Μούτου: Η κοκαΐνη, το ντόπινγκ και η συμβουλή του Λίπι που δεν άκουσε – Έτσι χάθηκε ένας πρωταθλητής

Πόδια χαρισματικά, ένστικτο σκόρερ, κινήσεις γεμάτες φαντασία. Κι όμως, ο Άντριαν Μούτου άγγιξε την κορυφή μόνο για λίγο. Το καλύτερο ποδόσφαιρό του το παρουσίασε στη Φιορεντίνα, όμως πλήρωσε ακριβά την υπεροψία και την απειρία του, χάνοντας τον δρόμο του ανάμεσα σε ναρκωτικά και υποθέσεις ντόπινγκ. Και υπήρξε κι εκείνη η στιγμή, όταν ο προπονητής της Ίντερ τον πήρε παράμερα και του μίλησε, μια συμβουλή που δεν άκουσε ποτέ.

Αν κάποιος εξετάσει το ταλέντο, τη φαντασία και τη δεξιοτεχνία του και στη συνέχεια δει τη λίστα των μεγάλων συλλόγων στους οποίους αγωνίστηκε, εύλογα θα απορήσει. Πώς γίνεται ένας παίκτης τέτοιας ποιότητας να έχει φορέσει τη φανέλα ευρωπαϊκής υπερδύναμης ουσιαστικά για τρεις σεζόν; Την Ίντερ το 2000, την Τσέλσι το 2003-04 και τη Γιουβέντους το 2005-06. Η Φιορεντίνα, όπου αγωνίστηκε από το 2006 έως το 2011, δεν συγκαταλεγόταν τότε στην ελίτ της ηπείρου.

Η απάντηση είναι απλή και σκληρή: Είχε την κλάση, αλλά όχι την πνευματική ισορροπία για να φτάσει στη δόξα. Ήταν ατελής. Και, κυρίως, πίστεψε πολύ νωρίς ότι είχε ήδη φτάσει στην κορυφή, ενώ του απέμεναν ακόμα πολλές ανηφόρες.

Τα πρώτα βήματα και η συμβουλή που αγνόησε

Ο Μούτου ήταν παιδί-θαύμα. Με τη Ντιναμό Βουκουρεστίου κατέκτησε πρωτάθλημα και κύπελλο Ρουμανίας, ξεχωρίζοντας με καθοριστικές εμφανίσεις. Η μεταγραφή στην Ίντερ τον Ιανουάριο του 2000 έμοιαζε φυσική εξέλιξη. Στο Μιλάνο, όμως, βρέθηκε σε αποδυτήρια γεμάτα ιερά τέρατα: Βιέρι, Μπάτζιο, Ρονάλντο, Σαμόρανο, Μπλαν, Ζανέτι, Πανούτσι. Η πίεση ήταν ασφυκτική.

«Την πρώτη μέρα καθόμουν δίπλα στον Βιέρι και σκεφτόμουν ότι δεν θα παίξω ποτέ. Δεν είχα υπομονή. Ήθελα να αποδείξω αμέσως ποιος είμαι. Μια φορά στην προπόνηση ο Λίπι με έπιασε από το αυτί και μου είπε: “Μικρέ, είσαι νέος, μη βιάζεσαι. Θα έρθει η στιγμή σου”» είχε τονίσει στη Gazzetta dello Sport.

Ο Μαρσέλο Λίπι προτιμούσε πιο έμπειρους παίκτες. Ο Μούτου, όμως, δεν περίμενε. Ζήτησε να φύγει για τη Βερόνα, αναζητώντας χρόνο συμμετοχής. «Δεν τον άκουσα», παραδέχθηκε χρόνια αργότερα. Ίσως εκείνη να ήταν η πρώτη καμπή.

Λονδίνο: Η κορυφή και η πτώση

Μετά τη Βερόνα και μια εξαιρετική περίοδο στην Πάρμα υπό τον Τσέζαρε Πραντέλι, ήρθε η μεγάλη μεταγραφή στην Τσέλσι του Ρομάν Αμπράμοβιτς. Το Λονδίνο έμοιαζε ιδανικό σκηνικό για την απογείωση. Αποδείχθηκε παγίδα.

Η ζωή εκτός γηπέδου άρχισε να βαραίνει περισσότερο από την ποδοσφαιρική εξέλιξη. Νυχτερινή ζωή, λάθος παρέες, πρωτοσέλιδα κουτσομπολιού.

«Έκανα λάθη νεότητας. Και μετά ήρθε η κοκαΐνη. Δεν ήταν παγίδα της Τσέλσι. Ήταν εύκολο να παρασυρθείς. Ήμουν διάσημος, με αντιμετώπιζαν σαν βασιλιά. Ήμουν αφελής, ήμουν ανόητος».

Το 2004 βρέθηκε θετικός σε έλεγχο για κοκαΐνη. Η Τσέλσι τον απέλυσε, τιμωρήθηκε με επτά μήνες αποκλεισμό και πρόστιμο. Ήταν 25 ετών. Στο κατώφλι της ωριμότητας – και της μεγάλης ευκαιρίας.

Η δεύτερη ευκαιρία και το δεύτερο χτύπημα

Η Γιουβέντους τού έδωσε την ευκαιρία επιστροφής το 2005-06. Ωστόσο, ο «πραγματικός» Μούτου φάνηκε ξανά στη Φιορεντίνα. Στη Φλωρεντία βρήκε σταθερότητα, ρόλο, εμπιστοσύνη. Για πέντε χρόνια αποτέλεσε σημείο αναφοράς. Αλλά ούτε εκεί ξέφυγε από τον εαυτό του.

Τον Ιανουάριο του 2010 βρέθηκε θετικός σε μεταβολίτες σιμπουτραμίνης, ουσίας που καταστέλλει την όρεξη. Ακολούθησε δεύτερο θετικό δείγμα και εννιάμηνος αποκλεισμός. Το 2011 τέθηκε εκτός ομάδας για πειθαρχικά παραπτώματα.

Από εκεί και πέρα η πορεία πήρε την κατηφόρα: Τσεζένα, Αζαξιό και μικρότεροι σταθμοί, μέχρι το οριστικό τέλος το 2016.

Ένα ταλέντο που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ

Ο Μούτου δεν ήταν απλώς καλός. Ήταν σπάνιος. Είχε την κομψότητα, την έμπνευση, το απρόβλεπτο στοιχείο που ξεχωρίζει τους μεγάλους. Όμως στο ποδόσφαιρο – όπως και στη ζωή – το ταλέντο δεν αρκεί. Χρειάζεται πειθαρχία, αυτογνωσία, υπομονή. Χρειάζεται καθαρό μυαλό.

Και ο Άντριαν Μούτου, όσο χαρισματικός κι αν υπήρξε, δεν κατάφερε ποτέ να νικήσει τον πιο δύσκολο αντίπαλο: τον ίδιο του τον εαυτό.