Ζιντάν και Ιταλία: Από το γκολ που τον «γέννησε» στη Γιουβέντους μέχρι την κουτουλιά που έκλεισε μια μυθική καριέρα
Το καλοκαίρι του 1996, ο Ζινεντίν Ζιντάν άφηνε την Μπορντό για τη Γιουβέντους, χωρίς κανείς να μπορεί ακόμη να γνωρίζει πόσο βαθιά θα συνέδεε την καριέρα του με την Ιταλία. Οι πρώτοι μήνες στο Τορίνο ήταν δύσκολοι. Με το «21» στην πλάτη, ο Γάλλος δυσκολευόταν να προσαρμοστεί, δεχόταν έντονη κριτική και οι συγκρίσεις με τον Μισέλ Πλατινί άρχισαν γρήγορα να υποχωρούν.
Η πρώτη μεγάλη αλλαγή ήρθε στις 20 Οκτωβρίου 1996. Ο Μαρσέλο Λίπι τον μετέφερε από τα δεξιά στη θέση του επιτελικού μέσου στο ντέρμπι με την Ίντερ και ο πραγματικός «Ζιζού» άρχισε να αποκαλύπτεται. Ένα υπέροχο αριστερό σουτ έξω από την περιοχή χάρισε στη Γιουβέντους τη νίκη και αποτέλεσε ουσιαστικά την αφετηρία της εκτόξευσής του.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 26 Νοεμβρίου, ήρθε και ο πρώτος τίτλος. Η πρωταθλήτρια Ευρώπης Γιουβέντους νίκησε τη Ρίβερ Πλέιτ στον τελικό του Διηπειρωτικού Κυπέλλου στο Τόκιο, με τον Ντελ Πιέρο να πετυχαίνει το καθοριστικό γκολ και τον Ζιντάν να σηκώνει το πρώτο του τρόπαιο με τους «μπιανκονέρι».
Ακολούθησαν μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές, αλλά και οδυνηρές ήττες. Τον Απρίλιο του 1997 πρωταγωνίστησε στον ημιτελικό του Champions League με τον Άγιαξ, έχοντας ένα γκολ και δύο ασίστ στο 4-1, όμως η Γιουβέντους έχασε τον τελικό από την Ντόρτμουντ. Έναν χρόνο αργότερα ήρθε ακόμη μία χαμένη ευκαιρία, αυτή τη φορά απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης, με το γκολ του Μιγιάτοβιτς να κρίνει τον τελικό.
Η ιταλική περίοδος του Ζιντάν είχε, όμως, και μια πολύ πιο εκρηκτική πλευρά. Στις 5 Ιανουαρίου, σε παιχνίδι με την Πάρμα, χτύπησε τον Ενρίκο Κιέζα και αποβλήθηκε. Θα ακολουθούσαν κι άλλες κόκκινες κάρτες, απέναντι σε Ίντερ και Ρόμα, αλλά και δύο αποβολές μέσα σε τέσσερις αγώνες Champions League στην τελευταία του σεζόν στο Τορίνο.
Αγωνιστικά, πάντως, η καθιέρωσή του ήταν ολοκληρωτική. Τη σεζόν πριν από το Μουντιάλ του 1998 έκλεισε τη χρονιά με 11 γκολ και 16 ασίστ σε όλες τις διοργανώσεις, πριν οδηγήσει τη Γαλλία στην κορυφή του κόσμου και κατακτήσει τη Χρυσή Μπάλα ως ποδοσφαιριστής της Γιουβέντους.
Η σχέση του με την Ιταλία απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη ένταση σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Στο Μουντιάλ του 1998 ευστόχησε στο πρώτο πέναλτι της Γαλλίας στη διαδικασία απέναντι στη «σκουάντρα ατζούρα», ενώ δύο χρόνια αργότερα οι «μπλε» λύγισαν ξανά τους Ιταλούς, αυτή τη φορά στον τελικό του Euro, με το «χρυσό» γκολ του Νταβίντ Τρεζεγκέ.
Το καλοκαίρι του 2001 έκλεισε ο κύκλος του στη Γιουβέντους. Ο Ζιντάν μετακινήθηκε στη Ρεάλ Μαδρίτης αντί 75 εκατομμυρίων ευρώ, ποσό που τότε αποτέλεσε παγκόσμιο ρεκόρ μεταγραφής.
Η τελευταία πράξη της ιδιαίτερης σχέσης του με την Ιταλία γράφτηκε με τον πιο δραματικό τρόπο.
9 Ιουλίου 2006, Βερολίνο. Τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου. Το τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του.
Ο Ζιντάν σκόραρε με πέναλτι, ο Ματεράτσι ισοφάρισε, ο Μπουφόν τού στέρησε αργότερα ένα δεύτερο γκολ και στην παράταση ήρθε η στιγμή που έμεινε στην ιστορία: η κουτουλιά στον Ματεράτσι και η κόκκινη κάρτα.
Ο άνθρωπος που είχε γνωρίσει στην Ιταλία την καταξίωση, τους τίτλους, τις αποβολές και μερικές από τις μεγαλύτερες μάχες της καριέρας του, έφυγε τελικά από το ποδόσφαιρο απέναντι στην Ιταλία.
Μια διαδρομή δέκα χρόνων που άρχισε με ένα αριστερό σουτ απέναντι στην Ίντερ και τελείωσε με εκείνη τη μοναχική πορεία προς τα αποδυτήρια του Βερολίνου.