Ο θάνατος του Γιώργου Βαρδινογιάννη, σε ηλικία 90 ετών, σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής για τον Παναθηναϊκό και το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο «Καπετάνιος» υπήρξε μία από τις πλέον χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες του χώρου, συνδέοντας το όνομά του με την ιστορία του «τριφυλλιού» για περίπου δύο δεκαετίες, σε μια περίοδο έντονων αλλαγών για το άθλημα.
Η σχέση του με τον Παναθηναϊκό ξεκίνησε πολύ πριν αναλάβει τη διοίκηση της ομάδας. Όπως είχε διηγηθεί ο ίδιος, η αγάπη του για τους «Πράσινους» γεννήθηκε από τα μαθητικά του χρόνια, με αφορμή τον Λάκη Λινοξυλάκη. Από το 1970 άρχισε να προμηθεύεται εισιτήρια διαρκείας, παρακολουθώντας συστηματικά την ομάδα, προτού περάσει από τη θέση του φιλάθλου σε εκείνη του διοικητικού ηγέτη.
Το 1979, με την είσοδο του ελληνικού ποδοσφαίρου στην επαγγελματική εποχή, η οικογένεια Βαρδινογιάννη ανέλαβε τις τύχες του Παναθηναϊκού, με τον Γιώργο Βαρδινογιάννη να βρίσκεται στο τιμόνι της ΠΑΕ. Η παρουσία του καθόρισε μια ολόκληρη περίοδο για τον σύλλογο, με σημαντικές αγωνιστικές επιτυχίες και ευρωπαϊκές διακρίσεις. Ο ίδιος περιέγραφε τον εαυτό του ως έναν παθιασμένο πρόεδρο, ο οποίος, ωστόσο, δεν έπαψε να σκέφτεται και ως φίλαθλος.
Ιδιαίτερη θέση στη φιλοσοφία του είχε η διατήρηση της συνοχής της ομάδας. Όπως είχε εξηγήσει, δεν επιδίωκε πολλές μεταγραφές, καθώς θεωρούσε ότι οι συνεχείς αλλαγές μπορούσαν να διαταράξουν τις ισορροπίες ενός συνόλου. Η πορεία του Παναθηναϊκού, με αποκορύφωμα την κατάκτηση του νταμπλ το 1996 και την παρουσία στα ημιτελικά του Champions League την ίδια χρονιά, αποτέλεσε χαρακτηριστικό κεφάλαιο της διοικητικής του διαδρομής.
Ξεχωριστή ήταν και η σχέση του με τη Θύρα 13. Ο ίδιος είχε απορρίψει κατηγορηματικά τον ισχυρισμό ότι κατήργησε τον ιστορικό σύνδεσμο των οπαδών του Παναθηναϊκού, υποστηρίζοντας ότι στόχος του ήταν η αναδιοργάνωση των συνδέσμων και όχι η διάλυση της Θύρας 13. Οι απόψεις του για τη λειτουργία του συλλόγου, τις μεταγραφές, τη Λεωφόρο και τον ρόλο του προέδρου αποτύπωναν τη δική του αντίληψη για το ποδόσφαιρο και τη διοίκηση.
Η… παρτίδα τάβλι για τα ηνία του Ολυμπιακού
Στο πέρασμα των χρόνων, μία από τις ιστορίες που συνδέθηκαν με τον Γιώργο Βαρδινογιάννη και τον Σταύρο Νταϊφά ήταν εκείνη μιας παρτίδας τάβλι που, σύμφωνα με όσα θρυλούνται, έπαιξε ρόλο στις εξελίξεις του ελληνικού ποδοσφαίρου. Οι δύο άνδρες, στενοί φίλοι και κουμπάροι, συνήθιζαν να συναντιούνται στη Ναυτιλιακή Λέσχη Πειραιά και να παίζουν καθημερινά το αγαπημένο τους παιχνίδι.
Σύμφωνα με μία από τις εκδοχές της ιστορίας, μέσα σε μία από αυτές τις συναντήσεις συζητήθηκε η είσοδος στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, σε μια περίοδο κατά την οποία οι ελληνικοί σύλλογοι περνούσαν σε νέα εποχή. Άλλοι υποστηρίζουν πως ο Νταϊφάς ήταν εκείνος που πρότεινε στον Βαρδινογιάννη να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο, ενώ μια διαφορετική εκδοχή θέλει τον «καπετάνιο» να συμβουλεύει τον φίλο του να αναλάβει τον Ολυμπιακό.
Η ιστορία δεν επιβεβαιώθηκε και παραμένει στο πεδίο του ποδοσφαιρικού θρύλου. Ωστόσο, το 1979 ο Νταϊφάς ανέλαβε την προεδρία του Ολυμπιακού, ενώ ο Βαρδινογιάννης βρέθηκε στο τιμόνι του Παναθηναϊκού, με τις δύο διοικήσεις να σηματοδοτούν μια νέα περίοδο για τους δύο μεγάλους αντιπάλους. Έτσι, η παρτίδα τάβλι εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές ιστορίες που συνοδεύουν την πορεία δύο ανδρών οι οποίοι άφησαν έντονο το στίγμα τους στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Η ισχυρή προσωπικότητά του, η μακρά παρουσία του στον Παναθηναϊκό και οι επιλογές του άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στον σύλλογο και στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Με τον θάνατό του κλείνει ένα σημαντικό κεφάλαιο της ιστορίας του «τριφυλλιού», ενώ το όνομά του παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένο με μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιόδους της διαδρομής του.