Ο Πολονάρα επέστρεψε και συγκλονίζει: «Η μεγαλύτερη νίκη είναι να σηκώνεσαι κάθε φορά που η ζωή σε ρίχνει κάτω»
Μετά από μια συγκλονιστική μάχη με τη λευχαιμία, μεταμόσχευση μυελού και δέκα ημέρες σε κώμα, ο Ακίλε Πολονάρα επιστρέφει στο παρκέ και στη ζωή, αποδεικνύοντας ότι η πραγματική νίκη κερδίζεται όταν σηκώνεσαι ξανά, όποιο κι αν είναι το εμπόδιο μπροστά σου.
Το καλοκαίρι του 2025, η διάγνωση λευχαιμίας του είχε στερήσει τη δυνατότητα να αγωνιστεί στον τελικό πρωταθλήματος με τη Βίρτους. Στα τέλη Σεπτεμβρίου υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση μυελού, και τον επόμενο μήνα πέρασε δέκα ημέρες σε κώμα. Παρ’ όλα αυτά, ο Πολονάρα αναρρώνει, ξεπέρασε τις πιο σκοτεινές στιγμές και χθες στη Σάσαρι επέστρεψε στο παρκέ για τα πρώτα του σουτ στη «δεύτερη ευκαιρία» της ζωής του.
«Το να ξαναπιάσω τη μπάλα μετά από δέκα μήνες ήταν συγκλονιστικό, μαγικό. Στην αρχή ένιωθα σαν να παίζω για πρώτη φορά, αλλά σουτ με το σουτ η αίσθηση γύριζε ξανά», λέει ο ίδιος. Αυτή τη στιγμή επικεντρώνεται στην ατομική προπόνηση, κυρίως στη φυσική κατάσταση, και θα επιστρέψει στην ομαδική επαφή μετά το καλοκαίρι για να αποφύγει τραυματισμούς.
Πρόσφατα κυκλοφόρησε η βιογραφία του, με τίτλο «Η δεύτερη ευκαιρία μου», στην οποία περιγράφει την εμπειρία του, τους φόβους, τις αμφιβολίες και τη δύναμη που βρήκε στη σύζυγό του Ερίκα και τα παιδιά τους, Βικτόρια και Άχιλε Τζούνιορ. Όπως λέει, «Η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να σηκώσεις τρόπαιο, αλλά να σηκώνεσαι μόνος σου κάθε φορά που η ζωή σε ρίχνει κάτω».
Ο Πολονάρα μοιράζεται ακόμη τις εμπειρίες του από το κώμα: «Ήμουν σε ένα ταξίδι σε άλλη διάσταση, εκτός αυτής της ζωής. Ένιωθα μόνο τη σύζυγό μου και τίποτα άλλο γύρω». Και η ανάρρωσή του ξεκίνησε όταν του ετοίμασαν ένα μικρό πάρτι γενεθλίων, με φίλους και πρώην συμπαίκτες, που έδωσαν το έναυσμα να αφήσει πίσω του τους σκοτεινούς του φόβους.
Τώρα, παρακολουθεί με αγωνία την ομάδα της Σάσαρι, την αγαπημένη του, και αναμένει τη στιγμή που θα επιστρέψει πλήρως στο παιχνίδι. «Μάθαμε να εκτιμάμε όσα πριν θεωρούσαμε δεδομένα. Κάθε μέρα είναι μια νίκη», καταλήγει.