Το 2010, ο Ρουμάνος είχε μιλήσει με λόγια που τότε έμοιαζαν απλώς με πάθος για το ποδόσφαιρο. Σήμερα, ακούγονται σχεδόν προφητικά. Επειτα από 16 χρόνια, η ζωή έμελλε να του παίξει το πιο σκληρό παιχνίδι, μετατρέποντας εκείνη την εξομολόγηση σε μια συγκλονιστική αντίθεση ανάμεσα στη δύναμη και την κατάρρευση.
Ο Μιρτσέα Λουτσέσκου είχε πει το 2010 λόγια που σήμερα μοιάζουν προφητικά: «Δεν θα αποσυρθώ ποτέ. Το ποδόσφαιρο με κρατά ζωντανό. Να πεθάνω στο γήπεδο θα ήταν το πιο σπουδαίο για μένα». Τότε, φαινόταν σαν την ατάραχη εξομολόγηση ενός ανθρώπου που ζούσε με την ένταση και το πάθος του παιχνιδιού. Επειτα από 16 χρόνια, ο Ρουμάνος «έφυγε» ουσιαστικά μέσα στο γήπεδο.
Ο άνθρωπος που ονειρευόταν να «καεί» στο γήπεδο, βρέθηκε να παρακολουθεί τη δύναμή του να σβήνει μέσα σε μόλις λίγους μήνες.
Λίγες εβδομάδες πριν πεθάνει, ο Λουτσέσκου ήταν ακόμα στον πάγκο της εθνικής Ρουμανίας για τα Playoffs κόντρα στην Τουρκία. Αισθανόταν δυνατός, προετοιμαζόταν για τον αγώνα, γεμάτος ενθουσιασμό και ενέργεια. Ωστόσο, μέσα σε μόλις τρεις μήνες, η υγεία του επιδεινώθηκε δραματικά. Όπως τόνιζε πριν λίγες ημέρες, «Σχεδόν δεν μπορώ να το πιστέψω… Τον Δεκέμβριο ήμουν σε άριστη φόρμα. Δυνατός, γεμάτος ενέργεια. Σε μόλις 3-4 μήνες, η υγεία μου κατέρρευσε. Τα γηρατειά είναι άδικα!»
Τις τελευταίες ημέρες, μιλούσε στο τηλέφωνο. Παρά την αδιαθεσία και τις επείγουσες θεραπείες, επέμενε να επικοινωνήσει, να μάθει τα νέα και να συζητήσει για όσα συνέβαιναν γύρω του. Η φωνή του, άλλοτε γεμάτη πάθος για το ποδόσφαιρο, τώρα έφερε απορία, πικρία και έναν σχεδόν παιδικό θαυμασμό για την απρόσμενη ταχύτητα με την οποία η ζωή του είχε αλλάξει. «Όλα συνέβησαν τόσο ξαφνικά… Είναι σαν κακό όνειρο», έλεγε, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει ότι ακόμα και ένας άνθρωπος γεμάτος δύναμη και προσωπικότητα δεν μπορεί να ελέγξει την φθορά του χρόνου.
Η αντίθεση ανάμεσα στην αποφασιστικότητα του 2010 και στην απρόσμενη αδυναμία του το 2026 είναι συγκλονιστική. Ο άνθρωπος που ονειρευόταν να πεθάνει στο γήπεδο σχεδόν το… κατάφερε. Όμως η ζωή, που μέχρι τότε φαινόταν να τον υπακούει, τον πρόδωσε απότομα, αφήνοντας πίσω τη θλίψη και τον σεβασμό για έναν από τους πιο σπουδαίους προπονητές στην ιστορία του ρουμανικού ποδοσφαίρου.