Το Βέλγιο έχασε από την Ισπανία και αποκλείστηκε στους προημιτελικούς του Μουντιάλ 2026, ο προπονητής του όμως, ο Ρούντι Γκαρσία, κέρδισε πόντους.
Το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο αποδεικνύεται… γκιλοτίνα για τους προπονητές, καθώς σχεδόν όποιος αποκλείεται φεύγει κιόλας. Είναι 12 συνολικά αυτοί που έχουν ήδη αποχωρήσει από τις ομάδες τους, είτε μιλάμε για ονόματα, όπως ο Γιούλιαν Νάγκελσμαν της Γερμανίας, ο Ρομπέρτο Μαρτίνεθ της Πορτογαλίας και ο Μαρσέλο Μπιέλσα της Ουρουγουάης, είτε όχι. Δεν θα ήταν τρελός κάποιος αν υπολόγιζε ότι στη λίστα θα έμπαινε και ο Ρούντι Γκαρσία, αυτός όμως κατάφερε να βγει κερδισμένος από το τουρνουά, παρά το γεγονός ότι το Βέλγιο ήταν, όπως πάντα βασικά μετά το 1986, «ακίνδυνο»…
Ο Γάλλος είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση προπονητή, υπό την έννοια πως είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς αν είναι καλός αλλά παρεξηγημένος ή δεν είναι καλός αλλά πού και πού στέκεται τυχερός. Όταν έκανε το νταμπλ με τη Λιλ το 2011 όλοι πίστευαν πως ήταν το next big thing και αυτό πίστευαν και στη Ρόμα μετά την πρώτη του σεζόν στην ομάδα, το 2013-14. Η συνέχεια όμως δεν ήταν ανάλογη και τελικά οι Ιταλοί τον θυμούνται κυρίως όχι για τις ιδέες του στο γήπεδο αλλά για τη χειρονομία με το… βιολί που «έπαιξε» σε ένα ματς με τη Γιουβέντους στο Τορίνο, εκφράζοντας έτσι τα παράπονά του για τη διαιτησία.
Ο ίδιος, πάντως, την Ιταλία την αγαπάει, εκεί γνώρισε τη γυναίκα της ζωής του, εκεί επιστρέφει με κάθε ευκαιρία για διακοπές, εκεί αποφάσισε να δουλέψει ξανά το καλοκαίρι του 2023, αναλαμβάνοντας την πρωταθλήτρια Νάπολι μετά την αποχώρηση του Λουτσιάνο Σπαλέτι. Και δεν πήγαν καθόλου καλά τα πράγματα… Λίγους μήνες μετά ο Γάλλος απολύθηκε, με την ομάδα να παραπαίει και τον ίδιο να τσακώνεται χοντρά με τον πρόεδρο Αουρέλιο Ντε Λαουρέντις. «Ίσως κατάλαβε ότι είναι λίγο μαλ…», είχε πει ο Γκαρσία, «με τη λήξη του ματς κατέβηκα στα αποδυτήρια και του είπα να πάει να γ…», είχε απαντήσει ο presidente.
Ενδιάμεσα, ο Γάλλος είχε περάσει από Μαρσέιγ, Λιόν και Αλ Νασρ, χωρίς όμως να καταφέρει κάτι αξιόλογο. Το να αναλάβει, επομένως, την εθνική ομάδα του Βελγίου σε μια ιδιαίτερη περίοδο, στο τέλος της χρυσής γενιάς που δεν κατάφερε ποτέ να κάνει το μεγάλο μπαμ, έμοιαζε με στοίχημα. Και τελικά ο Γκαρσία μάλλον το κέρδισε με τη δουλειά του στο Μουντιάλ 2026, παρά το γεγονός ότι η ομάδα του δεν κατάφερε να εντυπωσιάσει κανέναν. Ήταν εντυπωσιακό, όμως, το πώς κατάφερνε ο ίδιος να βρίσκει λύση σε κάθε πρόβλημα που προέκυπτε.
Με τον Ντε Μπρόινε σκιά του εαυτού του, να μη θυμίζει σε τίποτα τον παικταρά που όλοι θαύμασαν για τόσα χρόνια, με τον Λουκάκου να έχει εξελιχθεί σε πρόβλημα για τη Νάπολι, με τον Τροσάρ να μην κάνει τίποτα από όσα κάνει στην Άρσεναλ, με το ρόστερ γενικά να μην έχει το ταλέντο των προηγούμενων μεγάλων διοργανώσεων, ο Γκαρσία κατάφερε να οδηγήσει την ομάδα μέχρι τους προημιτελικούς, όπου αποκλείστηκε στο 90′ από την Ισπανία.
Μετά το 1-1 με την Αίγυπτο στο πρώτο παιχνίδι και το 0-0 με το Ιράν στο δεύτερο, κανείς δεν πίστευε πως το Βέλγιο θα κατάφερνε να προχωρήσει αρκετά. Το έκανε όμως, με τον προπονητή του να δείχνει πυγμή βγάζοντας Ντε Μπρόινε και Τροσάρ όταν έχανε με 2-0 από τη Σενεγάλη στη φάση των «32», να δείχνει ότι ξέρει να παίζει και άμυνα, όπως έκανε κόντρα στην Ισπανία, να δείχνει εμπιστοσύνη στον Ντε Κετελάρε που τον έκανε ακόμη και φορ, με τον ίδιο να τον δικαιώνει πετυχαίνοντας τρία γκολ.
Ο Γκαρσία κέρδισε πόντους με το κοουτσάρισμά του ενώ στάθηκε και λίγο τυχερός κερδίζοντας και την υποστήριξη όλων όταν η FIFA αποφάσισε να ακυρώσει την κόκκινη κάρτα του Μπάλογκαν, για να τον έχουν οι ΗΠΑ κόντρα στο Βέλγιο. Η τύχη, βέβαια, του το πήρε πίσω αυτό, με τον τραυματισμό του Τίλεμανς στην προθέρμανση πριν το ματς με την Ισπανία και με αυτόν του Κουρτουά στο 71ο λεπτό, αλλά η ουσία δεν αλλάζει. Με τα αστέρια του Βελγίου να σβήνουν σιγά-σιγά και τη νέα γενιά να μην έχει ανάλογο ταλέντο, ο Γκαρσία έφτασε ως τους προημιτελικούς. Για τον ίδιο και την ομάδα του, κάτι τέτοιο αποτελεί μεγάλη νίκη…