Oσκαρ Σμιντ: Όταν η Καζέρτα απαρνήθηκε τον Βασιλιά της για να γίνει το πρώτο βασίλειο και λύτρωσε τον Νότο

Στην Καζέρτα υπήρξε κάποτε ένας Βασιλιάς με «άγια χέρια» και εκείνα τα χέρια ήταν που ευλόγησαν τη μοίρα μιας ολόκληρης πόλης.

Η ιστορία του Όσκαρ Σμιντ στην ομάδα της Καζέρτα είναι από τις πιο όμορφες ιστορίες του σύγχρονου αθλητισμού. Είναι σαν ένα ωραίο παραμύθι. Και έτσι πρέπει να ειπωθεί.

Σαν να ήταν ευλογημένος από κάποια ανώτερη δύναμη, ο Σμιντ γεννήθηκε στο Νάταλ της Βραζιλίας, μια πόλη που κουβαλά κάτι σχεδόν ιερό ήδη από το όνομά της. Ο Όσκαρ Ντανιέλ Μπεζέρα Σμιντ έγινε ο Mão Santa, το Άγιο Χέρι. Ίσως και το θεϊκό χέρι.

Από προπόνηση σε προπόνηση και από σουτ σε σουτ έγινε σαν ένας καταπέλτης. Από εκεί εκτοξεύονταν μπάλες με τροχιές που κατέληγαν αναπόφευκτα στο καλάθι, σαν να υπήρχε μαγνήτης που τις οδηγούσε αποκλειστικά εκεί.

Από το 1982 έως το 1990, για οκτώ σεζόν, αυτός ο Βασιλιάς αγωνίστηκε σε μια μικρή ιταλική πόλη του Νότου, την Καζέρτα, που τότε βρισκόταν στη δεύτερη κατηγορία του ιταλικού μπάσκετ. Η άφιξή του άλλαξε τα πάντα: η ομάδα ανέβηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στη Serie A1 και στη συνέχεια έζησε τις πιο λαμπρές της στιγμές.

Ο Σμιντ σημείωσε 9.143 πόντους, αναδείχθηκε τέσσερις φορές πρώτος σκόρερ και οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ιταλίας το 1988. Έφτασε επίσης δύο φορές στο να διεκδικήσει το πρωτάθλημα απέναντι στη Μιλάνο (1986 και 1987) και συμμετείχε σε ευρωπαϊκά παιχνίδια σε Κύπελλο Κόρατς και Κύπελλο Κυπελλούχων. Οι ήττες δεν μίκρυναν εκείνη την εποχή. Την έκαναν μνήμη.

Η αναγκαστική αποχώρηση

Το 1990, η θυσία του Βασιλιά – η μεταγραφή του στην Πάβια – έφερε τελικά το πρωτάθλημα στην Καζέρτα. Ήταν μια πικρή αποχώρηση: γεμάτη ένταση και απογοήτευση. Ο ίδιος ένιωσε προδομένος και το είπε ξεκάθαρα: ότι τον έσπρωξαν σε μια αποχώρηση που δεν ήθελε.

Είχε πει πολλές φορές πως εκείνη ήταν η μεγαλύτερη πληγή της ζωής του. Μίλησε για «μαχαιριά στην πλάτη», για προδοσία όχι μόνο αθλητική, αλλά προσωπική. Παρ’ όλα αυτά και με τα χρόνια, η οργή του μαλάκωσε. Άλλοτε έλεγε πως το Πρωτάθλημα δεν ήταν δικό του, άλλοτε πως ίσως αλλά τελικά ήταν και λίγο δικό του.

Το πρωτάθλημα των «Scugnizzi»

Το 1991, η Καζέρτα κατέκτησε το πρωτάθλημα Ιταλίας απέναντι σε όλα τα προγνωστικά, νικώντας τη Μιλάνο με 97–88 στον πέμπτο τελικό. Ήταν μια ομάδα νέων, ταλαντούχων παικτών και παιδιών της περιοχής όπως ο Νάντο Τζεντίλε και ο Βιντσέντσο Εσπόζιτο.

Αυτός ο τίτλος έμεινε στην ιστορία ως το «Scudetto Degli Scugnizzi». Μια ομάδα που εξέφραζε ολόκληρο τον Νότο, όχι μόνο μια πόλη.

Η φράση αυτή χρησιμοποιείται για να περιγράψει έναν τίτλο που δεν κερδήθηκε μόνο με χρήματα ή ακριβές μεταγραφές, αλλά με το πάθος, την ‘αλητεία’ (με την καλή έννοια) αλλά και την ψυχή μίας ομάδας και μίας πόλης όπως ακριβώς εκφράζεται από τους Scugnizzi. Το γήπεδο ήταν το Παλαμάτζιο, ένα έργο του οραματιστή προέδρου Τζοβάνι Ματζιό, που το είχε χτίσει σε μόλις τρεις μήνες και το είχε μετατρέψει σε σύμβολο.

Η πόλη και το συμβολικό βάρος

Η Καζέρτα της δεκαετίας του ’80 ήταν μια πόλη 70.000 κατοίκων, βυθισμένη σε κοινωνικά προβλήματα, με τη σκιά της μαφίας και της εγκατάλειψης να βαραίνει καθημερινά τη ζωή των ανθρώπων της. Και όμως, στο γήπεδο επικρατούσε κάτι άλλο: προσμονή, ενθουσιασμός και σχεδόν λύτρωση.

Ο Σμιντ, ακόμη και όταν δεν κατέκτησε τίτλους, άλλαξε τη νοοτροπία όλων. Έμαθε σε μια ολόκληρη γενιά τι σημαίνει να πιστεύεις. Μετέτρεψε το σουτ σε ελπίδα και την αποτυχία σε προετοιμασία για κάτι μεγαλύτερο. Δεν ήταν απλώς παίκτης. Ήταν σημείο αναφοράς. Ήταν το αποτύπωμα

Ακόμη και σήμερα, η φωτογραφία εκείνης της ομάδας παραμένει σύμβολο. Και αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά, υπάρχει μια «απουσία που είναι παρουσία»: ο Όσκαρ Σμιντ. Ο Βασιλιάς που έφυγε πριν το τρόπαιο, αλλά άφησε κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό. Ένα αξίωμα πίστης. Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι η πιο σπάνια μορφή νίκης.