Η Γιουβέντους είχε την πρωτοβουλία αλλά όχι τον παίκτη που θα τη μετουσιώσει σε γκολ, η Μίλαν επέλεξε περισσότερο να προστατευτεί παρά να δημιουργήσει και το μεταξύ τους ντέρμπι άφησε ένα βασικό ερώτημα: μπορούν στην παρούσα φάση να θεωρούνται πραγματικές διεκδικήτριες του τίτλου;
Ίσως τελικά ο Κρίστιαν Κίβου να μην απείχε πολύ από την πραγματικότητα. Το Γιουβέντους-Μίλαν δύσκολα θύμισε αναμέτρηση δύο ομάδων έτοιμων να παλέψουν μέχρι τέλους για το Scudetto της Serie A. Ο ρυθμός έμεινε χαμηλά, οι πραγματικά επικίνδυνες επιθέσεις ήταν περιορισμένες και, παρά τις διαφορετικές προσεγγίσεις τους, καμία από τις δύο δεν έδωσε την αίσθηση ενός συνόλου που έχει φτάσει στο επιθυμητό επίπεδο.
Βρισκόμαστε βέβαια ακόμη στον Σεπτέμβριο και οι οριστικές κρίσεις θα ήταν πρόωρες. Η πρώτη εικόνα, ωστόσο, δημιουργεί απόσταση από Ίντερ, Ρόμα και Κόμο, που μέχρι στιγμής παρουσιάζονται περισσότερο συγκροτημένες και με σαφέστερη αγωνιστική ταυτότητα.
Η Γιουβέντους δημιουργεί γύρω από την περιοχή, αλλά ποιος θα τελειώσει τις φάσεις;
Η ομάδα του Λουτσιάνο Σπαλέτι κατάφερε να έχει για μεγάλα διαστήματα τον έλεγχο και να παράγει παιχνίδι, όμως το βασικό της πρόβλημα εμφανίστηκε εκεί όπου κρίνονται οι αγώνες: μέσα στην αντίπαλη περιοχή.
Ο Κόλο Μουανί δεν κατάφερε να αποτελέσει ουσιαστική απειλή και το μεγαλύτερο μέρος της επιθετικής δραστηριότητας προήλθε από τους ποδοσφαιριστές που κινούνταν γύρω του. Ο Κονσεϊσάο προσπάθησε με το σουτ και το ένας εναντίον ενός, ο Νίκο Γκονζάλες έδωσε πράγματα με τις ενέργειές του, ενώ υπήρξαν και ορισμένες ποιοτικές στιγμές από τον Αλαϊμπέγκοβιτς.
Έλειψε, όμως, η παρουσία στο κέντρο της επίθεσης που θα έδινε συνέχεια σε όλα τα παραπάνω.
Η σύντομη παρουσία του Βόλτεμαντε άφησε τουλάχιστον μια διαφορετική εικόνα. Μέσα σε περίπου ένα τέταρτο κατάφερε να απειλήσει με αριστερό τελείωμα που παρέπεμπε σε κλασικό σέντερ φορ. Είναι πολύ νωρίς για συμπεράσματα, όμως οι επόμενοι μήνες θα δείξουν εάν μπορεί να αποτελέσει μέρος της λύσης.
Υπάρχουν, φυσικά, ελαφρυντικά και για τον Κόλο Μουανί. Η κυκλοφορία της μπάλας δεν είχε την απαραίτητη ταχύτητα, ενώ η Μίλαν έκλεισε αποτελεσματικά τους χώρους και δεν του επέτρεψε να βρει τις συνθήκες που χρειάζεται ένας επιθετικός για να γίνει επικίνδυνος.
Το ερώτημα της δημιουργίας χωρίς τον Γιλντίζ
Για τον Σπαλέτι υπάρχει ακόμη ένα ζήτημα που χρειάζεται απάντηση: ποιος θα αναλάβει τη δημιουργία όταν απουσιάζει ο Γιλντίζ;
Ο Λοκατέλι εξακολουθεί να μην προσφέρει σταθερά τις απαντήσεις που αναζητά η Γιουβέντους στη μεσαία γραμμή, ενώ μένει να φανεί κατά πόσο ο Παπέ Ματάρ Σαρ μπορεί να ανεβάσει την ταχύτητα και την ένταση του παιχνιδιού της.
Παράλληλα, μεγαλύτερη συνεισφορά θα χρειαστεί και από τα άκρα της άμυνας. Καλουλού και Τσελίκ δεν είναι μπακ που βασίζουν το παιχνίδι τους στη συνεχή παραγωγή επικίνδυνων σεντρών, επομένως ο Σπαλέτι θα πρέπει να αναζητήσει εναλλακτικές πηγές δημιουργίας. Ο Καμπιάσο μπορεί να αποτελέσει μία από αυτές.
Η Μίλαν άντεξε, αλλά δεν έπεισε με την μπάλα
Στην απέναντι πλευρά, η Μίλαν παρουσίασε ένα σαφώς πιο συντηρητικό πρόσωπο. Έδωσε μεγαλύτερη έμφαση στην αμυντική ασφάλεια, παρέμεινε συμπαγής και προτίμησε να περιορίσει τους κινδύνους αντί να ανοίξει το παιχνίδι.
Αυτό δεν είναι απαραίτητα αρνητικό. Η ταπεινότητα και η προσαρμογή στις απαιτήσεις ενός δύσκολου εκτός έδρας αγώνα μπορούν να αποτελέσουν σημαντικά στοιχεία στη διάρκεια μιας σεζόν. Το πρόβλημα είναι ότι η ομάδα του Ρούμπεν Αμορίμ πρόσφερε ελάχιστα όταν χρειάστηκε να κρατήσει και να κυκλοφορήσει την μπάλα.
Ο ίδιος ο Πορτογάλος τεχνικός παραδέχθηκε μετά το τέλος ότι η ομάδα του δεν έπαιξε καλά.
Η ανάπτυξη ήταν αργή και για μεγάλα χρονικά διαστήματα η Μίλαν δυσκολεύτηκε να ξεφύγει από την πίεση της Γιουβέντους. Παράλληλα, η ενδεκάδα δεν διέθετε παντού υψηλό επίπεδο τεχνικής ποιότητας, με παίκτες όπως οι Μούσα, Πάβλοβιτς και Εστουπινιάν να μην έχουν ως βασικό χαρακτηριστικό τους τη δημιουργία με την μπάλα στα πόδια.
Οι Ραμπιό και Μορέιρα, στην πρώτη τους παρουσία ως βασικοί, δεν κατάφεραν επίσης να βρουν ρυθμό, ενώ ούτε ο Σαλεμάκερς έδειξε απόλυτα άνετος στον ρόλο του αριστερού επιτελικού μέσου.
Ο Αμορίμ ακόμη ψάχνει τη βασική του Μίλαν
Σε αντίθεση με μια ομάδα που έχει ήδη διαμορφώσει τον κορμό της, η Μίλαν εξακολουθεί να βρίσκεται σε φάση δοκιμών. Ο Αμορίμ έχει προαναγγείλει αρκετές αλλαγές προσώπων στις επόμενες εβδομάδες, επιχειρώντας να διαπιστώσει ποιοι συνδυασμοί μπορούν να υπηρετήσουν καλύτερα το πλάνο του.
Η λογική υπάρχει, αλλά μαζί υπάρχει και η πίεση του χρόνου. Αργά ή γρήγορα η Μίλαν θα χρειαστεί σταθερές, έναν βασικό κορμό και συγκεκριμένα σημεία αναφοράς πάνω στα οποία θα μπορεί να στηρίζεται.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Γκονσάλο Ράμος. Ο Πορτογάλος φορ δούλεψε πολύ χωρίς την μπάλα και κάλυψε αρκετά μέτρα, όμως ουσιαστικά δεν τροφοδοτήθηκε ποτέ σε θέση από την οποία θα μπορούσε να απειλήσει μέσα στην περιοχή.
Η επιστροφή του Πούλισικ μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα και να προσθέσει δημιουργία γύρω από τον Ράμος. Ο Σισέ διαθέτει ποιότητα, αλλά είναι δύσκολο να σηκώσει μόνος του όλο το δημιουργικό βάρος.
Το ντέρμπι έδειξε περισσότερο τι λείπει παρά τι υπάρχει
Παρά τις αδυναμίες της, η Μίλαν μπορεί να κρατήσει ορισμένα θετικά στοιχεία. Η πίεση μετά την απώλεια της μπάλας λειτούργησε, οι Ντε Βίντερ και Γκίλα ανταποκρίθηκαν στις περισσότερες δύσκολες καταστάσεις και συνολικά η ομάδα διατήρησε συνοχή και πειθαρχία.
Το επόμενο παιχνίδι απέναντι στη Λάτσιο αποκτά έτσι ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Εκεί ο Αμορίμ θα χρειαστεί να δείξει ότι η Μίλαν μπορεί όχι μόνο να αμυνθεί αποτελεσματικά, αλλά και να επιβάλει τη δική της προσωπικότητα όταν έχει την κατοχή.
Για Γιουβέντους και Μίλαν, λοιπόν, το μεταξύ τους ντέρμπι λειτούργησε περισσότερο ως καθρέφτης των αδυναμιών τους παρά ως επίδειξη δυναμικής για τον τίτλο. Η μία χρειάζεται μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και περισσότερες πηγές δημιουργίας, η άλλη πρέπει ακόμη να αποκτήσει ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα.
Η σεζόν βρίσκεται στην αρχή και ο χρόνος υπάρχει. Με βάση όμως όσα έδειξε το Τορίνο, το ερώτημα δεν είναι ακόμη ποια από τις δύο βρίσκεται πιο κοντά στο Scudetto, αλλά πόσο δρόμο πρέπει να διανύσουν για να πλησιάσουν εκείνες που αυτή τη στιγμή μοιάζουν ένα βήμα μπροστά.