Η αποθέωση για τον Λιονέλ Μέσι για τα 5 γκολ που έβαλε σε Αλγερία, Αυστρία και την άνοδό του στην 1η θέση του πίνακα των σκόρερ στην ιστορία των Μουντιάλ, είχε και τα θετικά της και είναι το γεγονός ότι άκουσες ξανά το όνομα αυτού που προσπέρασε, του Μίροσλαβ Κλόζε…
Η δύναμη ή μαγεία του Παγκοσμίου Κυπέλλου ήταν πάντα το γεγονός ότι γεννούσε ήρωες. Κανείς δεν θυμάται τίποτα για την καριέρα του Ροζέ Μιλά, όλοι όμως θα θυμούνται για πάντα αυτά που έκανε με το Καμερούν το 1990. Ποτέ δεν θα μπει ο Ρενέ Χιγκίτα στη συζήτηση για τους κορυφαίους τερματοφύλακες όλων των εποχών, πάντα όμως θα είναι μία από τις μορφές των Μουντιάλ. Δεν υπάρχει ούτε ένας που να μπορεί να θυμηθεί μέσα σε ένα λεπτό οτιδήποτε για την καριέρα του Σαουδάραβα Αλ Οβαϊράν, το όνομά του όμως έχει χαραχτεί στη μνήμη όσων είδαν εκείνο το γκολ αλα Μαραντόνα κόντρα στο Βέλγιο το 1994.
Ο Κλόζε δεν ήταν κάποιος τύπος που δεν υπήρχε στα χρόνια που μεσολαβούσαν από το ένα Μουντιάλ στο άλλο, υπήρχε και έκανε και… θόρυβο με τα γκολ που πετύχαινε, ήταν όμως στο Παγκόσμιο Κύπελλο που… έβγαζε την αμφίεση του καλού Γερμανού σέντερ φορ και μεταμορφωνόταν σε γίγαντα. Έχοντας συστηθεί στο παγκόσμιο κοινό το 2002, όταν βγήκε πρώτος σκόρερ στο Μουντιάλ της Νότιας Κορέας με τη Γερμανία που έφτασε ως τον τελικό, ο Κλόζε έκανε μια χαρά καριέρα. Από την Καϊζερσλάουτερν στη Βέρντερ Βρέμης όπου ήταν δίδυμο με τον Κλάσνιτς και στη συνέχεια στη Μπάγερν Μονάχου, πριν μετακομίσει στην Ιταλία για τη Λάτσιο.
Χαμηλών τόνων πάντα, δεν απασχολούσε ποτέ τον Τύπο με θέματα εκτός γηπέδου, ήταν όμως πάντα από τους πρωταγωνιστές μέσα σε αυτό. Στην κατάλληλη στιγμή την κατάλληλη θέση, δυνατός με το κεφάλι, με αίσθηση του χώρου πάντα, ο Κλόζε δεν έβαλε 25-30 γκολ κάθε χρόνο, τα έβαζε όμως όταν έπρεπε. Και πάνω από όλα, τα έβαζε στα Μουντιάλ. Και τα έβαζε σε κανονική ροή παιχνιδιού, όχι με τον… εύκολο τρόπο. Αν αφαιρεθούν τα γκολ με πέναλτι, ο Γερμανός με πολωνικές ρίζες είναι ακόμη ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου, καθώς δεν σκόραρε ποτέ από την άσπρη βούλα.
Παγκόσμιος πρωταθλητής το 2014, ο Κλόζε ήταν παίκτης μιας άλλης εποχής. Δεν είχε τα social media και τα εκατομμύρια followers των Εμπαπέ ή Χάαλαντ, δεν είχε στημένες αντιδράσεις αλλά αυθόρμητους ζώντας την ένταση της στιγμής, δεν είχε τα εξωφρενικά ποσά από το πρώτο συμβόλαιο που υπάρχουν τώρα, είχε όμως περισσότερη αλήθεια σε όλα, περισσότερο ρομαντισμό και πιο γνήσια συμπεριφορά και νοοτροπία, όπως είχε εξηγήσει και ο ίδιος αναφερόμενος στην απόφασή του να κρεμάσει τα παπούτσια του το 2016.
«Στη Λάτσιο, αλλά και στην εθνική Γερμανίας, έπειτα από κάθε προπόνηση βυθιζόμουν σε μια μπανιέρα με πάγο για να αποφύγω τραυματισμούς. Οι νεαροί της ομάδας το απέφευγαν συστηματικά. Όταν με έβλεπαν να πάω να μαζεύω τις μπάλες όταν τελειώναμε, έλεγαν «μα ποιος σου είπε να το κάνεις; Εγώ δεν μπορώ, είμαι πτώμα από την κούραση». Εκείνη τη στιγμή σκεφτόμουν «είσαι 20 ετών και δεν μπορείς να βοηθήσεις τον φροντιστή που είναι 60». Αυτό που τους απασχολούσε ήταν αν ταίριαζαν τα παπούτσια με τις κάλτσες. Έβλεπα κάτι τέτοια και αποφάσισα να συνεχίσω μόνος. Γι’ αυτό είπα τέλος κάποια στιγμή. Το ποδόσφαιρο στο οποίο είχα μεγαλώσει δεν υπήρχε πλέον»…