Η Γαλλία προκρίθηκε στους προημιτελικούς του Μουντιάλ 2026, με τον Ντιντιέ Ντεσάν να κάνει νέο ρεκόρ και να κυνηγάει μια ιστορική επίδοση.
Αργά το βράδυ του Σαββάτου (4/7), ξημερώματα Κυριακής, οι Τρικολόρ πήραν την πρόκριση για τους «8» του Παγκοσμίου Κυπέλλου με το 1-0 επί της Παραγουάης και συνεχίζουν με στόχο την κατάκτηση του τροπαίου. Παράλληλα, τα διεθνή ΜΜΕ συνέχισαν την αποθέωση στον Κιλιάν Εμπαπέ για το εύστοχο πέναλτι, αποθέωσαν και τον Ντεζιρέ Ντουέ που το κέρδισε, όχι όμως και τον προπονητή που τον είχε βάλει ως αλλαγή, αντί του Μπαρκολά, λίγα λεπτά πριν. Αυτό όμως, το να περνάει απαρατήρητος ενώ είναι πάντα καθοριστικός, δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο για τον Ντεσάν…
Αρχηγός της Μαρσέιγ που έγινε το 1993 η πρώτη γαλλική ομάδα που κατέκτησε το Champions League, βασικός στη Γιουβέντους του Μαρτσέλο Λίπι που κατέκτησε το Champions League το 1996 και πήγε στους τελικούς τις επόμενες δύο χρονιές, αρχηγός της Γαλλίας που το 1998 κατέκτησε για πρώτη φορά το Μουντιάλ και το 2000 για δεύτερη το Euro, ο Ντιντιέ, με λίγα λόγια, δεν έκανε τίποτα άλλο από το να νικάει στη διάρκεια της καριέρας του. Και το έκανε ως πρωταγωνιστής, αν και σπανίως τα φώτα έπεφταν πάνω του. Από τους δημοσιογράφους τουλάχιστον, γιατί οι συμπαίκτες του και οι προπονητές του αναφέρονταν πάντα στο πόσο κομβική ήταν η παρουσία του, η συνεισφορά του.
Χαφ που έπαιζε πρώτα με το μυαλό και μετά με τα πόδια, δεν προκάλεσε έκπληξη το γεγονός ότι αποφάσισε να γίνει προπονητής. Και δεν προκάλεσε έκπληξη το γεγονός ότι και πάλι νίκησε. Ακόμη κι αν δεν σήκωνε την κούπα, όπως έγινε στον τελικό του Champions League το 2004 με τη Μονακό. Νίκησε η Πόρτο του Ζοσέ Μουρίνιο, η παρουσία όμως των Μονεγάσκων εκεί, έχοντας αποκλείσει, μεταξύ άλλων, και τη Ρεάλ Μαδρίτης, ήταν ένας θρίαμβος. Και οι επιτυχίες συνεχίστηκαν σε όλα τα επίπεδα. Όχι μόνο στο καθαρά ποδοσφαιρικό κομμάτι, αλλά και στο συναισθηματικό, γιατί τέτοια ήταν η απόφασή του να αναλάβει την αγαπημένη του Γιουβέντους το καλοκαίρι του 2006, όταν βρέθηκε στη Serie B λόγω του Calciopoli.
Ο Ντεσάν δέχθηκε να την αναλάβει, ξεκίνησε από το -19, την ανέβασε στη Serie A ως 1η και τότε έγραψε ακόμη μία νίκη με την… αποχώρησή του. Ο Ντεσάν αποφάσισε να φύγει όταν κατάλαβε ότι το πλάνο της διοίκησης δεν ήταν αυτό που περίμενε, δεν ήταν ένα πλάνο που συμβάδιζε με την ιστορία της Κυρίας και η επιβεβαίωση ήρθε στα επόμενα τέσσερα χρόνια, τα οποία ήταν από τα χειρότερα που έχουν ζήσει οι Μπιανκονέρι. Μια πολύ δύσκολη 4ετία, στην οποία μνημόνευσαν πολλές φορές τον Ντεσάν, αποθεώνοντάς τον για το γεγονός ότι προτίμησε να φύγει και να προφυλάξει το όνομά του και την εικόνα που είχαν για αυτόν οι Γιουβεντίνοι, από το να παραμείνει απλά και μόνο για να δηλώνει «προπονητής της Γιουβέντους».
Ακολούθησε η Μαρσέιγ, την οποία έκανε πρωταθλήτρια το 2010 και με την οποία πανηγύρισε συνολικά έξι κούπες μέσα σε μια τριετία, βάζοντας τέλος σε μια περίοδο… 17 χρόνων χωρίς έστω ένα τρόπαιο. Και όταν αποφάσισε να αποχωρήσει το 2012, δέχθηκε να αναλάβει την εθνική Γαλλίας, στην οποία έκανε ό,τι κάνει πάντα: Νίκησε και νικάει. Παγκόσμιος πρωταθλητής το 2018, φιναλίστ το 2002, φιναλίστ στο Euro το 2016, κατάκτηση του Nations League το 2021, καθιέρωση ως μία από τις 2-3 καλύτερες ομάδες του κόσμου εδώ και πολλά χρόνια.
Σε όλα αυτά, πάντα αποθεώνονται άλλοι, ποτέ όμως αυτός. Το γιατί, παραμένει άγνωστο. Ίσως επειδή ο ίδιος ήταν πάντα χαμηλών τόνων, απέφευγε και αποφεύγει τις βαρύγδουπες δηλώσεις, αποφεύγει να ρίχνει λάδι στη φωτιά. Ίσως επειδή είναι… αντιτουριστικός, αν σκεφτούμε ότι πριν λίγα χρόνια τα ΜΜΕ ασχολούνταν με το γεγονός ότι δεν έχει λαμπερή οδοντοστοιχία. Αυτό τους ενδιέφερε… Τον ίδιο, όμως, δεν τον ενδιέφεραν τα δόντια του, αλλά το να λειτουργεί η εθνική Γαλλίας σαν σύλλογος, σαν μια ομάδα που θα έχει συνέχεια και συνέπεια, όποιοι κι αν απάρτιζαν το ρόστερ.
Το να είσαι 14 χρόνια σε εθνική ομάδα δεν πρέπει να είναι εύκολο και σίγουρα είναι δύσκολο το να είσαι πάντα ανάμεσα στα φαβορί, όχι μόνο επειδή έχεις δυνατό ρόστερ αλλά επειδή αυτό το ρόστερ κάποιος το κάνει αποτελεσματικό, λειτουργικό. Υπήρξαν και δύσκολες στιγμές, στιγμές έντασης μέσα σε αυτά τα 14 χρόνια, ο Ντεσάν όμως πάντα έβρισκε τον τρόπο για να λύνει το πρόβλημα, όχι κάνοντας ντε και καλά ικανοποιημένο τον παίκτη, αλλά εξασφαλίζοντας πως δεν θα βγει ζημιωμένη η ομάδα.
Αυτή η ομάδα που είναι το φαβορί για την κατάκτηση του Μουντιάλ 2026, το οποίο θα είναι και η τελευταία διοργάνωση στην οποία η Γαλλία έχει στον πάγκο της τον Ντεσάν. Αυτόν που έγινε, πλέον, ο πρώτος προπονητής με 10 προκρίσεις σε νοκ άουτ παιχνίδια σε Μουντιάλ. Αυτόν που θέλει να γίνει μόλις ο δεύτερος προπονητής στην ιστορία, μετά τον Βιτόριο Πότσο τη δεκαετία του ’30, που θα κατακτήσει δύο φορές το Μουντιάλ. Και είναι σίγουρο πως ακόμη και τότε, αν τα καταφέρει, ελάχιστοι θα ασχοληθούν μαζί του…