Στην τέχνη, λένε, μια ατέλεια μπορεί να προσδώσει αυθεντικότητα μετατρέποντας σε τέλειο το έργο και αν δεχθούμε πως ο Πελέ υπήρξε ένας από αυτούς που υποστήριξαν με τα έργα τους στο γήπεδο την άποψη πως το ποδόσφαιρο είναι τέχνη, μπορούμε να καταλάβουμε και πόσο μαγική ήταν η μεγαλύτερη χαμένη ευκαιρία της καριέρας του, αυτή στο ματς της Βραζιλίας με την Ουρουγουάη στο Μουντιάλ 1970…
Σύμφωνα με τους ιστορικούς του ποδοσφαίρου, το καλοκαίρι του ’70 στο Μεξικό εμφανίστηκε η καλύτερη εθνική ομάδα όλων των εποχών. Με τον Ριβελίνο, τον Τοστάο, τον Ζέρσον, τον Ζαϊρζίνιο, τον Κάρλος Αλμπέρτο και φυσικά τον Πελέ, η Σελεσάο έμοιαζε ανίκητη και αυτό αποδείχθηκε και στην πράξη, καθώς υπερκέρασε όλα τα εμπόδια που βρήκε μπροστά της και έφτασε στην κατάκτηση του τροπαίου με εμφατικό τρόπο.
Η Βραζιλία καθάρισε τις Τσεχοσλοβακία, Αγγλία και Ρουμανία στον όμιλο, απέκλεισε το Περού στον προημιτελικό και έκλεισε ραντεβού με την Ουρουγουάη στον ημιτελικό. Ένα παιχνίδι στο οποίο μπήκαν τέσσερα γκολ, αλλά η πιο όμορφη φάση του, η πιο όμορφη φάση γενικά του Μουντιάλ 1970, ήταν η μεγάλη χαμένη ευκαιρία του Πελέ στο δεύτερο ημίχρονο και ενώ το σκορ ήταν στο 1-1. Θα μπορούσε να στοιχίσει, θεωρητικά. Δεν στοίχισε όμως. Αντιθέτως, θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για τον τίτλο της πιο «μαγικής φάσης» του Πελέ, τουλάχιστον από όσες έχουμε δει.
Με τον Τοστάο να κάνει την κάθετη πάσα για το Νο10 της Βραζιλίας, ο τερματοφύλακας Μαζούρκιεβιτς αντέδρασε όσο πιο γρήγορα μπορούσε και βγήκε εκτός περιοχής για να προλάβει τον αντίπαλο. Τελικά, όμως, δεν πρόλαβε ούτε καν να καταλάβει τι ακριβώς έγινε… Με μια απλή προσποίηση, γιατί στην τέχνη το απλό είναι και το πιο όμορφο, ο Πελέ απέφυγε τον τερματοφύλακα και όλοι περίμεναν να δουν τη μπάλα στα δίχτυα, αλλά τελικά την έστειλε… άουτ.
Η χαμένη ευκαιρία, όπως προαναφέρθηκε, δεν στοίχισε στη Βραζιλία, καθώς στα επόμενα λεπτά μετέτρεψε το 1-1 σε 3-1 και πήρε την πρόκριση για τον τελικό όπου έριξε 4άρα στην Ιταλία. Αντιθέτως, έμεινε στην ιστορία για την ομορφιά της, με τον Πελέ να αναφέρεται σε αυτή στην αυτοβιογραφία του.
«Τρέχοντας προς το αντίπαλο τέρμα, μετά από μια κάθετη μπαλιά, κορόιδεψα τον τερματοφύλακα, στέλνοντάς τον τελείως αλλού από εκεί που έπρεπε να βρίσκεται, κάνοντας μια προσποίηση προς τ’ αριστερά χωρίς να αγγίξω καθόλου την μπάλα που κατευθυνόταν δεξιά. Απέφυγα έτσι τον Μαζούρκιεβιτς και σούταρα, αλλά η μπάλα αργά-αργά και σαδιστικά κατέληξε άουτ. Θα ήταν τόσο ωραίο να έμπαινε το γκολ… Ακόμη και σήμερα ονειρεύομαι κατά καιρούς πως η μπάλα πήγε στα δίχτυα»…