Ο πρώην πρωθυπουργός επιτέθηκε στον Κυριάκο Μητσοτάκη για την εξωτερική του πολιτική αλλά και για την διαφθορά
Τις θέσεις για μία νέα εθνική πυξίδα ανέπτυξε από την Αλεξανδρούπολη ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος επιτέθηκε στον Κυριάκο Μητσοτάκη για την εξωτερική του πολιτική αλλά και για την διαφθορά.
Παράλληλα έδωσε το περίγραμμα του δικού του εγχειρήματος λέγοντας ότι ένα νέο κίνημα γεννιέται, στο οποίο συμμετέχουν άνθρωποι από όλες τις γενιές. Για την στάση της χώρας μας στον πόλεμο στο Ιράν, είπε ότι είναι «σημαντικό, κρίσιμο, υπαρξιακό ζήτημα για την πατρίδα μας να έχει εθνική πυξίδα. Που να μην έχει κολλημένη τη βελόνα της στην Ουάσιγκτον και το Βερολίνο. Που να έχει σημείο αναφοράς τα εθνικά μας συμφέροντα και την Ευρώπη. Αλλά να μπορεί να κινείται και στη Δύση και στην Ανατολή. Και στον Βορρά και στον Νότο».
Ακολούθως εξήγησε: Εθνική πυξίδα σημαίνει να έχεις το σθένος να πεις «όχι» στις ΗΠΑ και στη χρήση των στρατιωτικών μας εγκαταστάσεων, όταν οι ενέργειές τους θέτουν σε κίνδυνο τη χώρα και τα εθνικά της συμφέροντα. Όπως έκανε ο πρωθυπουργός της Ισπανίας.
Κατηγόρησε τον Κυριάκο Μητσοτάkη ότι από την «σωστή πλευρά της ιστορίας» στο ουκρανικό, ανακάλυψε την «την ισχυρή πλευρά της ιστορίας» στην Μέση Ανατολή. «Να είμαστε με τους ισχυρούς για να είμαστε ασφαλείς. Όχι με το δίκαιο, τις αξίες μας, την επιμονή στην Ελλάδα πυλώνα σταθερότητας και ειρήνης. Αλλά με τους ισχυρούς. Και μάλιστα εκχωρώντας τους λευκή επιταγή». Υποστήριξε ότι αυτό δεν είναι όρος ασφάλειας, αλλά πηγή πολλών κινδύνων, «γιατί καθιστά την Ελλάδα μέρος της εμπλοκής και στόχο. Και αποδυναμώνει καθοριστικά τις θέσεις μας στα μείζονα προβλήματα με την Τουρκία».
Αναφέρθηκε στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις κάνοντας σύγκριση της δικής του πολιτικής με την τωρινή. Σημείωσε ότι «η κυβέρνησή μου δούλεψε για την αναβάθμιση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων. Ο στόχος μας ήταν πάντα σαφής: η οικοδόμηση αμοιβαία επωφελών σχέσεων. Όχι σχέσεων υποτέλειας και δορυφόρου – για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση του Ανδρέα Παπανδρέου – που τόσο ακριβά έχουν κοστίσει στον ελληνικό λαό». Πρέπει να εξασφαλισθούν σαφείς όροι στη συμφωνία για την αμυντική μας συνεργασία. Ναι σε συμμάχους. Όχι σε προστάτες, είπε ο Αλέξης Τσίπρας, σύμφωνα με το ΑΠΕ ΜΠΕ.
Όσο για τη στήριξη της Κυπριακής Δημοκρατίας απέναντι σε απειλές και κινδύνους, αυτή πρέπει να είναι πρώτη προτεραιότητα για την ελληνική εξωτερική πολιτική. Ωστόσο, πρόσθεσε, είναι επικίνδυνο λάθος, για ψηφοθηρικούς λόγους, η κυβέρνηση και τα μέσα ενημέρωσης, να χρησιμοποιούν ρητορική που οδηγεί στην στρατιωτικοποίηση του νησιού και στην παγίωση της διχοτόμησης.
Ακολούθως πρότεινε: Θεωρώ απαραίτητο ο Έλληνας πρωθυπουργός να ζητήσει τη σύγκληση των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου στην Κρήτη, ενδεχομένως και με εκπροσώπους από τις αραβικές χώρες και με εκπροσώπους της ναυτιλίας, να μιλήσει για τις επιπτώσεις του πολέμου στην Ευρώπη και στην Μεσόγειο και να ζητήσει άμεση κατάπαυση πυρός. Αυτό πρέπει να κάνει ο κ. Μητσοτάκης, αν θέλει πραγματικά να προστατέψει την ελεύθερη ναυσιπλοία.
Είπε ακόμη ότι η Ελλάδα πρέπει να επιστρέψει στην πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και να αποκτήσει διαύλους επικοινωνίας με τη Ρωσία, όπως έχει ήδη η Γαλλία, και να ενισχύσει τις σχέσεις της με την Κίνα, όπως κάνουν ήδη τόσες άλλες δυτικές χώρες.
Γενικεύοντας, υποστήριξε ότι «ισχυρή Ελλάδα με ανίσχυρη κοινωνία και Πολιτεία, δεν μπορεί να υπάρξει». Απαντώντας στο επιχείρημα της κυβέρνησης περί σταθερότητας, είπε: «Και σταθερότητα με μια κυβέρνηση διάτρητη από τα σκάνδαλα και τη διαφθορά, την ώρα που η κοινωνία στενάζει από το υπερβολικά υψηλό κόστος ζωής, επίσης δεν μπορεί να υπάρξει. Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για μια κυβέρνηση που έκανε λάθη. Μιλάμε για μια κυβέρνηση που έχει ταυτίσει το όνομά της με το μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης: Το σκάνδαλο των υποκλοπών. Που δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Ήταν ένας οργανωμένος μηχανισμός».
Για το σκάνδαλο των υποκλοπών είπε ακόμη: «Υπάρχουν στοιχεία, υπάρχουν υπογραφές, υπάρχουν επιστολές, και είναι πολλά τα στόματα που έχουν ήδη αρχίσει να μιλάνε. Και δε θα τη γλιτώσουν χωρίς να λογοδοτήσουν οι πραγματικοί υπαίτιοι στην δικαιοσύνη. Όσο ψηλά και αν βρίσκονται. Όσος χρόνος κι αν περάσει. Ας το λάβουν υπόψην τους. Που φανερώνει ότι η διαφθορά δεν είναι εξαίρεση ή λάθος, αλλά κανόνας και μέθοδος διακυβέρνησης. Γιατί το σκάνδαλο των υποκλοπών ακολούθησε σειρά σκανδάλων. Με πιο επιφανές το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Το σκάνδαλο των Κέντρων Κατάρτισης. Το σκάνδαλο των απευθείας αναθέσεων. Και εσχάτως το σκάνδαλο της συμβουλευτικών εταιριών. Που όλα μαζί στη σειρά διαμορφώνουν την αίσθηση ότι η χώρα κυβερνάται με όρους μαφίας».
Έκανε ειδική αναφορά στο «σκάνδαλο με τις εταιρείες συμβούλων»: «Επιτρέψτε μου να αναφερθώ σε ένα μόνο στοιχείο, πολύ ενδεικτικό: Μια πρόχειρη σύγκριση δυο – ενδεικτικά – ετών, του 2017 επί δικής μας διακυβέρνησης, και του 2025. Σύνολο συμβάσεων με εταιρείες συμβούλων το 2017: 90, με απευθείας αναθέσεις μηδέν. Συνολική ετήσια δαπάνη για συμβουλευτικές υπηρεσίες 3,5 εκατομμύρια ευρώ. Σύνολο συμβάσεων το 2025: 613, εκ των οποίων με απευθείας αναθέσεις 403. Συνολική ετήσια δαπάνη 585 εκατομμύρια ευρώ. Από τα 3,5 στα 585 εκατομύρια. Αύξηση μόνο 167 φορές. Μέσα μόνο σε τρείς μήνες μοιράσανε 200 εκατομμύρια σε συμβουλευτικές. Και σε συμβάσεις τεχνικής υποστήριξης για έργα του Ταμείου Ανάκαμψης λίγους μήνες πριν λήξει η προγραμματική περίοδος. Αν αυτό δεν είναι διαφθορά, κλοπή, ληστεία, πλουτισμός με όρους συμμορίας, τότε οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους».
Ο Αλέξης Τσίπρας είπε ότι από τις περιοδείες του στην χώρα και από την επαφή του με τους πολίτες, έχει διαπιστώσει ότι υπάρχει «ανάγκη για κάτι νέο. Ένα νέο ξεκίνημα που βάζει στο επίκεντρο την κοινωνική δικαιοσύνη. τη μείωση των ανισοτήτων και την αποκατάσταση του αισθήματος δικαιοσύνης στην κοινωνία. Τον πατριωτισμό με όρους ευθύνης και αλληλεγγύης. Με σταθερή εθνική πυξίδα. Και πάνω απ’ όλα με εντιμότητα».
Έδωσε όμως και το περίγραμμα του εγχειρήματός του: «Μέσα από τις διεργασίες της ανασύνθεσης της προοδευτικής παράταξης, γεννιέται κάτι βαθύτερο. Ένα νέο κίνημα. Που χτίζεται με συμμετοχή νέων και παλιών. Με ανθρώπους χωρίς πολιτικό παρελθόν. Αλλά και άλλους με πολιτική εμπειρία και γνώση. Με όλες τις γενιές να δηλώνουν το παρόν. Τη γενιά του Πολυτεχνείου, της Μεταπολίτευσης, τους Μιλένιαλς αλλά και την Gen Z, τη νέα γενιά. Κι αυτή η συμμετοχή έχει ένα χαρακτήρα αυθόρμητο. Με αυτοοργάνωση. Με όρους προσφοράς».