Ένας χρόνος χωρίς τον Διονύση Σαββόπουλο τον άνθρωπο που έκανε τραγούδι όσα εμείς αισθανόμασταν, αλλά δεν βρίσκαμε πάντα το θάρρος ή τον τρόπο να πούμε.
Σαν σήμερα, πριν από έναν χρόνο, έφυγε ο Διονύσης Σαββόπουλος και μαζί του ένα κομμάτι της ζωής που ο καθένας ταύτισε ή ίσως ενοχλήθηκε και αιφνιδιάστηκε από τα τραγούδια του.
Σήμερα δεν είναι απλώς η μέρα του χαμού του αλλά η πρώτη επέτειος της απουσίας του, μια μέρα που έχει τον δικό της συμβολισμό.
Ο Σαββόπουλος αγαπούσε βαθιά αλλά δεν χαριζότανε και αυτό άρεσε
Ο Σαββόπουλος δεν μας άφησε μόνο τραγούδια και απρόβλεπτες συνεργασίες. Μας άφησε έναν τρόπο να κοιτάζουμε τον κόσμο και αυτός ο τρόπος δεν ήταν ποτέ βολικός, ούτε χωρούσε εύκολα σε ταμπέλες.
Είχε το χάρισμα να βλέπει την Ελλάδα με αγάπη, αλλά χωρίς να της χαρίζεται. Να την πειράζει, να την αποδομεί, να την ξεβολεύει. Να μιλά για την πολιτική χωρίς να την αφήνει να καταπιεί την ανθρώπινη περιπέτεια. Να καταλαβαίνει πως πίσω από τις μεγάλες ιδέες υπάρχουν άνθρωποι, αδυναμίες, μικρές ιδιοτέλειες, ανεκπλήρωτοι έρωτες και όνειρα που δεν βρήκαν τον δρόμο τους.
Και ύστερα ο έρωτας στους στίχους του, η τρυφερότητα, η ανάγκη να βρεθούμε κάπου μαζί, να αναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλον πέρα από τις διαφορές μας.
Οι μεγάλοι δημιουργοί έχουν αυτό το παράξενο προνόμιο. Να μεγαλώνουν μαζί μας, να αλλάζουν νόημα καθώς αλλάζουμε κι εμείς. Να τους ακούμε στα είκοσι και να νομίζουμε πως καταλάβαμε.
Να επιστρέφουμε στα σαράντα ή στα εξήντα και να ανακαλύπτουμε πως ένα τραγούδι που κάποτε μας ξεσήκωνε τώρα μας πονάει, πως ένας στίχος που προσπεράσαμε τότε σήμερα μας βρίσκει ακριβώς εκεί όπου δεν περιμέναμε. Και κάπως έτσι, ο Σαββόπουλος εξακολουθεί να συνομιλεί μαζί μας.
Έναν χρόνο μετά, ίσως το ουσιαστικότερο ερώτημα είναι όχι μόνο τι θα μας έλεγε ο Νιόνιος σήμερα, αλλά αν εμείς θα ήμασταν έτοιμοι να τον ακούσουμε.
Ένας χρόνος χωρίς τη φωνή που μπορούσε να μας κάνει να τραγουδάμε, να θυμώνουμε, να γελάμε με τον εαυτό μας και αν σήμερα τον είχαμε μπροστά μας άραγε τι θα έλεγε; Θα χαμογελούσε εκείνο το χαρακτηριστικό, πονηρό μειδίαμα, θα έκανε ένα από τα σχόλιά του που σε έβαζαν σε σκέψεις, ή θα έπιανε την κιθάρα του, αφήνοντας τη μουσική να πει όσα οι λέξεις δυσκολεύονται;
Έναν χρόνο μετά δεν χρειάζεται να εξιδανικεύσουμε τον Σαββόπουλο για να τον τιμήσουμε. Οι άνθρωποι που αφήνουν πραγματικό αποτύπωμα δεν χρειάζονται αγιογραφίες, χρειάζονται ακροατές. Ανθρώπους που επιστρέφουν στο έργο τους, που ακούν ξανά τα τραγούδια τους, που συγκινούνται, θυμούνται και συνεχίζουν τη συζήτηση που εκείνοι άνοιξαν.
Μεγάλο αφιέρωμα στον Σαββόπουλο στο Μέγαρο Μουσικής
Το ραντεβού με τον Διονύση Σαββόπουλο και τα τραγούδια του προγραμματίζεται στις 8 και 9 Ιανουαρίου στο Μέγαρο Μουσικής.
«Θέλουμε να θυμηθούμε αυτόν που θυμόμαστε πάντα. Να τραγουδήσουμε αυτόν που τραγουδά ακόμη. Ακολουθήσαμε τα φτερωτά του άλογα στις περιπέτειές του, στις γιορτές και τις λύπες του. Προσπαθήσαμε να λάμψει η σκηνή με το φως της απουσίας του» λέει ο Αλέξης Κυριτσόπουλος, εικαστικός, φίλος και χρόνια συνεργάτης του Νιόνιου, φιλοτέχνησε τα εξώφυλλα των άλμπουμ του.
Ο Αλέξης Κυριτσόπουλος ήταν ο εμνευστής των αφιερωμάτων στο Μέγαρο Μουσικής. «Τιμή κι αγάπη γι’ αυτόν που μας αγάπησε, μας παραμύθιασε και συνεχίζει να είναι αρχηγός σ’ αυτό το πανηγύρι».
Τραγουδούν: Φοίβος Δεληβοριάς, Χρήστος Θηβαίος, Εύη Μάζη, Πάνος Μουζουράκης, Άγγελος Παπαδημητρίου, Νίκος Πορτοκάλογλου, Μαρίζα Ρίζου, Μελίνα Τανάγρη. Special Guest Δήμητρα Γαλάνη. Μουσική διεύθυνση/ ενορχηστρώσεις Γιώτης Κιουρτσόγλου.
Για τον Διονύση Σαββόπουλο / Ο Αλέξης Κυριτσόπουλος θερμά ευχαριστεί και θα έρθει οπωσδήποτε 8-9.1.2027 Μεγαρο Μουσικής
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο