Η πολυδιαφημισμένη προσπάθεια ανασυγκρότησης της εθνικής Ιταλίας κατέληξε σε φιάσκο πριν καν ξεκινήσει. Η αλλαγή εποχής που είχε εξαγγελθεί μετά τις συνεχόμενες αποτυχίες της «Σκουάντρα Ατζούρα» μετατράπηκε σε μία ακόμη εσωτερική κρίση, με τις ισορροπίες να ανατρέπονται μέσα σε μόλις 16 ημέρες, χωρίς να έχει δοθεί ούτε ένας αγώνας.
Η κατάσταση στο ιταλικό ποδόσφαιρο δεν αποτελεί πλέον έκπληξη. Οι τρεις διαδοχικοί αποκλεισμοί από τα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου ανέδειξαν βαθύτερα διαρθρωτικά προβλήματα, τα οποία εξακολουθούν να ταλανίζουν τη διοίκηση του αθλήματος στη χώρα. Αντί η νέα προσπάθεια να αποτελέσει αφετηρία ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων, εξελίχθηκε σε ακόμη ένα επεισόδιο εσωτερικών αντιπαραθέσεων.
Η αποχώρηση του Πάολο Μαλντίνι από τη θέση του τεχνικού διευθυντή, μαζί με τον στενό συνεργάτη του Λεονάρντο, ήρθε έπειτα από τη διαφωνία που προέκυψε σχετικά με την επιλογή του νέου ομοσπονδιακού τεχνικού. Αρχικά έγινε προσπάθεια προσέγγισης του Πεπ Γκουαρδιόλα, χωρίς αποτέλεσμα, ενώ στη συνέχεια προτάθηκε ο Αντρέα Πίρλο. Η επιλογή αυτή δεν βρήκε σύμφωνο τον πρόεδρο της ιταλικής ομοσπονδίας, Τζοβάνι Μαλαγκό, ο οποίος φέρεται να προτίμησε μία πιο έμπειρη λύση, όπως εκείνη του Ρομπέρτο Μαντσίνι. Η έντονη επιμονή των Μαλντίνι και Λεονάρντο υπέρ του Πίρλο οδήγησε τελικά στη ρήξη και στην αποχώρησή τους.
Το περιστατικό ανέδειξε για ακόμη μία φορά τις χρόνιες παθογένειες του ιταλικού ποδοσφαίρου. Εσωτερικές αντιπαλότητες, προσωπικές στρατηγικές και έλλειψη κοινής γραμμής συνεχίζουν να εμποδίζουν κάθε σοβαρή προσπάθεια ανανέωσης. Αντί να κυριαρχεί ένας ενιαίος σχεδιασμός για το μέλλον, οι αποφάσεις εξακολουθούν να επηρεάζονται από προσωπικές επιδιώξεις και ισορροπίες εξουσίας.
Χαρακτηριστικό της νοοτροπίας που επικρατεί αποτελεί και η στάση απέναντι στην πιθανότητα πρόσληψης ξένου προπονητή. Η άποψη ότι η εθνική ομάδα πρέπει να καθοδηγείται αποκλειστικά από Ιταλό τεχνικό, για λόγους «πατριωτισμού», εξακολουθεί να βρίσκει υποστηρικτές, παρά το γεγονός ότι αρκετές από τις πιο επιτυχημένες ποδοσφαιρικές χώρες δεν διστάζουν να αναζητήσουν λύσεις πέρα από τα εθνικά τους σύνορα.
Η ίδια εσωστρέφεια αντικατοπτρίζεται και στη Serie A, όπου αρκετοί ξένοι προπονητές αντιμετωπίζονται με δυσπιστία όταν επιχειρούν να εισαγάγουν διαφορετικές ποδοσφαιρικές ιδέες. Ενδεικτική είναι η περίπτωση του Σεσκ Φάμπρεγας στην Κόμο, ο οποίος έχει δεχθεί έντονη κριτική επειδή υποστήριξε την ανάγκη απομάκρυνσης από τον παραδοσιακό αμυντικογενή τρόπο παιχνιδιού που χαρακτηρίζει το ιταλικό ποδόσφαιρο.
Η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα το ιταλικό ποδόσφαιρο δείχνει ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται στον αγωνιστικό χώρο, αλλά αφορά κυρίως τη διοικητική του λειτουργία. Χωρίς αλλαγή νοοτροπίας και διάθεση για ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, κάθε νέα προσπάθεια ανασυγκρότησης κινδυνεύει να καταλήξει στο ίδιο αδιέξοδο. Οι πρωταγωνιστές μπορεί να αλλάζουν, όμως οι παθογένειες παραμένουν ίδιες.