Η πρεμιέρα του Μουντιάλ 2026 είχε χρώματα με το show της τελετής έναρξης, είχε τον τέλειο καμβά με ένα γήπεδο πραγματικό ναό, είχε στον αγωνιστικό χώρο 22 «ζωγράφους» που δεν έκαναν τίποτα της προκοπής και είχε και τεράστιους καλλιτέχνες που τους παρακολουθούσαν από κοντά, με σπουδαιότερο τον Ρομπέρτο Μπάτζιο. Και αυτή ήταν η πιο όμορφη εικόνα, έστω κι αν βρισκόταν εκεί με πρωτοβουλία του μεγαλύτερου αντιπάλου του ποδοσφαίρου. Της FIFA…
Η παγκόσμια ποδοσφαιρική ομοσπονδία -και αυτό ίσως και να μην είναι τυχαίο τελικά- διοικείται πάντα από αντιπαθητικές φυσιογνωμίες. Ο Ζοάο Χαβελάνζε ήταν Βραζιλιάνος, ο Σεπ Μπλάτερ ήταν αυτός που το 2006 αρνήθηκε να κάνει την απονομή στην Ιταλία επειδή η ηθική του δεν του το επέτρεπε λόγω του Calciopoli και τελικά κάτι χρόνια μετά είδε όλος ο πλανήτης αυτή την ηθική του, ο Τζάνι Ινφαντίνο θα είναι για πάντα ο πρόεδρος της FIFA που έβγαζε χαμογελαστός selfie πάνω από το ανοιχτό φέρετρο του Πελέ.
Ούτε ο… Μαραντόνα, που λέει ο λόγος, δεν θα έδειχνε τέτοια ασέβεια στον Βραζιλιάνο. Ο Ντιέγκο, εν τω μεταξύ, όποτε άνοιγε το στόμα του έλεγε μόνο αλήθειες για αυτούς που διοικούν το ποδόσφαιρο. Πάντα. Και δεν γινόταν να μην τον λατρεύεις γι’ αυτό. Όσο θόρυβο έκανε μέσα στο γήπεδο, άλλο τόσο έκανε και εκτός, χωρίς ποτέ να αδικήσει κάποιον, πλην του εαυτού του. Ο Μπάτζιο, από την άλλη πλευρά, ήταν το ακριβώς αντίθετο. Εντελώς αθόρυβος από το καλοκαίρι του 2004, όταν αποφάσισε να βάλει τέλος στην καριέρα του. Και ασυμβίβαστος.
Όταν κατάλαβε ότι στην ιταλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία δεν είχαν διάθεση για δουλειά αλλά για λόγια, αποφάσισε να αποσυρθεί αδιαφορώντας για τα φώτα, την προβολή, την εκμετάλλευση του ονόματός του για να είναι στην επικαιρότητα. Ακούγεται απλό και αυτονόητο το να φερθεί έτσι, γι’ αυτό και είναι δύσκολο και σπάνιο. Αρκεί να δει κανείς την κατάσταση που επικρατεί τριγύρω: Γίνονται είδηση, ενδεικτικά, οι απόψεις του Τζέιμι Κάραγκερ και του Γκάρι Νέβιλ για το ποδόσφαιρο. Είδηση σε διεθνή ΜΜΕ.
Στην Ιταλία η κατάσταση είναι ίδια και χειρότερη, διαμορφώνει απόψεις σαν ειδικός σε μεγάλα Μέσα, ενδεικτικά επίσης, ο Αντρέα Στραματσόνι. Από όλο αυτό το τσίρκο ο Μπάτζιο αποφάσισε να απέχει και κατάφερε μετά την καριέρα του να διατηρήσει την ίδια στάση που είχε όταν ήταν μέσα σε ένα γήπεδο: Μόνος ή μοναδικός. Κατάφερε να επιβιώσει από δύο χιαστούς όταν η ιατρική στο ποδόσφαιρο ήταν κάτι σαν απλές ευχές μπροστά στη σημερινή επιστήμη, προκάλεσε χάος στη Φλωρεντία για μέρες μετά τη μεταγραφή του στη Γιουβέντους, την οποία δεν επιδίωξε ο ίδιος, κατέκτησε τη Χρυσή Μπάλα με τους Μπιανκονέρι έχοντας απέναντί του τη Μίλαν που έμοιαζε με dream team, έζησε την απόλυτη τραγική ειρωνεία στο Μουντιάλ 1994, πήγε να διδάξει ποδόσφαιρο, με μια ταπεινότητα που αποθέωνε τις απόψεις του για τη ζωή γενικά, στη Μπολόνια και τη Μπρέσια.
Υπέμεινε, αν και τον πείραξε όσο τίποτα άλλο, τον αποκλεισμό του από την αποστολή της Ιταλίας για το Μουντιάλ 2002, έριξε αυλαία λέγοντας λίγα λόγια το 2004 και στη συνέχεια αποσύρθηκε από όλα. Όχι και από τις καρδιές όσων τον αγάπησαν όμως και σίγουρα όχι από αυτή της κόρης του. Η Βαλεντίνα λάτρευε και λατρεύει τον πατέρα της τόσο, ώστε να τον πείσει να αποδεχθεί τις συνεχείς προσκλήσεις της FIFA για διάφορες εκδηλώσεις, είναι αυτή που τον έπεισε ότι δεν είναι και τόσο κακό το να δίνει πλέον το παρών σε μεγάλους ποδοσφαιρικούς αγώνες, ακόμη κι αν αποφεύγει σχεδόν πάντα τις δηλώσεις.
Δεν το κάνει για να κερδίσει κάτι από αυτό, γιατί δεν το χρειάζεται. Το κάνει για την κόρη του και επειδή ακόμη και τώρα, όταν συμμετέχει σε κάποιο παιχνίδι παλαιμάχων, δακρύζει όταν βλέπει ότι το μεγαλύτερο χειροκρότημα είναι για πάρτη του. Και το να βλέπεις τον Μπάτζιο χαρούμενο επειδή είναι σε ένα γήπεδο και δακρυσμένο επειδή τόσο κόσμος είναι χαρούμενος για τον ίδιο λόγο, επειδή ο παικταράς με την κοτσίδα, το μουσάκι και το 10άρι στην πλάτη είναι εκεί, είναι τόσο όμορφο που ξεχνάς ότι μία θέση μπροστά του κάθεται ο πρόεδρος της FIFA…