Η ήττα της Αργεντινής από την Ισπανία στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026 είναι ακόμη νωπή και η «Αλμπισελέστε» προσπαθεί να διαχειριστεί το αποτέλεσμα. Ωστόσο, στον ορίζοντα διαγράφεται μια ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση: το μέλλον του Λιονέλ Μέσι στην εθνική ομάδα.
Ο 39χρονος αρχηγός δεν έχει ακόμη ξεκαθαρίσει τις προθέσεις του, όμως, παρά την εξαιρετική του παρουσία στη διοργάνωση, όλα δείχνουν ότι η διεθνής του καριέρα πλησιάζει στο τέλος της. Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο να συνεχίσει, ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψη η συναισθηματική αξία του επόμενου Μουντιάλ, το οποίο θα περιλαμβάνει αγώνα στην Αργεντινή. Αν, μάλιστα, υλοποιηθεί η πρόταση του Τζιάνι Ινφαντίνο για επέκταση της διοργάνωσης σε 64 ομάδες, η χώρα θα μπορούσε να φιλοξενήσει ακόμη περισσότερους αγώνες. Το ερώτημα είναι αν αυτό αρκεί για να παρατείνει την παρουσία του Μέσι.
Η Αργεντινή, πάντως, οφείλει να προετοιμαστεί για το ενδεχόμενο ο τελικός απέναντι στην Ισπανία να αποτέλεσε την τελευταία διεθνή εμφάνιση του σπουδαιότερου ποδοσφαιριστή της ιστορίας της. Δεν θα ήταν η πρώτη φορά που αντιμετωπίζει ένα τέτοιο σενάριο. Το 2016 ο Μέσι είχε ανακοινώσει την αποχώρησή του από την εθνική μετά το Copa América, όμως ανακάλεσε την απόφασή του λίγους μήνες αργότερα, πριν από την έναρξη των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Αν αυτή τη φορά η απόφαση είναι οριστική, το μεγάλο ερώτημα είναι πώς θα προσαρμοστεί η ομάδα χωρίς τον φυσικό της ηγέτη. Η εικόνα του τελικού απέναντι στην Ισπανία δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας, ωστόσο η ιστορία του αθλητισμού προσφέρει αρκετά παραδείγματα ομάδων που κλήθηκαν να συνεχίσουν χωρίς τον κορυφαίο παίκτη τους.
Φυσικά, ο χαρακτηρισμός «ο κορυφαίος όλων των εποχών» είναι σε μεγάλο βαθμό υποκειμενικός. Σε κάθε άθλημα, όμως, υπάρχουν προσωπικότητες που καθόρισαν μια ολόκληρη εποχή και γύρω από τις οποίες χτίστηκαν ομάδες και δυναστείες. Η αποχώρησή τους υποχρέωσε τους συλλόγους ή τις εθνικές ομάδες να επαναπροσδιορίσουν την ταυτότητά τους.
Παράλληλα, δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι η μετέπειτα πορεία μιας ομάδας οφείλεται αποκλειστικά στην αποχώρηση του μεγάλου της αστέρα. Η χρονική σύμπτωση δεν συνεπάγεται απαραίτητα σχέση αιτίου και αποτελέσματος.
Το προηγούμενο της Αργεντινής με τον Μαραντόνα
Η πιο χαρακτηριστική ιστορική αναλογία αφορά την ίδια την Αργεντινή. Όπως το 1986 και το 1990, έτσι και τώρα, μια ιδιοφυΐα με το «10» στην πλάτη οδήγησε την ομάδα στην κορυφή και τέσσερα χρόνια αργότερα την έφερε ξανά μέχρι τον τελικό. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα είχε σαφώς μικρότερη επιρροή το 1990 απ’ ό,τι ο Μέσι το 2026, όμως η εξάρτηση της ομάδας από την παρουσία του ήταν εμφανής.
Η ανάγκη επιστροφής του Μαραντόνα έφτασε σε σημείο να εξελιχθεί σε εθνική εμμονή μετά τη βαριά ήττα με 5-0 από την Κολομβία στα προκριματικά του Μουντιάλ του 1994, παρότι βρισκόταν πλέον μακριά από την κορυφαία αγωνιστική του κατάσταση. Το παράδοξο είναι ότι η Αργεντινή είχε κατακτήσει τα Copa América του 1991 και του 1993 χωρίς εκείνον.
Το ιστορικό αυτό παράδειγμα μεταφέρει ένα διπλό μήνυμα. Από τη μία, αποδεικνύει ότι η Αργεντινή μπορεί να κατακτά τίτλους χωρίς τον μεγάλο της ηγέτη. Από την άλλη, χρειάστηκε να περιμένει μέχρι το Copa América του 2021 για να πανηγυρίσει ξανά μια μεγάλη διάκριση, έχοντας στο μεταξύ χάσει πέντε τελικούς.
Οι μεγάλες δυναστείες μετά την αποχώρηση των θρύλων
Ανάλογη ήταν η πορεία της Βραζιλίας μετά τον Πελέ. Η «Σελεσάο» κυριάρχησε όσο εκείνος αγωνιζόταν, όμως μετά το τελευταίο του Μουντιάλ το 1970 χρειάστηκε να περιμένει 19 χρόνια για ακόμη ένα Copa América και 24 χρόνια για να επιστρέψει στην κορυφή του κόσμου. Στη συνέχεια, βέβαια, δημιούργησε μια νέα χρυσή εποχή, με πέντε Copa América και δύο Παγκόσμια Κύπελλα.
Στο γυναικείο ποδόσφαιρο, οι Ηνωμένες Πολιτείες κατάφεραν να διαχειριστούν πολύ πιο ομαλά την αποχώρηση της Άμπι Γουάμπαχ, καθώς διέθεταν ήδη μια νέα γενιά κορυφαίων ποδοσφαιριστριών που συνέχισαν την επιτυχημένη πορεία της ομάδας.
Παραδείγματα από άλλα αθλήματα
Η ιστορία των Σικάγο Μπουλς μετά τον Μάικλ Τζόρνταν αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα δυσκολίας προσαρμογής. Από την αποχώρησή του το 1999, η ομάδα δεν επέστρεψε ποτέ στους τελικούς του NBA ούτε διεκδίκησε ξανά τον τίτλο.
Ανάλογη ήταν η περίπτωση των Νιου Ίνγκλαντ Πέτριοτς στο NFL. Και τα έξι Super Bowl που κατέκτησαν ήρθαν με τον Τομ Μπρέιντι ως quarterback και τον Μπιλ Μπέλιτσικ στον πάγκο. Έκτοτε δεν έχουν καταφέρει να επιστρέψουν στην κορυφή, ενώ ο Μπρέιντι κατέκτησε ακόμη ένα Super Bowl αμέσως μετά τη μεταγραφή του στους Τάμπα Μπέι Μπακανίρς.
Αντίστοιχα, η Ferrari πανηγύρισε έναν ακόμη τίτλο οδηγών με τον Κίμι Ράικονεν μετά την αποχώρηση του Μίκαελ Σουμάχερ, χωρίς όμως να επιστρέψει στην κορυφή της Formula 1 τα επόμενα χρόνια.
Υπάρχουν και επιτυχημένες μεταβάσεις
Δεν είναι όλες οι ιστορίες αρνητικές. Η Αυστραλία στο κρίκετ συνέχισε να κυριαρχεί και μετά την αποχώρηση του Ντον Μπράντμαν, ενώ η Ρεάλ Μαδρίτης όχι μόνο ξεπέρασε την αποχώρηση του Κριστιάνο Ρονάλντο το 2018, αλλά ανανέωσε το ρόστερ της, ανέδειξε τον Καρίμ Μπενζεμά σε ηγέτη και κατέκτησε τρία πρωταθλήματα Ισπανίας και δύο Champions League.
Ανάλογη είναι και η περίπτωση των Σαν Φρανσίσκο Τζάιαντς στο μπέιζμπολ, οι οποίοι μετά την αποχώρηση του Μπάρι Μποντς κατέκτησαν τρεις τίτλους World Series μέσα σε πέντε χρόνια.
Το μεγάλο στοίχημα της Αργεντινής
Η απώλεια ενός ποδοσφαιριστή όπως ο Λιονέλ Μέσι δεν μπορεί να αντικατασταθεί άμεσα. Η ιστορία, ωστόσο, δείχνει ότι η αποχώρηση ενός θρύλου δεν σηματοδοτεί απαραίτητα το τέλος μιας μεγάλης ομάδας. Κάποιες χρειάστηκαν χρόνια για να ξαναβρούν τον δρόμο τους, άλλες πέτυχαν σχεδόν αμέσως, αξιοποιώντας μια νέα γενιά πρωταγωνιστών.
Για την Αργεντινή, η επόμενη ημέρα ίσως αποδειχθεί δύσκολη. Ωστόσο, τα παραδείγματα του παρελθόντος υπενθυμίζουν ότι ακόμη και μετά την αποχώρηση του κορυφαίου, ένα νέο κεφάλαιο μπορεί να αποδειχθεί εξίσου επιτυχημένο.