Backrooms και Obsession: Δύο ταινίες τρόμου των Gen Z σαρώνουν τα ταμεία και ταπεινώνουν τα στούντιο του Χόλιγουντ

Δύο ταινίες τρόμου χαμηλού προϋπολογισμού κερδίζουν το ενδιαφέρον του κοινού και ταπεινώνουν εμπορικά δύο από τις πιο ακριβές παραγωγές της χρονιάς.

Τα τελευταία χρόνια το Χόλιγουντ είχε σχεδόν… πείσει τον εαυτό του ότι γνώριζε ακριβώς τη συνταγή της επιτυχίας. Γνωστά franchise, ακριβές παραγωγές, ανακυκλωμένες ιστορίες, υπερήρωες, sequels, remakes και κινηματογραφικά σύμπαντα που υπόσχονταν ασφαλή κέρδη.

Όμως το καλοκαίρι του 2026 ίσως μείνει στην ιστορία ως η στιγμή που αυτή η αλαζονική βεβαιότητα άρχισε να καταρρέει. Γιατί δύο ταινίες τρόμου εξαιρετικά χαμηλού προϋπολογισμού, γυρισμένες από εικοσάχρονους πιτσιρικάδες δημιουργούς της Generation Z, όχι μόνο κέρδισαν το ενδιαφέρον του κοινού, αλλά κατάφεραν να ταπεινώσουν εμπορικά δύο από τις πιο ακριβές παραγωγές της χρονιάς, προκαλώντας αλλεπάλληλες σεισμικές δονήσεις στη βιομηχανία του θεάματος.

Από τη μία πλευρά βρίσκονται τα «Masters of the Universe» και «Star Wars: The Mandalorian and Grogu», δύο ταινίες βασισμένες σε πανίσχυρα κινηματογραφικά και εμπορικά brand με δεκαετίες ιστορίας. Από την άλλη, το «Backrooms» και το «Obsession», δύο σκοτεινά και σχεδόν αντισυμβατικά φιλμ τρόμου που δεν διαθέτουν ούτε τεράστια budget ούτε τη δύναμη μιας γνωστής κινηματογραφικής αυτοκρατορίας. Κι όμως, η αγορά φαίνεται να επέλεξε ξεκάθαρα στρατόπεδο.

«Μια κομβική στιγμή για τη βιομηχανία της ψυχαγωγίας»

Η κατάσταση έχει προκαλέσει έντονη συζήτηση στη βιομηχανία. Η Κέιλα Κομπ, κινηματογραφική ρεπόρτερ του The Wrap, περιγράφει τη συγκυρία ως «μια κομβική στιγμή για τη βιομηχανία της ψυχαγωγίας». Όπως υποστηρίζει, «η παραδοσιακή κινηματογραφική βιομηχανία έχει επικεντρωθεί στο να ξαναζεσταίνει τις ίδιες κουρασμένες πνευματικές ιδιοκτησίες, αλλά το κοινό -και ειδικά η Generation Z- διψά για πιο πρωτότυπες ταινίες».

Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί. Το «Masters of the Universe», βασισμένο στη σειρά παιχνιδιών της Mattel και στα κινούμενα σχέδια της δεκαετίας του 1980, έκανε άνοιγμα μόλις 29 εκατομμυρίων δολαρίων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το «The Mandalorian and Grogu», που κυκλοφόρησε τον Μάιο, απέχει επίσης πολύ από τα μεγέθη που παραδοσιακά συνοδεύουν το σύμπαν του Πολέμου των Άστρων.

Backrooms και Obsession: Τα indie φαινόμενα

Απέναντί τους, το «Backrooms» αποδείχθηκε μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της χρονιάς. Με πρωταγωνιστές τον Τσιούετελ Έτζιοφορ και τη Ρενάτε Ρέινσβε, η ταινία βυθίζει τον θεατή σε έναν εφιαλτικό λαβύρινθο από διαδρόμους και δωμάτια που μοιάζουν να εκτείνονται στο άπειρο.

Πρόκειται για μια σκόπιμα αινιγματική εμπειρία, που περισσότερο θυμίζει εφιάλτη παρά παραδοσιακή κινηματογραφική αφήγηση. Παρ’ όλα αυτά, κατάφερε να συγκεντρώσει 81 εκατομμύρια δολάρια μόνο στο πρώτο της Σαββατοκύριακο προβολής στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ τα συνολικά της έσοδα έχουν ήδη ξεπεράσει τα 135 εκατομμύρια.

Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η περίπτωση του «Obsession». Με προϋπολογισμό μικρότερο από ένα εκατομμύριο δολάρια και χωρίς κανένα αναγνωρίσιμο αστέρι στο καστ, η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός ντροπαλού άνδρα που εύχεται η γυναίκα που αγαπά να τον αγαπήσει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στον κόσμο. Η επιθυμία του εξελίσσεται σε έναν βίαιο και αιματοβαμμένο εφιάλτη.

Η ταινία όχι μόνο απέκτησε ισχυρή εκκίνηση, αλλά κατάφερε κάτι που είχε να συμβεί από την εποχή του «E.T. ο Εξωγήινος», το 1982: τα εισιτήριά της αυξήθηκαν τη δεύτερη και την τρίτη εβδομάδα προβολής αντί να μειωθούν. Τα συνολικά της έσοδα έχουν ήδη φτάσει τα 225 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.

Αποκαλυπτική είναι η σύγκριση κόστους και κερδών. Το «The Mandalorian and Grogu» κόστισε περίπου 165 εκατομμύρια δολάρια, ενώ το «Masters of the Universe» έφτασε τα 200 εκατομμύρια. Αν προστεθούν τα έξοδα προώθησης και διαφήμισης, οι δύο ταινίες χρειάζονται έσοδα που ξεπερνούν τα 300 ή και 400 εκατομμύρια δολάρια απλώς για να ισοσκελίσουν τα έξοδά τους.

Αντίθετα, το «Backrooms» κόστισε μόλις 10 εκατομμύρια δολάρια, ενώ το «Obsession» λιγότερο από… ένα! Η αναλογία επένδυσης και κέρδους είναι τέτοια που κάνει πολλούς αναλυτές να αναρωτιούνται αν η εποχή των γιγαντιαίων blockbuster αρχίζει να χάνει τη δύναμή της.

Η πιο ενδιαφέρουσα πτυχή της ιστορίας

Η πιο ενδιαφέρουσα πτυχή της ιστορίας βρίσκεται στους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από αυτές τις ταινίες. Ο Κέιν Πάρσονς, δημιουργός του «Backrooms», γίνεται 21 ετών στις 18 Ιουνίου. Ήταν ακόμη έφηβος όταν γύριζε την πρώτη του ταινία. Ο Κάρι Μπάρκερ, σκηνοθέτης του «Obsession», είναι μόλις 26 ετών. Και οι δύο έμαθαν κινηματογράφο όχι σε ακριβά πανεπιστήμια, αλλά στο YouTube.

Ο Πάρσονς δημιούργησε το πρώτο «Backrooms» ως διαδικτυακή σειρά όταν ήταν 16 ετών. Το πρώτο επεισόδιο ξεπέρασε τα 81 εκατομμύρια προβολές. Χρόνια πριν μπει στο Χόλιγουντ, είχε ήδη αποκτήσει κοινό μεγαλύτερο από αυτό πολλών επαγγελματιών σκηνοθετών.

Η επιτυχία τους δεν αφορά μόνο τους δημιουργούς, αλλά και το κοινό στο οποίο απευθύνονται. Σύμφωνα με έρευνα της Fandango, το 87% των νέων της Generation Z πήγε τουλάχιστον μία φορά στον κινηματογράφο τον τελευταίο χρόνο. Το αντίστοιχο ποσοστό στους baby boomers ήταν μόλις 58%. Οι νεότερες γενιές πηγαίνουν επίσης πιο συχνά σινεμά από τους μεγαλύτερους θεατές.

Η εξήγηση ίσως βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο η νέα γενιά αντιλαμβάνεται την κινηματογραφική εμπειρία. Σε μια εποχή ατελείωτου scrolling στα κοινωνικά δίκτυα, οι αίθουσες λειτουργούν ως ένας «τρίτος χώρος», πέρα από το σπίτι και την εργασία ή το πανεπιστήμιο. Είναι ένας τόπος συνάντησης, συζήτησης και συλλογικής εμπειρίας.

Το ιδανικό είδος για αυτή τη συνθήκη

Ο τρόμος αποδεικνύεται ιδανικό είδος για αυτή τη συνθήκη. Οι ταινίες τρόμου δημιουργούν έντονες αντιδράσεις, προσφέρουν κοινές εμπειρίες φόβου και γίνονται εύκολα αντικείμενο συζήτησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όπως είχαν αποδείξει τα «Sinners», «Weapons» και «Talk To Me» τα προηγούμενα χρόνια, το είδος έχει εξελιχθεί σε μία από τις πιο κερδοφόρες επενδύσεις του μεταπανδημικού κινηματογράφου.

Υπάρχει όμως και κάτι βαθύτερο. Η Generation Z φαίνεται να αναζητά έργα που μπορούν να αναλυθούν, να αποκωδικοποιηθούν και να γίνουν αντικείμενο διαφωνίας.

Στο «Obsession» το κοινό συζητά τα όρια της αγάπης, της εμμονής και της ηθικής. Στο «Backrooms» προσπαθεί να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στον παράξενο λαβύρινθο της αφήγησης. Οι ταινίες μετατρέπονται σε ψηφιακά αινίγματα που συνεχίζουν να ζουν πολύ μετά το τέλος της προβολής.

Αντίθετα, πολλές από τις παραδοσιακές υπερπαραγωγές μοιάζουν να ακολουθούν τόσο προβλέψιμες αφηγηματικές διαδρομές ώστε εξαντλούν όλο το ενδιαφέρον τους πριν ακόμη ανάψουν τα φώτα της αίθουσας. Το πρόβλημα δεν είναι απαραίτητα η ποιότητά τους, αλλά η αίσθηση οικειότητας που συχνά αγγίζει τα όρια της επανάληψης.

Κανείς δεν υποστηρίζει ότι τα blockbuster εξαφανίζονται. Ταινίες όπως το «Spider-Man: Brand New Day» ή το «Toy Story 5» αναμένεται να κυριαρχήσουν εμπορικά μέσα στο 2026. Ωστόσο, η βιομηχανία δεν μπορεί πλέον να θεωρεί δεδομένο ότι τα μεγάλα franchise αποτελούν μονόδρομο προς την επιτυχία. Ο Τζέρεμι Κέι του Screen International εκτιμά ότι «τα στούντιο θα δώσουν πλέον μεγαλύτερη έμφαση σε ταινίες που απευθύνονται σε νεότερα κοινά, αναζητώντας δημιουργούς και ιδέες σε πλατφόρμες όπως το YouTube και το διαδίκτυο γενικότερα».