Η Serie A οδηγείται στην ασυνήθιστη διακοπή των τριών εβδομάδων αφήνοντας πίσω της την εικόνα ενός πρωταθλήματος που παραμένει ζωντανό και γεμάτο ενδιαφέρον. Μίλαν και Γιουβέντους έδειξαν σημάδια ανάκαμψης, επέστρεψαν στις επιτυχίες και απομάκρυναν μέρος της πίεσης που είχε αρχίσει να συσσωρεύεται. Ωστόσο, όσα παρουσίασαν δεν μπορούν ακόμη να συγκριθούν με την επίδειξη δύναμης της Ρόμα και της Ίντερ.
Στην κορυφή, η Λάτσιο απολαμβάνει τον ρόλο της ευχάριστης «εισβολέα» και δικαιούται τα εύσημα, όπως και η Κάλιαρι, που αποτελεί μία από τις εκπλήξεις στο ξεκίνημα της σεζόν. Την ίδια στιγμή, η Φροζινόνε προσγείωσε την πολυσυζητημένη Κόμο, αφαιρώντας του για λίγο την εικόνα της μεγάλης ομάδας και πιάνοντάς τη στη βαθμολογία.
Αντίθετα, στο στρατόπεδο της Νάπολι έχουν αρχίσει να ακούγονται τα πρώτα καμπανάκια. Η απόσταση των έξι βαθμών από την κορυφή μέσα σε μόλις πέντε αγωνιστικές δεν είναι αμελητέα, ειδικά εφόσον οι ομάδες που προπορεύονται συνεχίσουν στον ίδιο ρυθμό. Ακόμη δεν υπάρχει κάποια ομάδα που να έχει ξεφύγει, όμως οι πρώτες ενδείξεις για τις πραγματικές ισορροπίες δυνάμεων είναι πλέον ορατές.
Υπήρξε, πάντως, και μία στιγμή που ξεπέρασε τα στενά όρια του ποδοσφαίρου. Στην ημέρα που το Σαν Σίρο συμπλήρωσε έναν αιώνα ζωής, οι φίλοι της Μίλαν τίμησαν με απόλυτη σιωπή τη μνήμη ενός από τους πλέον εμβληματικούς αντιπάλους τους, του Σάντρο Ματσόλα. Μία συγκινητική και υποδειγματική στιγμή.
Η Μίλαν βρήκε ξανά χαμόγελα
Για τη Μίλαν επέστρεψαν οι τρεις βαθμοί, επέστρεψε στα γκολ ο Πούλισικ με ένα όμορφο τέρμα –το πρώτο του μέσα στο 2026– και επέστρεψε δίπλα στον Μόντριτς ο Ραμπιό. Η αίσθηση είναι ότι οι «ροσονέρι» φτάνουν στο πρώτο μεγάλο διάλειμμα της χρονιάς έχοντας σχεδόν καταλήξει στον βασικό κορμό τους, στον οποίο ο Ντιέγκο Μορέιρα δείχνει πλέον απαραίτητος.
Αυτό που χρειάζεται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο η Μίλαν τη δεδομένη στιγμή είναι σταθερότητα. Το γεγονός ότι βρίσκεται μόλις δύο βαθμούς από την κορυφή, έχοντας πίσω της το Κόμο αλλά και τις Γιουβέντους και Νάπολι στη μάχη για τις θέσεις του Champions League, της επιτρέπει να μπει στη διακοπή με μεγαλύτερη ηρεμία.
Προφανώς η Λέτσε δεν αποτελεί αντίπαλο του επιπέδου της Μπενφίκα, όμως η εικόνα της Μίλαν ήταν τέτοια που δύσκολα θα οδηγούσε σε μία κατάρρευση σαν εκείνη που γνώρισε στο Europa League. Ο Ρούμπεν Αμορίμ έχει τώρα μπροστά του χρόνο για να επιμείνει στις ιδέες του, αλλά και να δουλέψει στην ψυχολογία των ποδοσφαιριστών του. Γιατί αυτή τη φορά υπήρχαν πράγματα στο γήπεδο που έδειξαν ότι κάτι αρχίζει να αλλάζει.
Η μοναδική σκιά ήταν ότι ο Γκονσάλο Ράμος δεν κατάφερε να σκοράρει και παραμένει στο ένα γκολ στο πρωτάθλημα. Παρ’ όλα αυτά, η προσφορά του ήταν σημαντική. Έδωσε την ασίστ στον Ραμπιό, δημιούργησε χώρους για τον Μορέιρα και δούλεψε ασταμάτητα προκειμένου να αποτελέσει σημείο αναφοράς στην επίθεση.
Καλύτερος ο Κολό Μουανί, αλλά Λαουτάρο και Μάλεν είναι αλλού
Παρόμοια είναι η κατάσταση στη Γιουβέντους με τον Κολό Μουανί. Μπορεί να παραμένει χωρίς γκολ, όμως παρουσιάστηκε σαφώς πιο δραστήριος. Μάλιστα, αποδείχθηκε καθοριστικός και στην άμυνα, απομακρύνοντας με κεφαλιά μία προσπάθεια του Κρίστενσεν που κατευθυνόταν προς τα δίχτυα, στην καλύτερη περίοδο της Αταλάντα.
Η ομάδα του Μπέργκαμο εξακολουθεί να παρουσιάζει λιγότερα στοιχεία από όσα θα περίμενε κανείς από μία ομάδα του Σάρι, ενώ έχει δικαίωμα να διαμαρτύρεται και για μία φάση πέναλτι που όχι μόνο δεν καταλογίστηκε, αλλά δεν εξετάστηκε ούτε μέσω VAR.
Ο Σπαλέτι, από την πλευρά του, έκανε σωστά που επέτρεψε στον Κολό Μουανί να αποχωρήσει πριν από το τελευταίο σφύριγμα και να εισπράξει το χειροκρότημα του Stadium. Όχι αποθεωτικό, αλλά αρκετά θερμό ώστε να του δώσει την απαραίτητη ώθηση.
Ράμος και Κολό Μουανί συμβολίζουν σε μεγάλο βαθμό τη σημερινή κατάσταση της Μίλαν και της Γιουβέντους. Υπάρχει πρόοδος και αισιοδοξία, όμως ακόμη η απόσταση από τους επιθετικούς των βασικών διεκδικητών του τίτλου είναι αισθητή. Λαουτάρο και Μάλεν, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, κινούνται σε διαφορετικό επίπεδο.
Και κάπου εδώ έρχεται η ήττα του Κόμο για να υπενθυμίσει μία από τις σταθερές του ποδοσφαίρου. Ο Φάμπρεγας ανακαλύπτει ότι το όμορφο ποδόσφαιρο δεν αποτελεί ασπίδα απέναντι στις κακές ημέρες και ότι όταν μία ομάδα αρχίζει να αντιμετωπίζεται ως «μεγάλη», εμφανίζονται δυσκολίες που προηγουμένως δεν υπήρχαν.
Η Φροζινόνε δεν χρειάστηκε να είναι καλύτερη ποδοσφαιρικά. Της αρκούσε να παίξει με μεγαλύτερη ένταση, περισσότερη αμεσότητα και πολύ μεγαλύτερη πείνα. Μία ήττα δεν είναι αρκετή για να αμφισβητήσει ολόκληρο το πρότζεκτ της Κόμο. Είναι όμως από εκείνες που αφαιρούν λίγο από τη λάμψη και αποκαλύπτουν πιο καθαρά την πραγματικότητα.