Ἔρχονται στιγμὲς στὴ ζωή σου ποὺ διαλύεσαι ἐσωτερικά. Ὁ θυμὸς σὲ κάνει νὰ μὴν ἀναγνωρίζεις τὸν ἑαυτό σου· νὰ θέλεις νὰ ἐξωτερικεύσεις τὴν ἀγανάκτησή σου, ἀλλά, τὴν ίδια στιγμή, νὰ προσπαθεῖς νὰ κρατηθεῖς, γιὰ νὰ μὴν ξεσπάσεις ἐπάνω στοὺς ἀνθρώπους καὶ πεῖς κουβέντες οἱ ὁποῖες θὰ πληγώσουν καὶ θὰ γεννήσουν κακία. Εἶναι τόσο λεπτὲς οἱ ἰσορροπίες ποὺ πρέπει νὰ κρατήσεις· διαφορετικὰ εἶναι πάρα πολὺ εὔκολο νὰ ἐκτραπεῖς ἀπὸ τὴν πορεία σου καὶ νὰ γκρεμίσεις μέσα σὲ μιὰ στιγμὴ ὅ,τι ἔχτισες μὲ κόπο, πόνο καὶ δάκρυα.
- Επίσκοπος Κωνσταντιανής Κοσμάς
Εἶναι στιγμὲς ποὺ ἀναζητᾶς ἡσυχία, ἀλλὰ δὲν μπορεῖς νὰ τὴ βρεῖς πουθενά. Οἱ καταστάσεις εἶναι τόσο ἀντίξοες, ὥστε ἡ σύγχυση τοῦ μυαλοῦ ὑπερβαίνει μερικές φορὲς τὶς δυνάμεις σου, ἐγκλωβίζοντας τὸν ἑαυτό σου σὲ ἕνα ἀδιέξοδο. Ἕνα ἀδιέξοδο τὸ ὁποῖο σὲ φτάνει στὴν ἄκρη τοῦ νήματος, στὰ πρόθυρα τῆς ἀπόγνωσης καὶ τῆς παραίτησης ἀπὸ τὸν πνευματικό σου δρόμο. Ὅπως σημειώνει ὁ Ὅσιος Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος: οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος ὃς οὐκ ἠτόνησεν ἐν τῷ καιρῷ τῆς θλίψεως αὐτοῦ – δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος ποὺ νὰ μὴν ἀδυνάτησε τὴν ὥρα τῆς δοκιμασίας του.
Εἶναι τόσο δύσκολοι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ποὺ καλεῖσαι νὰ διακονήσεις, τόσο ἀπρόβλεπτοι. Ζοῦν σὲ ἕναν δικό τους κόσμο, ἀκατανόητο, ἀπαίδευτο, ἀσυμμάζευτο, ἀδιάφορο, γεμάτο συμπλέγματα καὶ φοβίες. Ὁδηγεῖσαι ἀνθρωπίνως σὲ πλήρη ἀδυναμία. Σταματάει ἡ λογικὴ καὶ τὸ μόνο ποὺ ἀπομένει εἶναι νὰ ἀφήσεις τὶς καταστάσεις ὅπως τὶς βρῆκες, ὅπως τὶς εἶδες καὶ ὅπως σοῦ τὶς μετέφεραν ἄλλοι ποὺ ἔζησαν καὶ συνεχίζουν νὰ ζοῦν ἐκεῖ πρὶν ἀπὸ σένα. Ἐναπόκειται πλέον ἡ ἐλπίδα σου ΜΟΝΟ στὸ Θεό. Δὲν ὑπάρχει ἄλλη διέξοδος. Ἡ μόνη σωτήρια ἔξοδος εἶναι ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης, Ἐκεῖνος ποὺ μᾶς βεβαιώνει διὰ τοῦ Ψαλμωδοῦ: Ἐγγὺς Κύριος τοῖς συντετριμμένοις τὴν καρδίαν καὶ τοὺς ταπεινοὺς τῷ πνεύματι σώσει (Ψαλμ. 33, 19).
Σὲ πιάνει τὸ παράπονο, πνίγεσαι, δὲν βγαίνουν οἱ λέξεις. Μόνο σιωπᾶς. Οἱ λέξεις ἀδυνατοῦν νὰ ἐκφράσουν τὰ συναισθήματα ἐκείνη τὴν ἱερὴ καὶ ἐπώδυνη ὥρα. Τὰ λόγια καὶ οἱ συμβουλὲς τῶν ἄλλων φέρουν ἐλάχιστο ἀποτέλεσμα, ἀφοῦ ἡ θλίψη αὐτὴ εἶναι ἕνα μυστήριο ποὺ βιώνεται στὰ κρυφά.
Θέτεις ὅμως τὸ ἐρώτημα στὸν ἑαυτό σου: Ποῦ πάω; Τί κάνω; Ποῦ θὰ καταλήξω; Ἀνθρώπινη ἀπάντηση δὲν ὑπάρχει, κι ὅμως, συνεχίζεις νὰ πορεύεσαι, βασταζόμενος ἀπὸ μιὰ ἀόρατη χείρα.
Κλείνεις τὰ μάτια καὶ σιωπᾶς. Αὐτὴ ἡ σιωπὴ εἶναι ἡ πιὸ γλυκιὰ καὶ λυτρωτικὴ κατάσταση. Αὐτὴ ἡ σιωπὴ μιλάει μὲ ἕναν τρόπο διακριτικὸ καὶ τόσο οὐσιαστικό, ποὺ καταλήγει σὲ ἕνα δάκρυ παρηγοριᾶς. Ἕνα δάκρυ ὄχι κένωσης ἢ ἀπελπισίας, ἀλλὰ βαθιᾶς αἴσθησης τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ ἡ σιωπὴ σὲ ὁδηγεῖ νὰ συντονιστεῖς μὲ τὴ μοναξιὰ τοῦ Ἰησοῦ στὸν κῆπο τῆς Γεθσημανῆς: Καὶ γενόμενος ἐν ἀγωνίᾳ ἐκτενέστερον προσηύχετο· ἐγένετο δὲ ὁ ἱδρὼς αὐτοῦ ὡσεὶ θρόμβοι αἵματος καταβαίνοντες ἐπὶ τὴν γῆν (Λουκ. 22, 44) – Ἐνῶ δηλαδὴ ἀγωνιοῦσε καὶ προσευχόταν μὲ περισσότερη θέρμη, ὁ ἱδρώτας ποὺ κυλοῦσε ἀπὸ τὸ μέτωπό του ἦταν πηκτὸς σὰν κομμάτια πηγμένου αἵματος, τὰ ὁποῖα ἔπεφταν στὴ γῆ.
Αὐτὴ ἡ θεία μοναξιὰ συνοδεύει τὴ σκέψη μου τὴ στιγμὴ αὐτή. Μὲ συντροφεύει σὲ αὐτὸ τὸ σιωπηλὸ ταξίδι στὸ ἐσωτερικό μου. Δὲν χωράει κανεὶς ἄλλος μαζί μου ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὴν ὑπομονή. Μόνο αὐτὴ ἡ ἁγία ὑπομονὴ μπορεῖ νὰ μοῦ προσφέρει καταφύγιο. Γιατί; Διότι εἶναι τόσο περίπλοκα καὶ ἀσταθή τὰ πράγματα μέσα μου τὶς ὧρες αὐτές, ποὺ ἡ ψυχὴ δὲν ἀνέχεται καμία ἀνθρώπινη παρέμβαση. Ὅπως διδάσκει ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης: Ὅταν ὁ ἄνθρωπος περνάει ἀπόγνωση ἢ πειρασμό, πρέπει νὰ σιωπᾶ καὶ νὰ προσεύχεται, γιατὶ ὁ Θεὸς ἐργάζεται στὰ κρυφὰ τῆς καρδιᾶς.
Τούτη τὴν ὥρα, τὸ μόνο ποὺ μπορῶ νὰ κάνω εἶναι νὰ ψελίσω δυὸ λόγια προσευχῆς καὶ νὰ παρακαλέσω τὸν Θεὸ μὲ πόνο ψυχῆς: Κύριε καὶ Θεέ μου, Πατέρα μου, ἄκουσε τὴ φωνὴ τῆς παρακλήσεώς μου. Ἄκουσε, μὲ τὸν τρόπο ποὺ ξέρεις μόνον Ἐσύ, τὴν κραυγὴ ἱκεσίας ποὺ βγαίνει μέσα ἀπὸ τὰ κατάβαθα τῆς ψυχῆς μου· τὸν πόνο ποὺ μὲ ἔχει συντρίψει, τὴ μοναξιὰ ποὺ μὲ ἔχει τυλίξει μὲ τὸ πέπλο της, τὰ ἐσωτερικὰ δάκρυα ποὺ ἀναζητοῦν, μέσα ἀπὸ τὴν ἀπόγνωση, τὴν ἀγκαλιά τῆς ἀγάπης Σου. Δῶσε μου τὴ δύναμη νὰ ἀντέξω!!.
Αὐτὲς οἱ ὧρες εἶναι ὧρες συνάντησης· ἐσὺ καὶ ὁ ἑαυτός σου, ἐνώπιος Ἐνωπίῳ. Εἶναι ἀπὸ αὐτὲς τὶς στιγμὲς ποὺ ἡ σιωπὴ δὲν εἶναι κενό, ἀλλὰ ὁ μόνος ἀληθινὸς συνοδοιπόρος σου.
Καὶ τότε, μέσα σὲ αὐτὴ τὴ συντριβή, ἀκούγεται ὁ γλυκὺς ψίθυρος τοῦ Κυρίου: Ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου· ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται (Β΄ Κορ. 12, 9). Ὅταν ἀδειάζεις ἀπὸ τὸν ἑαυτό σου, ὅταν σηκώνεις τὰ χέρια ψηλὰ ἐκεῖ στὰ βάθη τῆς Ἀφρικῆς, μακριὰ ἀπὸ κάθε ἀνθρώπινη παρηγοριά, τότε εἶναι ποὺ ἐπισκιάζει ἡ Χάρις. Ὁ θυμὸς ποὺ σὲ συγκλόνισε δὲν ἦταν παρὰ ἡ φωνὴ τῆς ἀνθρώπινης ἀδυναμίας σου ποὺ ζητοῦσε δικαίωση. Ὅμως ἡ Ὀρθόδοξη ἱεραποστολὴ δὲν χτίζεται μὲ τὴ λογικὴ τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ μὲ τὸ αἷμα τῆς θυσίας καὶ τὴ σιωπὴ τῆς ὑπομονῆς.
Μὴ φοβοῦ τὸν κόσμο ποὺ σοῦ φαίνεται ἀσυμμάζευτος καὶ ἀπαίδευτος· γιὰ αὐτοὺς τοὺς ἐλαχίστους ἀδελφοὺς ἦλθε ὁ Χριστός, γιὰ αὐτοὺς ἔχυσε τὸ Αἷμα Του ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ. Ὅπως ἔλεγε καὶ ὁ Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης: Νὰ μὴν βλέπεις τὸ κακὸ στοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ νὰ τοὺς ἀγαπᾶς ὅλους, γιατὶ ὁ καθένας κουβαλάει τὸν δικό του πόνο. Ἡ ἀγάπη εἶναι τὸ μόνο φάρμακο ποὺ διορθώνει τὰ ἀδιέξοδα.
Κλείσε λοιπὸν τὰ αὐτιὰ στὶς σειρῆνες τῆς ἀπογοήτευσης. Ἄφησε τὸ δάκρυ σου νὰ γίνει μύρο στὰ πόδια τοῦ Ἐσταυρωμένου. Στὸ Κολουέζι, ἐκεῖ ὅπου ὁ πόνος συναντᾶ τὴν ἐλπίδα, ἡ σιωπή σου γίνεται ἡ πιὸ δυνατὴ προσευχή. Ὁ Θεὸς δὲν σὲ ἄφησε μόνο σου· εἶναι ἐκεῖ, κρυμμένος πίσω ἀπὸ τὴν ὑπομονή σου, περιμένοντας νὰ ἀναστήσει τὴν ἐλπίδα μέσα ἀπὸ τὸ δικό σου προσωπικὸ Γολγοθᾶ. Συγχώρεσε, σιώπησε καὶ συνέχισε νὰ ἀγαπᾶς.
ΠΗΓΗ: ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ
H αναδημοσίευση του παραπάνω άρθρου ή μέρους του επιτρέπεται μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το ORTHODOXIANEWSAGENCY.GR με ενεργό σύνδεσμο στην εν λόγω καταχώρηση.
Ακολούθησε το ORTHODOXIANEWSAGENCY.gr στο Google News και μάθε πρώτος όλες τις ειδήσεις.