Λούκα Μόντριτς: Ας είναι το Μουντιάλ 2026 ένα διαρκές standing ovation για τον Κροάτη παικταρά
Σε ένα σημείο της αυτοβιογραφίας του, η οποία έχει τίτλο «Σκέφτομαι, άρα παίζω», ο Αντρέα Πίρλο λέει μία από τις μεγαλύτερες αλήθειες: «Το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα που παίζεται με το μυαλό. Τα πόδια είναι απλά τα εργαλεία». Ίσχυε για τον Ιταλό Maestro, ισχύει και για αυτόν που ετοιμάζεται για το δικό του μεγάλο φινάλε στο Μουντιάλ 2006, τον τεράστιο Λούκα Μόντριτς…
Στα 40 του χρόνια πλέον, 41 από τον Σεπτέμβρη, ο Κροάτης χαφ ετοιμάζεται να κρεμάσει τα παπούτσια του, γνωρίζοντας πλέον πως είναι ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Από τα πιο όμορφα σίγουρα. Ο ίδιος δεν θα το πει ποτέ γιατί δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία των παικτών που πανηγυρίζουν πρώτα για τους εαυτούς τους και μετά για τις ομάδες τους, το λέει όμως η καριέρα του. Μια καριέρα, στη διάρκεια της οποίας ο Μόντριτς πατούσε κορυφές ή γκρέμιζε πεποιθήσεις που έμοιαζαν άπιαστες ή άθραυστες.
«Είδα με τα ίδια μου τα μάτια να σκοτώνουν τον παππού μου, γι’ αυτό η οικογένειά μου δεν είχε άλλη επιλογή από το να πηγαίνει από πόλη σε πόλη για να ξεφύγει από τη φρίκη του πολέμου, για να μην δολοφονηθεί σε κάποιο δάσος ή βουνό. Έπρεπε να επιβιώσουμε, αλλά παρά τις θηριωδίες που μας είχαν περικυκλώσει, το πάθος μου δεν με άφηνε ποτέ. Ήμουν ένα υπερκινητικό παιδί και θυμάμαι ότι στους διαδρόμους των ξενοδοχείων που μας φιλοξενούσαν έπαιζα ασταμάτητα με τη μπάλα μου. Και μαζί της πήγαινα και για ύπνο», είχε πει κάποτε για να δείξει την αγάπη του για το ποδόσφαιρο.
Μαζί με αυτό, έδειξε και την πηγή της δύναμής του, η οποία επίσης του χρειάστηκε, πέρα από το ταλέντο, για να κάνει όσα έκανε. Και δεν έκανε λίγα… Δεν έκανε καθόλου λίγα. Με τα κιλά του να είναι σε κατηγορία… φτερού, στάθηκε και ξεχώρισε στη σκληροτράχηλη Premier League με την Τότεναμ. Ανάγκασε, με τις εμφανίσεις του, τη Ρεάλ Μαδρίτης να δώσει όσα ήθελαν οι Λονδρέζοι το 2012 για να τον αποκτήσει και από εκεί και πέρα εξελίχθηκε σε έναν από τους σπουδαιότερους που φόρεσαν τη φανέλα της Βασίλισσας. Και την έχουν φορέσει ιερά τέρατα αυτή τη φανέλα…
Με το μυαλό να δουλεύει συνεχώς και τα πόδια να ακολουθούν, ο Μόντριτς είναι, όπως και ο Πίρλο, σε αυτή την κατηγορία παικτών που έβλεπαν εκεί που οι άλλοι κοιτούσαν… Ένας πραγματικός καλλιτέχνης, ο οποίος εξελίχθηκε σε ηγέτη της Ρεάλ, με την οποία κατέκτησε έξι Champions League, πέρα από πρωταθλήματα, κύπελλα κλπ. Ο μπαλαδόρος -και μπαλαδόφατσα- της τριπλέτας του κέντρου, με Κρόος και Καζεμίρο, που νίκησε σε όλους τους τελικούς που αγωνίστηκε. Ήταν το διαμάντι, το πολύτιμο πετράδι στο στέμμα της Βασίλισσας.
Αυτός που φώτιζε το Σαντιάγκο Μπερναμπέου με μια έμπνευσή του και το ξεσήκωνε με ένα σπριντ για να γυρίσει στην άμυνα και να κόψει με το τάκλιν. Το έκανε κι αυτό καμιά φορά, όχι πάντα, για να δώσει σε όλους το παράδειγμα και να δείξει πως δεν είχε πρόβλημα να… τσαλακωθεί, να λερωθεί στον αγωνιστικό χώρο. Και κάπως έτσι, ήταν πάντα υπέροχος, διάφανος, λαμπρός για το κοινό του Μπερναμπέου που δεν διστάζει να αποδοκιμάσει οποιονδήποτε. Τον Μόντριτς όμως όχι.
Νικητής της Χρυσής Μπάλας το 2018, βάζοντας τέλος στο δίπολο Μέσι – Ρονάλντο, ο Μόντριτς πέτυχε κατά τη διάρκεια της καριέρας του να ξεπεράσει πολλούς, να ξεπεράσει ακόμη και την εκπληκτική πρώτη φουρνιά που παρουσίασε η Κροατία μετά το τέλος της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας. Ο Σούκερ, ο Μπόμπαν, ο Προσινέτσκι, ο Ασάνοβιτς, ήταν όλοι παικταράδες. Ήταν σαν ήρωες για τους νεαρούς συμπατριώτες τους και ο Μόντριτς κατάφερε να τους ξεπεράσει.
Το δείχνουν οι αριθμοί, τα επιτεύγματά του, το δείχνει η αναγνώριση όλων, το έδειχνε επί πολλά χρόνια το γήπεδο. Εκεί όπου ο Λούκα έφτασε σε τελικό Μουντιάλ με την εθνική ομάδα της χώρας του, το 2018. Δεν κατέκτησε το τρόπαιο, αλλά δεν χρειαζόταν κιόλας, για να θεωρηθεί επιτυχημένος. Όπως και τώρα, στο Μουντιάλ 2026, δεν χρειάζεται να κάνει κάτι τρομερό η Κροατία για να φύγει όπως του αξίζει. Αρκεί να μπει στο γήπεδο και να παίξει με τη μπάλα, όπως έκανε όταν ήταν παιδί. Αρκεί ένα ζεστό χειροκρότημα από όλους, σε όλα τα παιχνίδια, για έναν από τους καλύτερους καλλιτέχνες που έχουμε δει…