Επτά χρόνια μετά το τελευταίο του παιχνίδι, ο άλλοτε αρχηγός της Ρόμα βρέθηκε στα 48 του να σκέφτεται κάτι που έμοιαζε αδιανόητο: να φορέσει ξανά ποδοσφαιρικά παπούτσια και να επιστρέψει στη Serie A.
Δεν ήταν απλώς μια φαντασίωση. Η πρόταση ήρθε. Και μάλιστα από την Τζένοα. Ο Αλμπέρτο Τζιλαρντίνο, παγκόσμιος πρωταθλητής μαζί του το 2006, βρισκόταν στον πάγκο και επικοινώνησε μαζί του. Λίγο αργότερα, ενδιαφέρον έδειξε και η Κόμο, με τον Σεσκ Φάμπρεγας στην τεχνική ηγεσία.
Για έναν άνθρωπο που είχε αποχαιρετήσει το ποδόσφαιρο στις 28 Μαΐου 2017, απέναντι ακριβώς στη Τζένοα, το σενάριο έμοιαζε σχεδόν κινηματογραφικό.
Ο Τότι, όμως, δεν έμεινε μόνο στα λόγια. Άρχισε να προετοιμάζεται. Κάθε Δευτέρα έπαιζε ποδόσφαιρο οκτάδας, πρόσθεσε τρεις προπονήσεις στο γυμναστήριο και δύο συνεδρίες με φυσιοθεραπευτή, ενώ άλλαξε και τη διατροφή του. Έκοψε ψωμί, γλυκά και ό,τι θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στην προσπάθειά του.
Το σώμα ανταποκρινόταν καλύτερα απ’ όσο περίμενε. Υπήρχαν, φυσικά, οι ενοχλήσεις που συνοδεύουν έναν άνθρωπο κοντά στα 50, όμως η μπάλα παρέμενε εκεί. Το πόδι δεν είχε ξεχάσει. Οι εκτελέσεις φάουλ, οι πάσες, η επαφή με την μπάλα ήταν ακόμη μέρος του.
Και κάπου εκεί εμφανίστηκε το πραγματικό δίλημμα.
Όχι αν μπορούσε να παίξει. Αλλά αν μπορούσε να παίξει κάπου αλλού.
Γιατί για τον Τότι η Ρόμα δεν ήταν ένας σταθμός της καριέρας του. Ήταν ολόκληρη η καριέρα του. Το να επιστρέψει στο ποδόσφαιρο με άλλη φανέλα θα ήταν κάτι περισσότερο από μια αθλητική απόφαση. Θα ήταν ένας μικρός αποχωρισμός από την ίδια του την ταυτότητα.
Τελικά είπε όχι. Η επιστροφή που για λίγο έμοιαζε πιθανή δεν έγινε ποτέ.
Και ενώ ο Τότι πάλευε με αυτό το παράξενο συναίσθημα, η ζωή του είχε ήδη αρχίσει να γράφει ένα εντελώς διαφορετικό κεφάλαιο. Ήρθε η Νοέμι.
Ένας αριθμός τηλεφώνου, μερικές συζητήσεις και, αρκετό καιρό αργότερα, ένα φιλί μέσα σε ένα αυτοκίνητο, κοντά στην Piazza del Popolo. Ο Τότι, άνθρωπος που είχε ζήσει αμέτρητες στιγμές μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, περιγράφει εκείνη τη στιγμή σαν να ήταν ξανά έφηβος. Είχε άγχος, αμφιβολίες και εκείνη την αμηχανία που συνοδεύει ένα πρώτο φιλί όταν πραγματικά έχει σημασία. Τελικά, όπως γράφει, ήταν το σωστό φιλί, τη σωστή στιγμή.
Όμως η ζωή δεν χαρίζει μόνο νέες αρχές. Κάποιες φορές φέρνει και οριστικά αντίο.
Για τον Τότι, το πιο σκληρό ήρθε με τον θάνατο του πατέρα του, του Έντσο, του «Σερίφη». Ένα τηλεφώνημα από τον γιατρό του νοσοκομείου «Spallanzani» ήταν αρκετό για να αλλάξει τα πάντα.
«Δυστυχώς, Φραντσέσκο…»
Δεν χρειάστηκε να ακούσει περισσότερα. Είχε καταλάβει. Ο πατέρας του είχε φύγει από τη ζωή, έχοντας δώσει τη δική του μάχη με τον κορωνοϊό. Και τότε, όπως εξομολογείται ο Τότι, ο κόσμος του κατέρρευσε. Ίσως τελικά αυτή να είναι η μεγαλύτερη ιστορία που κρύβεται πίσω από την επιστροφή που δεν έγινε. Γιατί ο Τότι δεν χρειάστηκε να επιστρέψει στο ποδόσφαιρο για να αποδείξει ποιος ήταν. Η πραγματική του διαδρομή συνεχίστηκε έξω από το γήπεδο: μέσα από νέους ανθρώπους, νέες στιγμές, έναν νέο έρωτα και, κυρίως, μέσα από την απώλεια που τον άλλαξε για πάντα.