφεν, Μπαρτσελόνα και Ίντερ. Εκείνη την εποχή ο Ρονάλντο ήταν, κυριολεκτικά, αδύνατο να αντιμετωπιστεί.
Κεραυνός, έκρηξη και ποίηση
Ήταν κεραυνός και βροντή μαζί. Μια έκρηξη χαράς, ένα φιτίλι που δεν έσβηνε ποτέ, μια διαρκής έκπληξη. Στο παιχνίδι του συνυπήρχαν η ταχύτητα, η δύναμη, η ομορφιά και η ποίηση.
Στις ημέρες που βρισκόταν στο απόγειό του μπορούσε να πάρει πάνω του ολόκληρο το παιχνίδι, σαν η εξέλιξή του να εξαρτιόταν αποκλειστικά από τη δική του έμπνευση.
«Το ποδόσφαιρό του είναι επιβλητικό, η δύναμή του κατεδαφιστική. Οι εκρήξεις ταχύτητάς του προκαλούν φόβο, σαν να μην επιτίθεται ένας άνθρωπος αλλά μια ολόκληρη ομάδα», είχε πει ο Χόρχε Βαλντάνο. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, το προσωνύμιο: Ρονάλντο, το φαινόμενο.
Ένας άνθρωπος που έφτασε στο δικό του ορόσημο
Ο Ρονάλντο γίνεται σήμερα 50 ετών. Είναι ένας άνθρωπος που περίμενε τον ίδιο του τον εαυτό μέχρι να φτάσει σε αυτό το ορόσημο. Πλέον ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο έχοντας μετατρέψει τη δική του ιστορία σε έναν διαρκή θρύλο. Χαμογελά, εμφανίζεται δημόσια, απολαμβάνει τη ζωή του και κουβαλά πλέον ένα σώμα βαρύτερο από εκείνο του ποδοσφαιριστή που κάποτε έμοιαζε να κινείται χωρίς να τον αγγίζει κανείς. Σαν ένα παιδί που επιτρέπει στον εαυτό του ένα τελευταίο γλυκό, αφού πρώτα έχει φτάσει εξαντλημένο στο προτελευταίο.
Η χαρά, αλλά και το τίμημα του ταλέντου
Ο Ρονάλντο έζησε τα χρόνια του ως ποδοσφαιριστής με έναν τρόπο που ταίριαζε απόλυτα στον χαρακτήρα του. Σε κάθε ντρίμπλα, σε κάθε έκρηξη ταχύτητας και σε κάθε γκολ μάς υπενθύμιζε πως το παιχνίδι και η ευτυχία μπορούν, κάποιες φορές, να είναι το ίδιο πράγμα.
Στη δική του περίπτωση, αυτό συνέβαινε σχεδόν πάντα. Υπήρχε όμως και η άλλη πλευρά. Ο Ρονάλντο υπήρξε ένας εξαιρετικά ευάλωτος πρωταθλητής. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει την εικόνα του, ζαλισμένου και σε κατάσταση σοκ, να κατεβαίνει από τη σκάλα του αεροπλάνου την ημέρα του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998, πριν από τον αγώνα που η Βραζιλία έχασε από τη Γαλλία. Ο πόνος υπήρξε το τίμημα για το τεράστιο δώρο του ταλέντου του.
Και όταν το ποδόσφαιρο τελείωσε, βρήκε παρηγοριά σε έναν διαφορετικό κόσμο, έξω από τις τέσσερις γραμμές: πάρτι, χορούς, απολαύσεις, γυναίκες. Τα έζησε όλα με μια σχεδόν παιδική απληστία και ίσως ακριβώς γι’ αυτό να του συγχωρούνται.
Από τα γήπεδα στις επιχειρήσεις
Ο Ρονάλντο έχει πίσω του τρεις γάμους που κατέληξαν σε χωρισμό. Εδώ και χρόνια είναι μαζί με το μοντέλο και επιχειρηματία Σελίνα Λοκς.
Έχει τέσσερα αναγνωρισμένα παιδιά, ενώ πριν από μερικά χρόνια υποβλήθηκε σε επέμβαση βαζεκτομής, βάζοντας ο ίδιος το όριο στο θέμα της οικογένειας.
Παράλληλα, έχει περάσει και στην άλλη πλευρά του ποδοσφαίρου, αναλαμβάνοντας προεδρικό ρόλο σε δύο συλλόγους: τη Βαγιαδολίδ στην Ισπανία και την Κρουζέιρο στη Βραζιλία, χωρίς πάντως τα αποτελέσματα να είναι ανάλογα του ονόματός του.
Το εμπορικό του αποτύπωμα είναι ακόμη μεγαλύτερο. Έχει συνεργαστεί και συνεχίζει να συνεργάζεται ως πρεσβευτής με δεκάδες brands, ενώ διαθέτει συμμετοχές σε αρκετές επιχειρήσεις.
Ξεχωρίζει η 9ine, την οποία ίδρυσε ο ίδιος και η οποία διαχειρίζεται τα δικαιώματα εικόνας πολλών κορυφαίων αθλητών, όχι μόνο ποδοσφαιριστών.
Πέρα από τα τρόπαια, έμεινε ο μύθος
Η τροπαιοθήκη του είναι εντυπωσιακή. Δύο Παγκόσμια Κύπελλα – το 1994, χωρίς να αγωνιστεί, και το 2002, ως απόλυτος πρωταγωνιστής – και δύο Χρυσές Μπάλες, το 1997 και το 2002.
Κι όμως, στην ιστορία του ποδοσφαίρου ίσως να έχει μείνει κάτι μεγαλύτερο από τους τίτλους. Έχει μείνει η λάμψη του αστεριού που τον συνόδευε.
Περισσότερο και από τα γκολ του – 352 επίσημα με τους συλλόγους και 62 με τη φανέλα της εθνικής Βραζιλίας – έχει μείνει η εικόνα ενός αιώνιου πρωταθλητή που κουβαλούσε στις πλάτες του τα όνειρα εκατομμυρίων ανθρώπων. Ενός ποδοσφαιριστή που, ίσως, κράτησε λιγότερο απ’ όσο θα θέλαμε.
Πριν καν συμπληρώσει τα 30, μετά τα χρόνια του στη Ρεάλ Μαδρίτης, ήταν ήδη ένας πρώην εαυτός του, ένας παίκτης που έμοιαζε να ακολουθεί πλέον την ίδια του την ιστορία.
Η Μίλαν και η Κορίνθιανς, η τελευταία του ομάδα πριν από την οριστική αποχώρηση από την ενεργό δράση το 2011, αποτελούν ουσιαστικά δύο ακόμη γραμμές σε μια βιογραφία της οποίας η πραγματική ουσία βρίσκεται αλλού.
Το Φαινόμενο γεννήθηκε… πριν από τον εαυτό του
Και υπάρχει μια τελευταία, σχεδόν σουρεαλιστική λεπτομέρεια στην ιστορία του. Ο Ρονάλντο κατάφερε να προηγηθεί ακόμη και του ίδιου του εαυτού του. Γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1976, όμως καταγράφηκε επίσημα από τον πατέρα του, Νέλιο, τέσσερις ημέρες αργότερα. Το όνομα Ρονάλντο επιλέχθηκε επειδή έτσι λεγόταν ο γιατρός που τον έφερε στον κόσμο. Γι’ αυτό και σε ορισμένες αναφορές εμφανίζεται ως ημερομηνία γέννησης η 22α Σεπτεμβρίου. Η πραγματικότητα, όμως, είναι μία: Ο Ρονάλντο ήταν το μέλλον, πριν ακόμη φτάσει το μέλλον.